ตระกูลแห่งมังกร : ข้าคือเรการ์ ทาร์แกเรียน ตอนที่ 22 ความฝันแปลกประหลาด

ตระกูลแห่งมังกร : ข้าคือเรการ์ ทาร์แกเรียน ตอนที่ 22 ความฝันแปลกประหลาด

งานเลี้ยงยังดำเนินไปท่ามกลางบรรยากาศอบอุ่นที่เร่งเร้าหัวใจของเหล่าขุนนางให้เคลิบเคลิ้มไปกับแสงไฟสลัวและเสียงหัวเราะ และก่อนที่การร่ายรำจะเริ่มขึ้น เรการ์ก็ขอตัวออกมาอย่างสุภาพ หลังรู้สึกว่าความง่วงงุนเริ่มเข้าครอบงำ

เขากลับขึ้นห้องอย่างเงียบ ๆ หวังจะพักผ่อนให้เพียงพอในค่ำคืนนี้ ทว่าในยามดึกสงัดการหลับใหลอันสงบสุขกลับแปรเปลี่ยน เมื่อร่างของเรการ์เริ่มสั่นไหว พร้อมเสียงพึมพำที่ไร้ความหมายหลุดจากริมฝีปาก ไม่นานหลังจากนั้นเขาก็ถูกกลืนเข้าสู่ฝันร้ายที่น่าสะพรึงกลัว

ในความฝันนั้นเขาติดอยู่บนเกาะร้างกลางทะเล หมอกหนาทึบล้อมรอบ ภายใต้ท้องฟ้ามืดมิดอันลางร้าย ทุกสิ่งเงียบงันจนน่าขนลุก มีเพียงเสียงร้องขอความช่วยเหลือของเขาเองที่ดังก้องอยู่ในอากาศ และราวกับเป็นการตอบรับ เสียงคลื่นทะเลก็เริ่มคำรามขึ้นอย่างเกรี้ยวกราด คลื่นลูกมหึมากระหน่ำสาดเข้าฝั่งไม่หยุดยั้ง

สายน้ำที่เชี่ยวกรากค่อย ๆ กลืนกินผืนแผ่นดินจนเรการ์ต้องรีบหนีขึ้นที่สูง หัวใจเต้นระรัวด้วยความหวาดกลัว เขาพยายามปีนขึ้นต้นมะพร้าวเพื่อเอาชีวิตรอด แต่กระแสน้ำยังคงเพิ่มระดับขึ้นอย่างไม่หยุดยั้ง จนแทบจะกลืนกินเขา และในช่วงเวลาแห่งความสิ้นหวังนั้น เงาขนาดใหญ่ก็มืดบังดวงจันทร์ลง

เรการ์พยายามแหงนหน้ามอง แต่ร่างกายของเขากลับแข็งทื่อด้วยความหวาดผวา

“กรร . . .” เสียงกระซิบเย็นยะเยือกดังขึ้น ทำให้สันหลังของเขาเย็นวาบ ก่อนที่เงานั้นจะค่อย ๆ โน้มลงมา คล้ายจะกลืนกินเขาทั้งเป็น

ท่ามกลางความวิตกที่ทวีความรุนแรงขึ้น จู่ ๆ เสียงคำรามดังกึกก้องรอบทิศทาง ทั้งคุ้นเคยและแปลกแยกในคราเดียว เสียงคำรามนั้นแทบฉีกแก้วหู พร้อมกับความเย็นจากสายน้ำราวกับไหลทะลักเข้ามาโอบล้อมตัวเขา

“น้ำ . . . น้ำเยอะเหลือเกิน . . . เย็นจัด . . .”

ความสับสนกระแทกจิตใจของเขาอย่างรุนแรง ร่างที่หลับใหลนอกความฝันเริ่มสั่นสะท้าน เหงื่อเย็นไหลชุ่มหน้าผาก

“ไม่นะ! ไม่นะ!”

เรการ์ผวาตื่นขึ้นพร้อมเสียงร้อง ร่างสะดุ้งสุดตัว ขณะฝันร้ายยังหลงเหลือเงาในใจ

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

เสียงเคาะประตูเบา ๆ ดังขึ้น ก่อนเสียงของเซอร์เออร์ริคจะเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง “เจ้าชาย ท่านปลอดภัยหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ?”

“หา . . . ไม่มีน้ำ . . . ข้ายังอยู่ในห้อง . . .” เรการ์หอบหายใจ พลางมองไปรอบตัวเพื่อยืนยันว่าทุกอย่างเป็นเพียงความฝัน

เออร์ริคยังยืนอยู่ที่หน้าประตูแต่เลือกไม่บุกเข้ามา เคารพพื้นที่ส่วนตัวของเจ้าชาย

“ข้าไม่เป็นไร เซอร์เออร์ริค แค่ฝันร้าย” เรการ์ตอบด้วยน้ำเสียงเหนื่อยล้า

“หากพระองค์ต้องการสิ่งใด โปรดเรียกข้าได้ทุกเมื่อ” เสียงของเออร์ริคอ่อนลงด้วยความเวทนา ฝันร้ายของเรการ์ไม่ใช่เรื่องใหม่สำหรับเขา และเขาก็ไม่เคยชินกับการได้ยินมัน

เรการ์แนบหน้าลงบนหมอนอย่างสิ้นหวัง ฝันครั้งนี้รุนแรงและสมจริงจนทำให้เขาแทบหยัดตัวไม่ไหว

“ฝันอีกแล้ว . . . หากนี่คือของขวัญจากผู้หยั่งรู้ความฝัน ข้าไม่ต้องการมันเลย” เขาพึมพำอย่างหมดเรี่ยวแรง นึกถึงพรสวรรค์สีทองที่ระบบเคยแจ้งไว้

เขาไม่ได้ฝันเช่นนี้มานานแล้ว และฝันในคืนนี้ก็เล่นงานเขาอย่างหนัก ความรู้สึกเหมือนสัตว์หลงทางในสายลมเย็นยะเยือกยังไม่จางหายไป

ทันใดนั้นเสียงประกาศจากระบบก็ดังขึ้น ทำให้เขาสะดุ้งกลับสู่โลกแห่งความจริง เขาสะบัดศีรษะไล่ความมึนงง ก่อนยกแขนขึ้นสำรวจกำไลข้อมือสีเงินที่ข้อมือของตน

[กำไลข้อมือวาเลเรียนลึกลับ : ความคืบหน้าในการสำรวจ: 100%]

ระบบแจ้งเตือนว่าเขาได้ทำภารกิจสำเร็จแล้ว ทำให้เรการ์ย้อนนึกว่าเขาเริ่มภารกิจนี้ในช่วงบ่ายโมง และตอนนี้ก็ดูเหมือนจะเป็นเวลาประมาณสี่ทุ่ม

“แปดชั่วโมงพอดี . . .” เขาพึมพำ พลางคำนวณเวลาในใจ

เรการ์กวาดมือไปรวบรวมแสงสีฟ้าอ่อนที่ยังลอยอยู่บนเตียง

[ตรวจสอบเสร็จสิ้น รางวัลคือเครื่องมือเวทมนตร์ของจอมเวทย์เพลิง]

“ข้าอยากรู้จริงว่าเป็นสมบัติแบบไหน?”

ด้วยความกระหายใคร่รู้ เรการ์ไม่รอช้า รีบเปิดใช้งานสิ่งประดิษฐ์ทันที

[ขอแสดงความยินดี เครื่องมือเวทมนตร์ของจอมเวทย์เพลิงถูกเปิดใช้งานแล้ว ท่านได้รับ . . .]

[กำไลข้อมือมิติ]

[ระดับ: ยอดเยี่ยม (สีน้ำเงิน)]

[คุณสมบัติ : มีพื้นที่เก็บของภายในขนาด 3 ลูกบาศก์เมตร ไม่สามารถบรรจุสิ่งมีชีวิตได้]

[การประเมิน : สิ่งนี้คือเครื่องรางเวทมนตร์ในยุควาเลเรียนโบราณ ความสามารถด้านมิติของมันหายากยิ่ง แม้แต่จ้าวแห่งมังกรก็ยังแสวงหา!]

เรการ์มองกำไลข้อมือในมืออย่างตื่นตะลึง ผิวโลหะเดิมแตกร่อนออก เผยให้เห็นสีเทาเงินแวววาวลึกยิ่งขึ้น ลวดลายซับซ้อนงดงาม ราวกับผ่านการแกะสลักใหม่โดยช่างฝีมือระดับสุดยอด

“เครื่องรางเวทมนตร์ แม้แต่จ้าวมังกรแห่งวาลีเรียยังใฝ่หา?”

เรการ์กลืนน้ำลายลงคอ ไม่เคยคิดเลยว่าเขาจะได้ครอบครองสมบัติล้ำค่าขนาดนี้โดยบังเอิญ

“ข้าควรขอบคุณลุงเดม่อนอีกครั้ง สำหรับของขวัญชิ้นนี้”

นอกจากนี้ระบบนักสำรวจยังมีคู่มือการใช้งานแนบมาด้วย เรการ์จึงอ่านอย่างตั้งใจ

“อย่างนี้นี่เอง เหล็กวาเลเรียนมีเวทมนตร์ในตัว หากสลักรูนแห่งมิติลงไปก็จะกลายเป็นเครื่องรางแห่งมิติได้”

เขารู้สึกทึ่งในภูมิปัญญาของบรรพชนอย่างสุดซึ้ง เพราะแค่เหล็กวาเลเรียนเองก็หายากอยู่แล้ว ยิ่งมีเวทมนตร์มิติฝังอยู่ด้วย ยิ่งหายากเกินจะประเมินค่า นอกจากนี้ผู้วิเศษที่สามารถสลักรูนแห่งมิติได้มีน้อยมาก สมบัติเช่นนี้จึงปรากฏเพียงครั้งคราวในรอบหลายร้อยปี

ในยุควาเลเรียนโบราณมีเพียงตระกูลจ้าวมังกรผู้ยิ่งใหญ่ที่สุดเท่านั้นที่ครอบครองสมบัติเช่นนี้ไว้เป็นมรดก แม้แต่ตระกูลทาร์แกเรียนที่สืบเชื้อสายจากวาลีเรีย แต่พวกเขาก็ไม่ได้อยู่ในกลุ่มตระกูลลำดับสูง และไม่มีบันทึกใดว่าตระกูลเคยครอบครองสิ่งนี้

ขณะที่ตระกูลจ้าวมังกรผู้ครอบครองเครื่องรางมิติเคยมีอยู่ กลับล่มสลายลงในหายนะแห่งวาลีเรีย พร้อมกับมรดกทั้งหมดสูญสลายไปพร้อมกับผืนแผ่นดิน

เรการ์กลั้นหายใจ มองกำไลข้อมือในมือด้วยดวงตาเปล่งประกาย “ข้าต้องเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับ หากเปิดเผยออกไป ย่อมเกิดปัญหาแน่นอน”

ทันใดนั้นเขาก็ไม่ลังเลคว้ามีดผลไม้จากโต๊ะข้างเตียง กรีดนิ้วชี้ก่อนป้ายเลือดลงบนกำไลข้อมือ

วิ๊ง!!

กำไลเปล่งแสงสลัว ก่อนจะหายวับไปในพริบตา พร้อมกันนั้นเขาก็รู้สึกถึงสายใยบางเบาที่เชื่อมโยงตนกับกำไลข้อมือนี้

“กำไลนี้ถูกสร้างโดยจอมเวทย์เพลิงผู้ยิ่งใหญ่ มีระบบระบุตัวตนผ่านสายเลือด และสายเลือดทาร์แกเรียนของข้าก็เพียงพอจะเปิดมันได้” เรการ์พูดพลางสั่งให้กำไลข้อมือย่อขนาดจนพอดีกับข้อมือ ก่อนสวมมันลงด้วยความภาคภูมิ

“กลับมา ออกมา!” เรการ์ก็ชี้นิ้วออกไปพร้อมออกคำสั่งเบา ๆ ทันใดนั้นมีดผลไม้ก็หายวับไปในอากาศ ก่อนจะปรากฏขึ้นในมือเขาอีกครั้ง

หลังจากนั้นเรการ์ก็เริ่มสำรวจภายในมิติของกำไล พบสมบัติมากมายเรียงรายอยู่ กองทองคำสูงล้น หนังสือโบราณของวาลีเรีย เหรียญมังกร เสื้อผ้า และของใช้นานาชนิด จัดเรียงไว้อย่างเป็นระเบียบ

ซึ่งสิ่งที่สะดุดตาเขาที่สุดคือทองคำ แม้จะเป็นเจ้าชาย แต่เขาก็ไม่สามารถแตะต้องคลังหลวงได้ตามอำเภอใจ แต่บัดนี้เขามีสมบัติของตัวเองแล้ว และในที่สุดเขาก็จะสามารถใช้ชีวิตอย่างอิสระ ปราศจากพันธนาการของเรดคีปเสียที