ตระกูลแห่งมังกร : ข้าคือเรการ์ ทาร์แกเรียน ตอนที่ 34 ข้อเสนอของไลโอเนล

ตระกูลแห่งมังกร : ข้าคือเรการ์ ทาร์แกเรียน ตอนที่ 34 ข้อเสนอของไลโอเนล

“พระองค์ไม่จำเป็นต้องเอ่ยคำขอโทษพ่ะย่ะค่ะ ทุกคนในสายเลือดทาร์แกเรียนล้วนหลงใหลในมังกร และบ่อยครั้งก็ตัดสินใจด้วยอารมณ์หุนหันพลันแล่น” เออร์ริคกล่าวปลอบ ขณะทอดสายตาอย่างห่วงใยต่อเรการ์ซึ่งนอนทุรนทุรายอยู่บนเตียง

เมื่อเอ่ยถึงมังกรดวงตาของเรการ์ก็พลันลุกโชนด้วยความโกรธ เขากัดฟันแน่นแล้วเอ่ยเสียงสั่น “ข้าเกือบทำใหดรีมไฟร์เชื่องได้แล้ว”

“เกิดอุบัติเหตุหรือพ่ะย่ะค่ะ?” เออร์ริคถามพลางขมวดคิ้วด้วยความกังวล

“ดรีมไฟร์กำลังจะยอมรับข้าแล้ว แต่ถูกโซ่พันธนาการไว้ ไม่อาจลุกยืนได้” เรการ์ตอบด้วยเสียงอัดแน่นไปด้วยความขุ่นเคือง และกัดฟันพูดด้วยน้ำเสียงอาบไปด้วยพิษร้ายว่า “พันธะระหว่างข้ากับมันถูกตัดขาดเพราะโซ่เส้นนั้น!”

แววตาของเขาแดงฉานปนม่วง สะท้อนราวปีศาจที่แฝงในเงามืด ความล้มเหลวเป็นสิ่งหนึ่ง แต่การถูกขัดขวางในจวนเจียนสำเร็จนั้นเจ็บร้าวกว่านัก

เออร์ริคถึงกับชะงักหันไปคว้าคอเสื้อเมย์นาร์ดขึ้นมาพร้อมเสียงกดต่ำ “เจ้าเป็นผู้ดูแลหลุมมังกร เรื่องโซ่นี้เกิดขึ้นได้อย่างไร?”

แม้ไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญเรื่องมังกร แต่เออร์ริครู้ดีว่าโซ่มิอาจขัดขวางการเคลื่อนไหวของมันได้ ดังนั้นคำบอกเล่าของเรการ์ย่อมผิดปกติอย่างร้ายแรง และเขาเริ่มระแวงว่าเมย์นาร์ดอาจมีเอี่ยวในการล้มเหลวครั้งนี้

เมื่อถูกยกคอเสื้อขึ้นจนขาแทบลอย เมย์นาร์ดก็ตัวสั่น พลางตอบเสียงแตกพร่าว่า “ไม่ใช่ข้า! หน้าที่ข้ามีเพียงเก็บกวาดกระดูกและมูลมังกรเท่านั้น ข้าไม่บังอาจแตะต้องมันหรอก!”

“ถ้าไม่ใช่เจ้า แล้วจะเป็นใคร มังกรเองรึ? หรือเมสเตอร์บาสที่เจ้าชอบพูดถึง?” เออร์ริคขู่เสียงหงุดหงิด ก่อนเสยหมัดใส่หน้าเมย์นาร์ดสองครั้งจนเลือดพุ่งออกจากจมูก

เมย์นาร์ดร่ำร้องปฏิเสธลนลาน “ไม่ใช่ข้าแน่! ข้าสาบาน! มีเพียงผู้เฝ้ามังกรเท่านั้นที่สามารถเปลี่ยนโซ่ของพวกมันได้ พวกเขาเท่านั้นที่ทำให้มังกรสงบลง!”

“มัดเขาไว้ แล้วพาเรากลับเรดคีปเดี๋ยวนี้ เราต้องบอกบิดาข้าให้ทราบเรื่องนี้” เรการ์ครางด้วยความรำคาญเพราะแผลพุพองสั่นระบมทุกครั้งที่เอ่ย

ในห้วงความเจ็บปวดมีเพียงสองสิ่งที่ยังชัดเจนในใจของเรการ์ หนึ่งคือการได้พักพิงในอ้อมอกบิดามารดา และสองคือการเปิดโปงผู้ที่อยู่เบื้องหลังความบ้าคลั่งของดรีมไฟร์

“รับทราบ พ่ะย่ะค่ะ” เออร์ริคพยักหน้า ก่อนรีบมัดมือเมย์นาร์ดด้วยสายเข็มขัด แล้วอุ้มเจ้าชายออกไป

รถม้ารออยู่หน้าประตูหลุมมังกร เออร์ริคก้าวฉับตรงไปโดยไม่เสียเวลา แล้วประคองเรการ์ขึ้นไปนั่งอย่างระมัดระวัง ก่อนที่เขาจะหันไปสั่งสารถีเสียงจริงจังว่า “มัดเมย์นาร์ดไว้ด้านหลัง แล้วตามรถไปให้เรียบร้อย ดูแลให้การเดินทางราบรื่นที่สุด เจ้าชายบาดเจ็บ ต้องรีบแต่ห้ามสะเทือนแรง”

“เข้าใจแล้วขอรับ ท่านเซอร์” สารถีพูดเสียงแข็ง แม้ดวงตาจะเบิกกว้างกับเหตุการณ์แปลกประหลาดตรงหน้า

ไม่นานรถม้าก็แล่นไปบนถนนหินกรวดของคิงส์แลนดิ้ง มุ่งหน้าสู่เรดคีป

. . .

ณ ห้องบรรทมของกษัตริย์ ณ เรดคีป บรรยากาศสงบเงียบ

“ไปเรียกลอร์ดไลโอเนลมาพบ บอกว่าข้ามีเรื่องต้องขอคำปรึกษา” วิซิริสผู้เหนื่อยล้าจากงานแข่งขันเมื่อเช้าเอ่ยสั่งคนรับใช้พลางพิงกรอบประตู

ไม่นานนักร่างกำยำของไลโอเนล สตรองก็ปรากฏตัว เขาก้าวเข้ามาด้วยท่าทีอ่อนน้อม “ฝ่าบาทเรียกข้ามีเรื่องใดหรือพ่ะย่ะค่ะ?”

เมื่อข้ารับใช้รินไวน์ให้ทั้งสองแล้วก็ถอยออกไป เหลือเพียงกษัตริย์กับมือขวาในห้องเงียบสงัด

วิซิริสยกถ้วยไวน์ขึ้นพลางทอดสายตาอย่างครุ่นคิด “ช่วงนี้ข้าได้รับคำสู่ขอมากมายมาสู่ขอเรนีร่า แต่ใจข้ากลับลังเล ไม่อาจตกลงใจ”

“ฝ่าบาท การหมั้นหมายของเจ้าหญิงสำคัญจริง แต่ยังมีเรื่องเร่งด่วนยิ่งกว่านั้น” ไลโอเนลขมวดคิ้ว

วิซิริสหัวเราะเบา “อ้อ เรื่องใดจะสำคัญไปกว่างานแต่งของลูกสาวข้าอีกเล่า?”

แต่สายตาของไลโอเนลยังแน่วแน่ เขารู้ดีว่านี่คือวิธีที่กษัตริย์มักใช้เบี่ยงประเด็น จึงยกไวน์ขึ้นดื่มแล้วเอ่ยตรงไปตรงมา “ฝ่าบาท เจ้าชายเรการ์ในฐานะบุตรองค์โต ย่อมมีสิทธิ์ในบัลลังก์เหล็กตามกฎการสืบสายโลหิตแห่งเวสเทอรอส”

สีหน้าของวิซิริสเคร่งทันที “แต่รัชทายาทคือเรนีร่าที่ข้าเลือกด้วยตนเอง และนางก็อาวุโสกว่าเรการ์”

“ตามกฎหมายเวสเทอรอส บุตรชายย่อมมีสิทธิ์เหนือบุตรสาว ขุนนางทั้งหลายก็พร้อมสนับสนุนรัชทายาทชายพ่ะย่ะค่ะ” ไลโอเนลยังยืนยัน

วิซิริสถอนใจ “เรนีร่าถูกยอมรับมาเนิ่นนานแล้ว”

“เพราะตอนนั้นยังไม่มีทางเลือกอื่นต่างหากพ่ะย่ะค่ะ” ไลโอเนลกล่าวเสียงหนัก “แต่บัดนี้เมื่อเจ้าชายเรการ์หายป่วยแล้ว หากเขายืนขึ้นในฐานะบุตรชายคนโต เหล่าขุนนางย่อมโน้มเอียงไปหาชายผู้เป็นทายาทโดยตรง”

แต่กษัตริย์กลับส่ายหน้าเล็กน้อย “ไม่ เรนีร่าไม่ได้ทำผิดใด ๆ ไม่มีใครริบตำแหน่งรัชทายาทของนางได้”

“อย่างน้อยฝ่าบาทก็ควรจัดที่ทางอันคู่ควรแก่เจ้าชาย ไม่ปล่อยให้ถูกมองข้ามพ่ะย่ะค่ะ” ไลโอเนลเปลี่ยนถ้อยคำอย่างระมัดระวัง

“แน่นอน” วิซิริสกล่าวหนักแน่น “เรการ์เป็นบุตรที่ดี เขารักทั้งบิดาและพี่สาว ข้าจะมอบการศึกษาและเกียรติยศสูงสุด เมื่อเรนีร่าขึ้นครองบัลลังก์ เขาจะได้เป็นมือขวา ผู้สำเร็จราชการ หรือแม้แต่ผู้พิทักษ์แผ่นดิน”

“ฝ่าบาทคิดว่าเจ้าชายจะยอมรับหรือพ่ะย่ะค่ะ?” ไลโอเนลถึงกับตะลึง พร้อมกับในใจเขาคุกรุ่นด้วยความกังวล เพราะแม้แต่น้องชายต่างบ้านยังแย่งมรดกกัน แล้วบุตรที่มีสิทธิ์โดยตรงจะยอมอยู่ใต้พี่สาวโดยดีได้อย่างไร

แต่กษัตริย์ก็ยังหนักแน่น “ข้ามีศรัทธาในเรการ์ เขาจะช่วยเหลือพี่สาว ปกป้องแผ่นดิน”

“เช่นนั้นก็สุดแล้วแต่พระประสงค์ของฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ” ไลโอเนก้มศีรษะยอมรับการตัดสินใจของกษัตริย์