ตระกูลแห่งมังกร : ข้าคือเรการ์ ทาร์แกเรียน ตอนที่ 18 นักดาบพเนจร

ตระกูลแห่งมังกร : ข้าคือเรการ์ ทาร์แกเรียน ตอนที่ 18 นักดาบพเนจร

เออร์ริคชะงักงันกับการโจมตีที่รวดเร็วและแม่นยำ เมื่อเงยหน้าขึ้น เขาก็เห็นชายแปลกหน้าในท่าทางสงบนิ่งโดยที่มือถือ ‘ตะเกียบเงิน’ ไว้แน่น

“ท่านอัศวินแห่งคิงส์การ์ด ข้าไม่ได้มีเจตนาร้าย ข้าเป็นเพียงคนพเนจรหิวโหยที่ตามหาของกินเท่านั้น” ชายแปลกหน้าพูดด้วยน้ำเสียงสุภาพ

ระหว่างที่การสนทนาดำเนินไป เรการ์ก็วางจานขนมอย่างเงียบ ๆ แล้วขยับมายืนอยู่หลังเออร์ริค เพราะเขาเข้าใจทันทีว่าการโจมตีเมื่อครู่แสดงถึงฝีมือที่ไม่ธรรมดา จึงเลือกวางท่าระวังไว้ก่อน

“ท่านช่างใจกว้างนัก ฝ่าบาท” ชายแปลกหน้าพูดพลางยิ้ม เมื่อเห็นขนมบนโต๊ะ ก่อนที่เขาจะก้มศีรษะให้เรการ์เป็นการขอบคุณอย่างสุภาพ

เรการ์สังเกตชายคนนั้นอย่างพินิจ และเห็นว่าชายคนนี้มีร่างเล็ก ผิวคล้ำ ผมหยิกสีน้ำตาล ใบหน้าที่ดูอ่อนโยนแต่มีร่องรอยแห่งความกร้านกรำ และเขากํไม่ได้สูงใหญ่เหมือนอัศวินทั่วไปในเวสเทอรอส

เมื่อเห็นแววตาสงสัยของเรการ์ ชายคนนั้นก็ยิ้มแล้วถามกลับ “ข้ารู้ว่าท่านคือใคร แต่ท่านรู้ไหมว่าข้าเป็นใคร?”

“แล้วเจ้าคือใครล่ะ?” เรการ์ย้อนถามด้วยความสนใจ

“ข้าเป็นแค่คนไร้ชื่อ” เขาตอบพลางยักไหล่ ทำให้เรการ์ถึงกับนิ่วหน้าอย่างหงุดหงิดรู้สึกราวกับถูกหยอกเล่น

ก่อนที่เรการ์จะพูดอะไรออกมา ชายคนนั้นก็เลื่อนจานขนมมาตรงหน้าเรการ์แล้วกระซิบว่า “ข้ามีนามว่าซีริโอ ไฟรเออร์ นักดาบพเนจรจากบราวอส ขอแบ่งขนมนี้ร่วมกับท่านเถิด สหาย”

เมื่อสบตาซีริโอ เรการ์ก็สัมผัสได้ถึงความลึกเร้นในดวงตาคู่นั้นราวกับผืนน้ำที่สงบนิ่งแต่ซ่อนกระแสไว้ภายใน ทำให้เขาหันไปหาเออร์ริคเพื่อขอความเห็น ซึ่งอีกฝ่ายก็พยักหน้าเล็กน้อยราวกับให้เขาตัดสินใจเอง

ในเขตรั้วของเรดคีป การลอบสังหารบุตรองค์โตของกษัตริย์นั้นเป็นเรื่องที่แทบจะเป็นไปไม่ได้ เรการ์จึงรู้ดีว่าเขายังอยู่ในจุดที่ปลอดภัย ดังนั้นเขาจึงหยิบขนมชิ้นหนึ่งขึ้น แล้วยื่นไปให้ซีริโอพร้อมรอยยิ้มอบอุ่น “เชิญลิ้มลอง ซีริโอ ไฟรเออร์”

“เรียกข้าแค่ซีริโอก็พอ ข้าไม่ใช่ชนชั้นสูง แถมตอนนี้ก็ยังว่างงานอยู่ด้วยซ้ำ” ซีริโอยิ้มตอบ

เรการ์เริ่มสนใจเรื่องราวของซีริโอจึงถามถึงฝีมือการใช้ดาบและภูมิหลังจากเมืองท่าในต่างแดน

“คุยกันไป กินกันไปน่าจะเหมาะกว่า” ซีริโอเสนอ ซึ่งเรการ์ก็เห็นด้วย

หลังจากนั้นทั้งสองก็กลับไปนั่งที่เดิม พร้อมกับความตึงเครียดเมื่อครู่เลือนหายไปในพริบตา กลายเป็นบทสนทนาสบาย ๆ ขณะลิ้มรสขนมหวาน

ระหว่างการพูดคุย เรการ์ก็ได้รับรู้เรื่องราวของซีริโอว่าเขาเคยเป็นสไควร์ของอัศวินฝึกฝนการใช้ดาบมาตั้งแต่วัยเยาว์ แต่ใจจริงนั้นหลงใหลในศิลปะแห่งการร่ายรำมากกว่า ทำให้โชคชะตาพลิกผันให้เขาได้เป็นนักรำในวังของพ่อค้าผู้มั่งคั่งแห่งบราวอส ทว่าความสุขนั้นอยู่ได้ไม่นาน เมื่อเจ้านายถูกสังหารและเขาถูกใส่ร้ายจนต้องหนีมายังเวสเทอรอส โดยได้รับคำเชิญจากหญิงชนชั้นสูงให้มาร่วมงานเลี้ยงที่เรดคีป

เรการ์ฟังด้วยความสนใจ ราวกับถูกดึงเข้าไปในเรื่องราวนั้นด้วยตนเอง . . . อย่างน้อยก็ในมุมมองของเออร์ริค

แต่ในความเป็นจริง เรการ์ฟังอย่างเคร่งขรึม พลางแค่นหัวเราะในใจพิจารณาชายร่างเล็กตรงหน้า พร้อมกับแอบสบถในใจว่า ‘นักรำจากบราวอสแต่ฝีมือดาบยอดเยี่ยม ช่างหายากนัก นอกจากนี้ตัวเล็กเท่านี้ ใช้ฝีมือฟันดาบแทนส่วนสูงหน้าตา เจ้านายบราวอสนั่นตาบอดหรือไงถึงให้คนตัวจ้อยแบบนี้เต้นรำให้ดู? รสนิยมแปลกแท้’

แม้จะอยากเย้ย แต่เขาก็เงียบไว้ ไม่พูดอะไรนอกจากมองดูอีกฝ่ายเล่าเรื่องต่อไป

หลังจากพูดคุยกันสักพัก ขนมช็อกโกแลตทั้งหมดก็หมดลง ซีริโอถอนใจเล็กน้อย ก่อนจะชวนเปลี่ยนบรรยากาศ “เจ้าชาย ข้างนอกมีการประลองดุเดือด ท่านไม่อยากไปดูหรือ?”

เรการ์ส่ายหน้า “ข้ายังเด็กเกินไปจะชมการนองเลือด”

“ก็จริง แต่สนามประลองวุ่นวายน่าดู กษัตริย์ก็ทรงเดือดดาล” ซีริโอหัวเราะ

“เหตุใดจึงเป็นเช่นนั้น?” เรการ์ขมวดคิ้ว รู้สึกว่าอีกฝ่ายพูดมีเลศนัย

“มีดอร์นฆ่าคู่ประลองแล้วทำท่าข่ม น่าดูชมจริง ๆ” ซีริโอตอบพลางจิบไวน์เบา ๆ “เขายังจะท้าต่อ การประลองรอบใหม่น่าจะเพิ่งเริ่มพอดี”

“งั้นไปดูกันเถอะ” เรการ์พูด พลางลุกพรวดเดินนำเออร์ริคไปยังสนามประลองด้วยความเร็ว

ซีริโอเพียงยิ้มแล้วเดินตามไป

เมื่อทั้งสามไปถึงก็พบเสียงเชียร์กึกก้อง ผู้ชมกำลังตะโกนเรียกชื่อผู้เข้าแข่งอย่างกระตือรือร้น

เรการ์หาที่ยืนริมรั้วมองไปยังสนาม

ในสนามอัศวินสวมเกราะเงินเทาถือดาบสองมือ โถมเข้าใส่ชายหนุ่มผิวคล้ำซึ่งถูกบังคับให้ถอยร่น ทุกครั้งที่ดาบฟาดลง ฝูงชนก็โห่ร้องเชียร์ให้ลงมือสังหาร

“อัศวินแห่งสตอร์มแลนด์กำลังได้เปรียบ ส่วนชาวดอร์นนั่นก็แค่พวกไร้ยางอาย” เออร์ริคกระซิบเบา ๆ

เรการ์พยักหน้า ตาจับจ้องไปยังการต่อสู้อย่างตั้งใจ

อัศวินใช้การบุกอันแข็งกร้าวและเฉียบคม บีบพื้นที่การเคลื่อนไหวของคู่ต่อสู้อย่างได้ผล ส่วนหนุ่มดอร์นก็อาศัยความคล่องตัวจากชุดเกราะเบา หลบหลีกอย่างว่องไว ใช้หอกยาวเป็นทั้งโล่และอาวุธต่อกรกับดาบ เสียงปะทะดังก้องไปทั่วสนาม

ขณะที่ทุกคนกำลังเพ่งมอง ซีริโอก็พูดขึ้นเบา ๆ ว่า “ผลลัพธ์กำลังเปลี่ยน ฝ่ายรับกำลังจะพลิกกลับมาเป็นฝ่ายรุก”

“เจ้าว่าอย่างไรนะ? อัศวินผู้นั้นก็ดูแข็งแกร่งดีมิใช่หรือ?” เรการ์หันมามองอย่างไม่เชื่อ

“แข็งแกร่งก็จริง แต่หนุ่มดอร์นหลีกเลี่ยงการปะทะตรง ๆ แค่รอให้คู่ต่อสู้หมดแรง เขาก็จะชนะได้ไม่ยาก” ซีริโอตอบ

เรการ์หันกลับไปมองในสนามอีกครั้ง และเมื่อพิจารณาใกล้ ๆ เขาก็เห็นว่าอัศวินเริ่มหอบ หายใจแรง การไล่ตามคู่ต่อสู้ด้วยดาบใหญ่ดูเริ่มติดขัด ในขณะที่หนุ่มดอร์นยังคงหลบหลีกได้คล่องแคล่ว พร้อมกล่าวยั่วเย้าไม่หยุด “อัศวินอย่างเจ้าถ้าขี่ม้าอยู่ข้าอาจจะลังเล แต่ตอนนี้เจ้าติดอยู่บนพื้นเสียแล้ว”

“ถึงจะไม่มีม้า ข้าก็ยังตัดหัวเจ้าได้อยู่ดี” เซอร์บาล็อตสวนกลับด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ย แม้เหงื่อจะไหลเต็มใบหน้า

เรการ์ดึงชายผ้าคลุมของเออร์ริค “เซอร์เออร์ริค จริงหรือที่เซอร์บาล็อตกำลังจะแพ้?”

เออร์ริคมีสีหน้าเคร่งเครียด “ยากจะบอก หนุ่มดอร์นนั่นเจ้าเล่ห์ ไม่เปิดช่องให้โจมตีเลยพ่ะย่ะค่ะ”

“และเกราะหนักก็เริ่มถ่วงเขาไว้” ซีริโอเอ่ยแทรก “เกราะนั้นช่วยชีวิตได้ในช่วงสำคัญ แต่ก็ทำให้เคลื่อนไหวช้าลง เหมือนกับชาวโดธรากีที่ไม่สวมเกราะเลย เพราะพวกเขาเชื่อว่าความว่องไวคือกุญแจแห่งชัยชนะ เจ้าชายลองดูต่อไปเถิด ข้าเองก็ยังเชื่อมั่นในตัวเซอร์บาล็อตอยู่”

เรการ์ขมวดคิ้วแน่นใจหนึ่งก็เริ่มลุ้นให้อัศวินผู้นั้นเป็นฝ่ายชนะจริง ๆ . . .

. . .

ชี้แจ้ง! : ซีรีโอเป็นตัวละครออริจินัลที่ผู้เขียนสร้างขึ้น โดยได้รับแรงบันดาลใจจากครูสอนเต้นรำ ซีรีโอ ในซีรีส์ ซีรีโอ ฟอเรล คือยอดนักดาบและครูฝึกที่เอ็ดดาร์ด สตาร์ค จ้างมาเพื่อฝึกสอนอาร์ยา สตาร์ค บุตรสาวของเขา