ตระกูลแห่งมังกร : ข้าคือเรการ์ ทาร์แกเรียน ตอนที่ 37 ย่องมา

ตระกูลแห่งมังกร : ข้าคือเรการ์ ทาร์แกเรียน ตอนที่ 37 ย่องมา

ขณะที่เรการ์กำลังจมอยู่ในภวังค์ เสียงเคาะประตูเบา ๆ ก็ดึงเขาออกจากความคิด ทำให้เขาขมวดคิ้วด้วยความสงสัยทันทีว่าใครกันจะมาเยี่ยมยามค่ำคืนเช่นนี้?

“พี่ชาย ข้าเอง” เสียงแผ่วเบาอ่อนหวานของเฮเลน่าดังลอดเข้ามา

เรการ์พลันนึกถึงคำสัญญาที่ให้ไว้เมื่อคืนก่อนจึงตอบกลับไปว่า “เข้ามาสิ ประตูไม่ได้ล็อก”

ประตูไม้เปิดออกอย่างแผ่วเบา เผยให้เห็นเฮเลน่าในชุดนอนผ้าไหมบางเบา นางสอดส่ายสายตารอบห้องอย่างระวัง ก่อนจะย่องเข้ามาด้วยความคล่องแคล่วแล้วรีบปิดประตูทันที ราวกับขโมยมากฝีมือ

“เจ้ากลัวอะไรหรือ? หรือมีปีศาจซ่อนอยู่ในห้องข้ากันแน่?” รอยยิ้มขบขันผุดขึ้นบนใบหน้าเรการ์

เฮเลน่าส่ายหน้าเบา ๆ พลางยกนิ้วจุ๊ปาก “ชู่ว! ข้าย่องมาเอง ท่านแม่ยังไม่นอนเลย”

“อลิเซนต์อยู่ในห้องเจ้ารึ?” เรการ์เอ่ยถาม

เฮเลน่าย่องมายังข้างเตียง พลางตอบเสียงเบา “ท่านแม่ไปหาท่านพ่อแล้ว”

เรการ์ยิ้มหยันเบา ๆ รู้ดีว่าอลิเซนต์น่าจะถูกบิดาเรียกไปหาเอง ซึ่งก็ดีแล้ว อย่างน้อยเขาจะได้ไม่ต้องทนรับการแสร้งแสดงความห่วงใยจากนาง ก่อนที่เขาจะหันไปหาเฮเลน่าแล้วชี้ไปที่เตาผิง “ข้าเตรียมของเล่นไว้ มีลูกบอลหนังอยู่ด้วย ไปดูสิ”

“เย้!” เฮเลน่าอุทานอย่างตื่นเต้น ก่อนวิ่งไปยังของเล่นที่วางอยู่ข้างเตาผิง

เออร์ริคเป็นคนจริงจัง และเขาก็ไม่เคยละเลยคำสั่งใดจากเรการ์ ของเล่นเหล่านั้นจึงเป็นของเล่นยอดนิยมที่เด็กทุกคนใฝ่ฝัน

เฮเลน่าคว้าลูกบอลหนังสีสดใสกับตุ๊กตามังกรขนนุ่มมาถือไว้ ดวงตาเป็นประกายขณะนั่งลงบนพรมอย่างมีความสุข

เรการ์ยิ้มบาง ปล่อยให้นางเล่นอย่างเพลิดเพลิน โดยไม่รบกวน ก่อนเอนตัวลงนอนหลับตา พลางให้คำมั่นกับเฮเลน่าว่าห้องนี้จะเป็นพื้นที่เล่นของนาง และเขาไม่มีทางผิดคำพูดแน่ ยิ่งไปกว่านั้นเด็กหญิงคนนี้ดูมีสัญชาตญาณบางอย่างที่ประหลาดเกินกว่าปกติ การได้ใกล้ชิดกับนางอาจมีประโยชน์ในอนาคต

แม้นางจะยังช่วยไขปริศนาพรสวรรค์แห่งผู้หยั่งรู้ความฝันไม่ได้โดยตรง แต่เรการ์ก็สัมผัสได้ถึงบางสิ่งที่สำคัญในตัวนาง

บรรยากาศเงียบสงบโอบล้อมห้อง พี่ชายผู้ป่วยนอนนิ่งอยู่บนเตียง ในขณะที่น้องสาวผู้ร่าเริงเล่นของเล่นอยู่ริมเตาผิง เป็นภาพของสายใยครอบครัวที่อ่อนโยนและอบอุ่น จนกระทั่งเฮเลน่าหยิบกำไลเงินแวววาวขึ้นมาดู พลางถามอย่างไร้เดียงสา “พี่ชาย กำไลอันนี้ของข้าด้วยหรือเปล่า?”

เรการ์สูดลมหายใจ มองเครื่องประดับเลียนแบบจากช่างตีเหล็กในเมือง ก่อนตอบเรียบ ๆ “ไม่ใช่ นั่นของข้า”

“อ๋อ” เฮเลน่าพึมพำอย่างผิดหวัง ก่อนจะวางกำไลลงอย่างแผ่วเบา

รอยเศร้านั้นทำให้เรการ์นึกถึงความผิดหวังในอดีตของตนเอง พร้อมกับหัวใจกระตุกวูบด้วยความเห็นใจ เขานิ่งไปชั่วครู่ ก่อนยิ้มอ่อนโยน “งั้นเอาไปเลย ถือว่าเป็นของขวัญจากพี่ชายแล้วกัน”

เขาไม่อาจทนเห็นเฮเลน่าถูกปฏิเสธได้ เหมือนที่เขาเคยโดนพี่สาวของตนปฏิเสธมาก่อน

เฮเลน่ายิ้มสดใสทันที “ขอบคุณพี่ชาย ข้าชอบมากเลย”

“ไม่เป็นไร เจ้าสมควรได้ในสิ่งที่เจ้ารัก” เรการ์ตอบเบา ๆ แต่แผลที่หลังเริ่มรบกวนเขาจนหน้าบูดเบี้ยว

เฮเลน่าสังเกตเห็นทันที “พี่ชาย ทำไมท่านนอนนิ่ง ๆ ไม่ขยับเลย?”

“พี่เจ็บหลัง ต้องนอนนิ่ง ๆ ไปสักพัก” เรการ์ตอบตรงไปตรงมา

“เจ็บมากไหม? เอกอนชอบหยิกข้า มันก็เจ็บเหมือนกัน” นางพูดพลางปีนขึ้นเตียงอย่างเงอะงะ แล้วยื่นหน้ามาใกล้ “เดี๋ยวข้าเป่าให้ จะได้หายเจ็บ”

เรการ์หัวเราะกับความน่ารักของนาง แต่การหัวเราะยิ่งทำให้หลังเจ็บ

“เจ้าเพลิงมังกรบัดซบ! ทำไมไม่ฆ่าข้าให้ตายเสียเลยนะ!” เขากัดฟันสบถด้วยความโกรธ

เสียงระเบิดอารมณ์ของเขาทำให้เฮเลน่าผงะถอยไปนั่งมุมเตียง ดวงตาเต็มไปด้วยความตกใจ

เรการ์รีบเอื้อมมือปลอบโยน “อย่ากลัว พี่ไม่ได้โกรธเจ้า แค่โกรธคนที่ทำให้ข้าบาดเจ็บ”

แม้เจ็บจนแทบไม่ไหว แต่เขาก็ยังพยายามปลอบน้องสาวที่ไร้เดียงสา

แม้เฮเลน่าจะไม่เข้าใจความรู้สึกในใจเขา แต่การกระทำของนางกลับเปี่ยมด้วยความห่วงใย นางค่อย ๆ ยื่นหน้าเข้ามาอีกครั้ง เป่าเบา ๆ ที่แผลของเรการ์อย่างตั้งอกตั้งใจ

เรการ์รู้สึกสงบอย่างบอกไม่ถูก แค่ได้เห็นน้ำใจเล็ก ๆ ของน้องสาว ก่อนที่เขาจะลูบผมเงินของนางเบา ๆ “หายแล้ว ไม่เจ็บแล้วล่ะ”

เฮเลน่าหยุดเป่า มองเขาอย่างไม่แน่ใจ “จริงหรือ?”

เรการ์เหลือบไปเห็นกำไลในมือนาง แล้วถาม “ให้ข้าช่วยใส่ให้ไหม?”

เฮเลน่าพยักหน้าเงียบ ๆ

เรการ์รับกำไลมาคล้องข้อมือให้นางพอดีเป๊ะ ขนาดเหมาะพอดีเนื่องจากเดิมเขาเคยผอมจนต้องสั่งพิเศษ “เด็กสาวตัวกลมแบบเจ้า ใส่ได้พอดีเลย”

ทันใดนั้นสีหน้าของเฮเลน่าเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน รอยยิ้มหายวับเปลี่ยนเป็นการเบ้ปากแล้วหันหลังให้ เข้าม้วนตัวไม่พูดไม่จา

รอยยิ้มของเรการ์ชะงักทันที เด็กอายุแค่สองขวบก็สนใจเรื่องรูปร่างแล้วหรือ?

เรการ์พยายามเรียกชื่อนางเบา ๆ แต่ไม่มีเสียงตอบกลับ ทำให้เขาจำต้องยอมแพ้ หันหน้าหนีไปเตรียมตัวนอนแทน

ส่วนเรื่องขอโทษ? ผู้ชายตระกูลทาร์แกเรียนไม่ค่อยทำแบบนั้นหรอก . . .

เวลาผ่านไป จนกระทั่งกลางคืนย่างกรายเข้ามาอย่างเงียบงัน เฮเลน่าลอบมองพี่ชายที่หลับสนิท แล้วค่อย ๆ ลุกจากเตียง ย่องออกจากห้องอย่างเงียบเชียบ

. . .

อีกด้านหนึ่ง เรนีร่าเพิ่งเดินทางกลับจากเกาะดราก้อนสโตน พอมาถึงเรดคีปนางก็ถูกข้ารับใช้ตามตัวให้ไปพบบิดาทันที

“เข้าใจแล้ว รอข้าเปลี่ยนชุดก่อน” เรนีร่าตอบขณะเดินเข้าห้อง เตรียมเปลี่ยนเสื้อผ้าและล้างหน้าล้างตาให้สดใส

หลังแต่งกายเสร็จเรียบร้อย เรนีร่าก็เดินมาถึงหน้าห้องของวิเซริส เตรียมจะเคาะ แต่ก่อนจะเอื้อมมือประตูก็เปิดออกจากด้านในเสียก่อน พร้อมกับอลิเซนต์ที่ปรากฏตัวในชุดหรูหรา สะดุดสายตาของเรนีร่าโดยไม่ตั้งใจ

เรนีร่ายิ้มให้แม่เลี้ยงและอดีตสหายด้วยความจริงใจ เป็นไมตรีที่หาได้ยาก

แต่อลิเซนต์เพียงแสร้งยิ้มจาง ๆ ก่อนจะกระซิบเตือน “เรการ์บาดเจ็บ กษัตริย์กำลังอารมณ์ไม่ดี ระวังอย่ายั่วโมโห”

แม้ความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองจะห่างเหินไปมาก แต่อลิเซนต์ก็ยังมีความเป็นห่วงอยู่บ้าง ด้วยอิทธิพลของออตโต ไฮทาวเวอร์ บิดาของนาง

“เรการ์เจ็บได้อย่างไร? แล้วเซอร์เออร์ริคไปไหน?” เรนีร่าถามด้วยความตกใจ

ยังไม่ทันที่อลิเซนต์จะตอบ เสียงวิเซริสดังขัดขึ้นทันควัน “เรนีร่า! เจ้าอยากให้พ่อรออีกนานแค่ไหนกัน?”

“ขออภัย ข้าต้องไปดูแลลูก ๆ” อลิเซนต์รีบกล่าว ก่อนจะเดินจากไป

เรนีร่าขมวดคิ้วแน่น แล้วเปิดประตูเข้าไปพบวิเซริสกำลังนั่งอยู่หน้ากระบะทรายหิน ใช้มือปั้นรูปปั้นมังกรอย่างตั้งใจ . . .