ตระกูลแห่งมังกร : ข้าคือเรการ์ ทาร์แกเรียน ตอนที่ 50 เสียงร่ำไห้ของเอกอน

ตระกูลแห่งมังกร : ข้าคือเรการ์ ทาร์แกเรียน ตอนที่ 50 เสียงร่ำไห้ของเอกอน

“พี่ชาย . . .”เฮเลน่ายิ้มทั้งน้ำตาเมื่อเห็นเรการ์ ใบหน้าเปื้อนความเศร้าเรียกเขาด้วยเสียงสั่นเครือ

เรการ์ปรายตามองนาง และเอ่ยด้วยน้ำเสียงไร้อารมณ์ว่า “โดนแกล้งอีกแล้วหรือ?”

“เอกอนอยากได้กำไลข้อมือของข้า . . .” เสียงสะอื้นของเฮเลน่าดังก้อง ร่างเล็กสั่นสะท้านด้วยความเจ็บปวด

เรการ์พยักหน้าเบา ๆ พลางพับแขนเสื้อขึ้นเผยกำไลข้อมือของตน

แต่เอกอนกลับไม่หยุด เขาฟาดมือลงบนหัวเฮเลน่าแล้วดุว่า “ข้าต่างหากที่เป็นพี่ชายของเจ้า หยุดเรียกเขาว่าพี่ได้แล้ว!”

แม้จะถูกตบ แต่เฮเลน่าก็ยังมองเขาด้วยสายตาดื้อรั้น กัดริมฝีปากไว้แน่นโดยไม่แสดงความหวาดกลัว

“เลิกจ้องหน้าข้าได้แล้ว เดี๋ยวจะสั่งสอนให้เข็ด” เอกอนไม่ยอมจบ จากนั้นเขาหันไปหาเรการ์ และยื่นมืออ้วน ๆ ไปพลางพูดว่า “ให้ข้าเถอะ ถ้านางมีอันหนึ่งแล้วให้ข้าอีกอัน ข้าจะไม่เอาของเฮเลน่าอีก”

เรการ์ยิ้มบางขณะมองมือที่ยื่นมา แต่ก่อนที่ปลายนิ้วของเอกอนจะสัมผัสกำไลข้อมือ มืออีกข้างหนึ่งก็เข้ามาขัดไว้ทันที

“เจ้าจะทำอะไร?” เอกอนหน้าเสีย เสียงเริ่มเจือความตกใจ “ยื่นมาขัดทำไม?”

เรการ์ยิ้มอ่อน “ไหน ๆ เจ้าก็ชอบนัก ข้าจะให้ของขวัญเจ้าก็แล้วกัน”

ทันใดนั้นเขาก็ชักแขนกลับอย่างรวดเร็ว ทำให้เอกอนเสียหลักล้มลงไปห่างจากเฮเลน่า ก่อนที่ร่างกลม ๆ จะกลิ้งลงกับพื้น พร้อมเสียงร้องโอดครวญ

ตุบ!

เท้าของเรการ์เหยียบลงบนแผ่นหลังของเอกอนจนเจ้าตัวร้องลั่นด้วยความเจ็บ

“อ๊า! ทำอะไรของเจ้า ปล่อยนะ ไม่งั้นข้าจะฟ้องท่านแม่!” เอกอนพยายามดิ้นรน แต่ก็ถูกตรึงไว้แน่น

เรการ์พลิกตัวขึ้นคร่อม บีบแขนอีกฝ่ายแล้วกระซิบเสียงเย็น “เจ้าหักนิ้วน้องสาวตัวเอง ข้าก็จะหักแขนน้องชายของข้าเอง . . . ยุติธรรมดีใช่หรือไม่?”

“ไม่! ข้าผิดไปแล้ว! ปล่อยข้าไปเถอะ!” เสียงร้องขอความเมตตาของเอกอนดังลั่นไปทั้งทางเดิน

เรการ์ถอนรองเท้าหนัง แล้วหยิบถุงเท้าสีเหลืองซีดสองข้างออกมายัดใส่ปากเอกอน

“ถุงเท้าคู่นี้ข้าก็มอบให้เจ้า น้องชาย!” เขาหัวเราะเบา ๆ แล้วกระชากหัวของเอกอนลากออกจากห้องไป เพราะก่อนหน้านี้เขาสั่งกำไลข้อมือสำรองไว้แล้วให้เฮเลน่า และยังเตรียมอีกอันไว้สำหรับเอกอนโดยเฉพาะ

เฮเลน่ายืนนิ่ง มองภาพพี่ชายถูกลากไปราวกับกระสอบมันฝรั่ง พร้อมกับน้ำตาคลอเบ้า ก่อนที่ความทรงจำบางอย่างจะผุดขึ้นในหัว

“ไฟ . . . ระวังไฟ . . .” เสียงกรีดร้องของนางดังขึ้นอีกครั้ง หวาดผวาจนหมดสติในอ้อมแขนของสาวใช้ที่รีบวิ่งไปยังห้องของอลิเซนต์

. . .

เรการ์ลากเอกอนมายังห้องของตน โดยที่มือกำแน่นขึ้นทุกฝีก้าว เมื่อถึงที่หมายเขาก็โยนร่างของอีกฝ่ายเข้าไปแล้วปิดประตูดังปัง

“กำไลข้อมือนั่น ข้าให้เฮเลน่าเอง การที่เจ้าจะแย่งมันไป เท่ากับเจ้าดูแคลนข้า” เสียงของเรการ์เย็นเยียบ “ถึงเวลาที่เจ้าต้องเรียนรู้ผลของการไม่ให้เกียรติข้าแล้ว”

พูดจบเรการ์ก็ทำทีเป็นหากำไลใต้เตียง ก่อนจะหยิบของจริงจากกำไลเวทมนตร์ที่ข้อมือ และชูกำไลปลอมขึ้นมาเย้ย “ชอบไหม? เดี๋ยวเจ้าจะได้ครอบครองสมใจแล้ว”

แม้อากาศทะเลจะหนาวเย็น แต่ภายในห้องมีเตาให้ความร้อน ด้วยเหตุนี้เรการ์จึงเปิดเตาหยิบแผ่นเหล็กที่ปิดถ่านออก และโยนกำไลเหล็กลงไปจนร้อนแดงฉาน ก่อนที่เขาจะใช้ผ้าหยิบกำไลที่เปล่งแสงขึ้นมา แล้วเดินเข้าหาเอกอนด้วยรอยยิ้มเหี้ยม “มาสิ น้องรัก”

“ไม่! เจ้าทำแบบนี้ไม่ได้! ท่านพ่อไม่มีทางยอมแน่!” เอกอนกรีดร้อง พยายามถอยหนีขณะที่เรการ์เตะเข้าที่อกจนล้ม

เรการ์ย่อตัวลง จับกำไลเหล็กที่ร้อนฉ่าไว้ใกล้หน้าของเอกอน “ชอบไม่ใช่หรือ? นอกจากนี้ข้ารับปากแล้วก็ต้องให้”

พูดจบเรการ์ก็ไม่สนใจมือที่พยายามปัดป้อง และยัดกำไลร้อน ๆ นั้นแนบลงบนผิวของเอกอนอย่างแรง . . .

. . .

สาวใช้ที่อุ้มเฮเลน่าร้องไห้จนหมดสติ วิ่งหน้าตื่นมายังหน้าห้องของอลิเซนต์

“เกิดอะไรขึ้น?” แฮร์โรลด์ที่เห็นเด็กหญิงสลบอยู่ในอ้อมแขนก็หน้าเปลี่ยนสีทันที

สาวใช้ไม่ตอบ เอาแต่เคาะประตูรัว ๆ ด้วยความร้อนรน

แกร๊ก!

ประตูเปิดอย่างรวดเร็ว อลิเซนต์ในชุดนอนรีบออกมา และสีหน้าเปลี่ยนเป็นตื่นตกใจทันทีเมื่อเห็นเฮเลน่าแน่นิ่ง ก่อนที่นางจะรีบอุ้มลูกไว้แนบอก “เกิดอะไรขึ้น? ทำไมเฮเลน่าถึงเป็นแบบนี้?”

“เจ้าหญิงร้องไห้ไม่หยุด เอาแต่พูดชื่อเจ้าชายเอกอนกับเรการ์ ก่อนจะหมดสติเพคะ. . .” สาวใช้ตอบเสียงสั่น

อลิเซนต์หันขวับมองสาวใช้ ดวงตาเปี่ยมด้วยความกังวล “เอกอน? เกิดอะไรขึ้นกับเขา แล้วเรการ์เกี่ยวข้องอย่างไร?”

“เจ้าหญิงพูดอะไรบางอย่างเกี่ยวกับไฟ . . . แต่ข้าไม่เข้าใจนัก . . .” สาวใช้ถอยหนีเล็กน้อยก่อนกระซิบ

ดวงตาอลิเซนต์เบิกกว้าง ความหวาดกลัวไหลทะลัก

“ดูแลเฮเลน่าไว้” นางสั่งสาวใช้ ก่อนหันไปทางแฮร์โรลด์ “ท่านไปดูเรการ์ ข้าจะตามหาเอกอนเอง!”

แต่เพียงก้าวออกไปสองก้าวนางก็หยุดทันที พร้อมกับภาพงานวันเกิดเรการ์ที่เอกอนถูกผลักหน้าคว่ำใส่เค้กผุดขึ้นมา

“ไม่! ข้าจะไปหาเรการ์เอง ท่านตามหาเอกอน!” นางสั่งด้วยเสียงแน่วแน่ แล้วรีบเร่งฝีเท้าอย่างไม่ลังเล

อลิเซนต์เดินลึกเข้าไปในชั้นเก็บของใต้ท้องเรือมุ่งหน้าสู่ห้องชุดของเจ้าชาย ก่อนที่ไม่นานเสียงกรีดร้องเจ็บปวดของเอกอนจะดังสะท้อนมาตามทางเดิน

“เทพทั้งเจ็ด . . .” อลิเซนต์พึมพำ สวดภาวนาให้ลูกชายปลอดภัย ขณะเร่งฝีเท้าไปยังห้องของเรการ์

เมื่อมาถึงนางก็ถีบประตูเปิดทันที ไม่สนความเจ็บที่แล่นเข้ามา และภาพตรงหน้าก็ทำให้นางแทบหยุดลมหายใจ

เอกอนกำลังร้องไห้ฟูมฟาย ขณะที่เรการ์ยืนคร่อมอยู่ พร้อมกำไลเหล็กร้อนแดงในมือ

“หยุดเดี๋ยวนี้! ปล่อยเขาเดี๋ยวนี้!” อลิเซนต์กรีดร้องพุ่งเข้าไปแทรกกลาง คว้าตัวลูกชายมากอดแน่น

กึก! ชี่!

เสียงกำไลตกลงกับพื้นไม้ ทิ้งรอยไหม้ไว้ชัดเจน

อลิเซนต์หันกลับไปมองเรการ์ด้วยสายตาเต็มไปด้วยความโกรธแค้น “เจ้าเสียสติไปแล้วหรือ? เขาเป็นน้องเจ้า แล้วเจ้ากลับทรมานเขาด้วยเหล็กร้อน!”

เรการ์ลุกขึ้นปัดฝุ่นเสื้อด้วยสีหน้าเรียบเฉย และตอบกลับด้วยเสียงเย็นชา “ข้าไม่ใช่เอกอน เขาอาจกลั่นแกล้งน้องสาวได้ แต่ข้าไม่ทำร้ายพี่น้องตัวเองแบบนั้น”

พูดจบเขาก็ก้มเก็บกำไลเหล็กขึ้นมาโดยไม่สะทกสะท้านต่อความร้อน แล้วเหลือบมองเอกอนด้วยแววตาเหยียดหยัน “มีแต่คนขี้ขลาดเท่านั้นที่จะรังแกผู้หญิงไร้ทางสู้ แล้วไม่กล้าเผชิญหน้ากับความจริง”