ตระกูลแห่งมังกร : ข้าคือเรการ์ ทาร์แกเรียน ตอนที่ 10 มิตรผู้เปี่ยมเมตตา

ตระกูลแห่งมังกร : ข้าคือเรการ์ ทาร์แกเรียน ตอนที่ 10 มิตรผู้เปี่ยมเมตตา

เรการ์รู้สึกแปลกประหลาดอย่างบอกไม่ถูก มิตรสหายที่เพิ่งพบเจอกันกลับจากไปโดยไม่ร่ำลา ยังไม่ทันได้ทำความรู้จักกันให้ดีเลย

“ข้าอยากขี่มันเล่นสักสองสามรอบอยู่แท้ ๆ” เรการ์กล่าวกับเออร์ริคด้วยน้ำเสียงติดตลก

“หากวาสนายังมี บางทีท่านทั้งสองคนอาจได้พบกันอีก” เออร์ริคหัวเราะเบาๆ ขณะลุกขึ้นเพื่อไปจัดการกับซากไก่ฟ้าตัวนั้น

เรการ์ปรายตามองเสื้อคลุมขาวของเออร์ริค และพอเห็นอีกฝ่ายเริ่มยุ่งจึงหยิบกระบอกน้ำข้างกายขึ้นมาดื่มจนหมด “ฮาห์~ ชื่นใจจริงๆ”

ในขณะที่ลำคอเปียกชื้น เรการ์ก็พลันนึกถึงเสียงระบบที่ดังขึ้นก่อนที่เขาจะหมดสติ “หรือว่าข้าหูแว่วไป?”

ทันใดนั้นเพียงคิดในใจ หน้าต่างระบบก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า

---

[เรการ์ ทาร์แกเรียน]

[พรสวรรค์ : ผู้หยั่งรู้ความฝัน (ระดับทอง), อายุยืน (ระดับเขียว)]

[สายเลือด : ราชันมังกรแห่งวาลีเรียโบราณ (10%)]

[ทักษะ : ความชำนาญภาษาวาเลเรียนโบราณ]

[วัตถุโบราณ : โลหิตและเปลวเพลิง (ต้านทานไฟ +50%)]

[การประเมิน : เด็กน้อยผู้โชคดี เจ้าพบมิตรที่แสนใจกว้างแล้วจริง ๆ]

---

เรการ์เบิกตากว้าง มองไปยังบรรทัดหนึ่งของข้อความด้วยความตื่นตะลึง

“พรสวรรค์ใหม่ อายุยืนหรือ?” เขากะพริบตารัวๆ เพื่อให้แน่ใจว่าตนไม่ได้อ่านผิด “ของจริง! มีพรสวรรค์เพิ่มขึ้นอีกจริง ๆ!”

ใจเขาเต้นแรงจนต้องเอามือกุมหน้าอกไว้ ความตื่นเต้นเอ่อล้นอย่างไม่อาจหักห้าม “อายุยืน . . . ข้าจะมีชีวิตถึงร้อยปีได้จริงหรือ?”

เรการ์รู้ดีว่าสภาพร่างกายของตนย่ำแย่เพียงใด ร่างกายอ่อนแอจนแทบเรียกได้ว่าเป็นคนป่วยติดเตียง ก่อนหน้านี้แค่เดินไม่กี่ก้าวก็หอบ แค่ตื่นเต้นเล็กน้อยหัวใจก็สูบฉีดไม่ทัน แต่ตอนนี้แม้หัวใจจะเต้นแรงจนแทบทะลุอก มันกลับไม่ใช่อาการเจ็บป่วย มือเท้าที่เคยเย็นเฉียบก็ไม่สั่นอีกแล้ว

“ฮ่า ๆ ๆ ข้าอยู่ถึงร้อยปีได้แล้ว โรคบัดซบนั่นฆ่าข้าไม่ได้อีกต่อไป!” ชายหนุ่มที่รอดพ้นจากโรคร้ายอันยาวนานระเบิดเสียงหัวเราะอย่างควบคุมไม่อยู่

เออร์ริคซึ่งเพิ่งถอนขนไก่ฟ้าเสร็จและกำลังจะย่างมันถึงกับสะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงหัวเราะก้อง และเมื่อหันไปมองเขาก็เห็นเจ้าชายน้อยกำลังนอนดิ้นพล่านอยู่กับพื้น หัวเราะลั่น มือสองข้างปัดป่ายคว้าดินสาดกระจาย ซึ่งในดวงตาของเออร์ริค เรการ์ในตอนนี้ดูไม่ต่างจากคนเสียสติเลยสักนิด

‘เจ็ดนรก . . . ขออย่าให้ข้าต้องโดนลงโทษอะไรเลยเถิด!’ เออร์ริคคร่ำครวญในใจ ก่อนจะรีบทิ้งไก่แล้ววิ่งมาดูอาการเจ้าชายทันที

เจ้าชายเพิ่งฟื้นจากอาการสลบ ยังจะมากลายเป็นคนเสียสติอีกหรือ!? ขนาดพาเจ้าชายหนีออกจากค่ายก็แทบทำให้ตนโดนประหารอยู่แล้ว ถ้ากลับไปพร้อมกับเจ้าชายเสียสติ หัวของเออร์ริคคงไม่เหลือแน่

“พี่ชาย . . . ขออย่าให้เรื่องนี้พาให้ท่านต้องเดือดร้อนไปด้วยเลย . . .” เออร์ริคภาวนาในใจเงียบ ๆ หวังว่าเรื่องนี้จะไม่กระทบถึงอาร์ริค พี่ชายฝาแฝดของตน

แต่สุดท้ายความกังวลของเออร์ริคก็เกินเหตุ หลังจากที่เรการ์หัวเราะอย่างบ้าคลั่งไปสิบนาที เขาก็หมดแรงนอนแน่นิ่ง และเมื่อถามว่าเหตุใดจึงหัวเราะหนักหนา คำตอบที่ได้มีเพียงประโยคเดียว “คนพิการที่ได้ทิ้งไม้เท้า ข้าว่าเรื่องนี้ก็ควรค่าแก่การดีใจไม่ใช่หรือ?”

เออร์ริคไม่เข้าใจนัก แต่สิ่งหนึ่งที่เขามั่นใจคือ เจ้าชายไม่ได้เพ้อเจ้อหรือเสียสติ

“ดูท่าศีรษะข้าคงจะยังอยู่ดี . . .” เออร์ริคส่ายหน้าเบาๆ เขาไม่เข้าใจตรรกะของตระกูลทาร์แกเรียนเลยจริง ๆ และกลับไปเตรียมไก่ย่างต่อจะดีกว่า

เรการ์นอนเงียบๆ อยู่บนเสื้อคลุมขาวที่เออร์ริคปูไว้ให้ โดยที่ในใจเขาเต็มไปด้วยความคิดมากมาย คำประเมินจากระบบที่พูดถึง ‘มิตรผู้ใจกว้าง’ เรื่องที่เออร์ริคเล่าว่ากวางขาวให้อะไรบางอย่างแก่เขา และสายเลือดแห่งกษัตริย์มังกรโบราณที่ยังคงเพิ่มพูนขึ้นเรื่อยๆ . . .

เรการ์หันไปมองหน้าต่างระบบ และเห็นระบบระบุว่ากวางขาวคือสิ่งมีชีวิตหายาก และเมื่อสำรวจสำเร็จขณะเขาหมดสติ ระบบก็ทำการเก็บเกี่ยวโดยอัตโนมัติ รางวัลจากการสำรวจคือผลไม้สีแดงผลนั้น

[สิ่งมีชีวิตวิเศษ : กวางขาว]

[ความคืบหน้าในการสำรวจ: 100%]

[ของสืบทอดถูกเก็บเรียบร้อย กำลังตรวจสอบ . . . ]

[ตรวจพบของสืบทอดระดับมหากาพย์ พรแห่งโชคมงคล]

[ต้องการเปิดใช้งานหรือไม่?]

[เปิดใช้งานโดยอัตโนมัติแล้ว]

[ขอแสดงความยินดี พรแห่งโชคมงคลเปิดใช้งานสำเร็จ ท่านได้รับพรสวรรค์ . . . ]

[อายุยืน]

[ระดับ : ดี (สีเขียว)

[คุณสมบัติ : ของวิเศษที่สามารถเติมเต็มความปรารถนาลึกที่สุดของมิตรใหม่

[การประเมิน : องุ่นหวานเกินไป ข้าชอบส้มเปรี้ยวมากกว่า]

คำประเมินที่แฝงบุคลิกภาพของผู้มอบพรทำให้เรการ์หัวเราะเบา ๆ ตอนนี้ความผิดหวังจากการที่กวางขาวจากไปอย่างไร้คำร่ำลาถูกชะล้างจนหมดสิ้น

‘ขอบใจเจ้ามาก เพื่อนรัก’ เรการ์กล่าวขอบคุณอยู่ในใจ

ในเวลาเดียวกันเขาก็เริ่มเห็นจุดอ่อนบางอย่างในระบบ พรจากกวางขาวถูกจัดให้เป็นรางวัลระดับ ‘มหากาพย์’ แต่พร ‘อายุยืน’ กลับมีเพียงระดับ ‘ดี’

เมื่อเทียบกับ ‘โลหิตและเปลวเพลิง’ ที่เป็นระดับตำนาน หรือ ‘ความชำนาญในภาษาโบราณวาเลเรียน’ ที่ระดับยอดเยี่ยมแล้ว ย่อมถือว่าอ่อนกว่ามาก

แต่เมื่อครุ่นคิด เรการ์ก็เข้าใจว่า มันคงเป็นผลจากคุณสมบัติของพร พรแห่งโชคมงคลได้เติมเต็มความปรารถนาในใจเขาอย่างแท้จริง และความปรารถนานั้นก็คือ ‘สุขภาพที่แข็งแรง’

เรการ์เงยหน้ามองจันทร์เสี้ยวในยามค่ำ ดวงตาเขาเปล่งแสงสดใส รอยคล้ำใต้ตาดูจางลง

ตั้งแต่คืนนี้ไป ข้าไม่ใช่เด็กอ่อนแออีกต่อไป ข้าคือเรการ์ ผู้จะไม่ตายก่อนวัยอันควร คือทาร์แกเรียนที่โลกนี้จะต้องจารึกตำนานของข้าตราบชั่วนิรันดร์!”

เรการ์กำมือแน่นอย่างแน่วแน่ จากนี้ชื่อของเขาจะเป็นที่กล่าวขานไปทั่วหล้า!

ในขณะเดียวกันด้านข้าง เออร์ริคซึ่งกำลังย่างไก่ก็สูดกลิ่นหอมของหนังไก่ที่สุกจนเป็นสีทอง ก่อนที่สีหน้าจะเต็มไปด้วยความงุนงง “แปลก . . . ทำไมมันยุ่ย ๆ ยังไงก็ไม่รู้แฮะ?”

. . .

รุ่งเช้าวันถัดมา

เรการ์ผู้ยังงัวเงียจากความง่วงควบม้าด้วยเสียงพึมพำว่า “ดราคาริส . . .”

‘เป็นทาร์แกเรียนตัวจริงเสียงจริง ตอนนี้ฝันว่าขี่มังกรเลยหรือ?’ เออร์ริคเดินกลับค่ายพลางส่ายหน้าขำ

ยามเช้าเริ่มสว่างขึ้นเรื่อย ๆ และเมื่อเออร์ริคมาถึงทางเข้าค่ายเวลาก็ล่วงเลยมาถึงประมาณแปดโมงเรียบร้อย

ทันใดนั้นร่างหนึ่งก็วิ่งออกมาจากมุมค่ายพร้อมเสียงอุทานด้วยความตกใจ

เรการ์ซึ่งตื่นเต็มตาแล้วเงยหน้าขึ้นเห็นบุรุษที่หน้าตาเหมือนเออร์ริคราวกับแกะ และแน่นอนว่าเขารู้ได้ทันทีว่าอีกฝ่ายคือ อาร์ริค คาร์จิลล์ ฝาแฝดของเออร์ริค

“เมื่อวานหายไปไหนมา?” อาร์ริคถามเสียงเข้ม รีบควบบังเหียนม้าไว้ไม่ให้น้องชายหนีไปไหน

เออร์ริคอุ้มเรการ์ลงจากหลังม้าแล้วถอนหายใจเฮือก “เจ้าคิดว่าไงล่ะ?”

“แค่ที่เจ้าพาเจ้าชายเรการ์ออกจากค่าย ทั้งที่ถูกเรียกตัวโดยตรงจากฝ่าบาทก็เพียงพอให้โดนแขวนคอแล้ว!” สีหน้าอาร์ริคเต็มไปด้วยโทสะ

สีหน้าเออร์ริคเจื่อนลง ริมฝีปากขยับจะพูดอะไรสักอย่างแต่ก็ได้เพียงถอนหายใจ เพราะสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืนมันเหลือเชื่อเกินกว่าจะเล่าให้ใครฟัง โดยเฉพาะกับพี่ชายจอมจริงจังคนนี้

เรการ์ที่เห็นสถานการณ์เริ่มตึงจึงรีบออกหน้าช่วย “เซอร์อาร์ริค ข้าเป็นคนขอให้น้องชายท่านพาข้าออกไปเอง ไม่ใช่ความผิดของเขา”

อาร์ริคก้มศีรษะให้เรการ์ซึ่งสูงได้แค่ต้นขาตน “ฝ่าบาท ข้ามิได้ตั้งใจกล่าวโทษเขา เพียงแต่เมื่อวานฝ่าบาททรงรอพระองค์และเจ้าหญิงจนดึกดื่นแต่ไม่พบ ทำให้ฝ่าบาททรงเสียพระทัยมาก พระองค์เข้าใจหรือไม่ว่าข้าหมายถึงอะไร?”

เรการ์พยักหน้า สีหน้าจริงจัง “ข้าเข้าใจท่านดี ข้าจะปกป้องเซอร์เออร์ริคให้ถึงที่สุด เพราะเรื่องทั้งหมดนี้เริ่มต้นจากข้า ข้าจะรับผิดชอบทุกอย่างด้วยตนเอง”