ตระกูลแห่งมังกร : ข้าคือเรการ์ ทาร์แกเรียน ตอนที่ 8 กวางขาว

ตระกูลแห่งมังกร : ข้าคือเรการ์ ทาร์แกเรียน ตอนที่ 8 กวางขาว

“เฮ้อ! พี่สาวของข้าเป็นอย่างไรบ้าง?” เรการ์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง พร้อมกับสีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความกังวลเมื่อคิดถึงสิ่งที่เรนีร่าทำ

“เจ้าหญิงวิ่งออกจากเต็นท์ไปก่อนข้า มุ่งหน้าเข้าป่าคิงส์วูดเพื่อขี่ม้าพ่ะย่ะค่ะ” เออร์ริคไม่อ้อมค้อมแม้แต่น้อย

“ไปคนเดียว?” สีหน้าของเรการ์เคร่งเครียดยิ่งกว่าเดิม

“พ่ะย่ะค่ะ เซอร์โคลรีบตามเจ้าหญิงไปทันที” เออร์ริคตอบยืนยัน

เรการ์นิ่งไปชั่วครู่ ก่อนน้ำเสียงจะเย็นลง “เซอร์เออร์ริค ตอนที่บิดาส่งท่านมาหาข้า ทรงมีรับสั่งว่าอย่างไร?”

เออร์ริคนิ่งไปเล็กน้อย ก่อนตอบอย่างซื่อตรง “ฝ่าบาทมีพระบัญชาให้ข้านำพระองค์กลับวัง และรับรองความปลอดภัยของพระองค์”

“ดี” เรการ์กล่าว สีหน้ากลับมาอ่อนโยนอีกครั้ง “ถ้าเช่นนั้น ต่อไปข้าจะขอให้ท่านคุ้มกันข้า”

เออร์ริคขมวดคิ้วด้วยความงุนงง ขณะที่เรการ์ก้าวไปยังรั้วล้อมม้าแล้วกระโดดข้ามเข้าไป

“เจ้าชาย ข้าไม่เข้าใจสิ่งที่พระองค์ทรงจะทำเลยพ่ะย่ะค่ะ” เออร์ริคเดินตามไปอย่างลังเล

เรการ์เหลือบมองม้าสีดำตัวหนึ่งที่สูงใหญ่ แล้วถามว่า “ตัวนี้ล่ะ ดูแข็งแรงใช่ไหม?”

“เจ้าชาย . . . พระองค์ไม่ได้ต้องการจะเข้าไปในคิงส์วูดใช่หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ?” เออร์ริคถามเสียงสูง

เรการ์ตอบด้วยท่าทีจริงจังทันทีว่า “แน่นอน ข้าจะเข้าไป แต่เราจะไปด้วยกัน”

“ฝ่าบาทจะต้องไม่ทรงพอพระทัยแน่พ่ะย่ะค่ะ!” เออร์ริคโต้แย้งทันที

“แต่หากมีอัศวินราชองครักษ์คุ้มกัน มันก็ไม่ถือว่าประมาทนักใช่หรือไม่?” เรการ์สวนกลับอย่างหนักแน่น

ก่อนที่เออร์ริคจะปฏิเสธ เรการ์ก็เอื้อมไปลูบแผงคอม้าเบา ๆ พร้อมเอ่ยเสียงนุ่ม “เซอร์เออร์ริค ข้าเชื่อว่าท่านเองก็คงไม่ต้องการให้ข้าได้รับอันตรายเช่นกัน”

ทันใดนั้นม้าดำที่รู้สึกถึงแรงกดดันก็กระทืบเท้าเบา ๆ และฮึดฮัดออกมา

เรการ์ยืนข้างม้า จ้องหน้าเออร์ริคด้วยแววตามั่นคง “ท่านจะเอายังไง เซอร์เออร์ริค?”

เออร์ริคสบตากับเจ้าชายอย่างหนักใจ สุดท้ายก็ได้แต่ทอดถอนใจถึงกษัตริย์ที่ต้องมารับมือกับลูก ๆ ที่ดื้อรั้นเช่นนี้ แล้วก็โค้งคำนับ “ข้าจะพาพระองค์ไปหาเจ้าหญิง แต่ข้าขอเป็นผู้กำหนดเงื่อนไขการเดินทาง”

“ไม่มีปัญหา เซอร์เออร์ริค” เรการ์รับคำด้วยรอยยิ้มบาง ๆ แล้วกางแขนออก

เออร์ริคเดินเข้ามาอุ้มร่างของเรการ์ขึ้นไปบนหลังม้า จากนั้นก็นำออกจากคอก ไม่นานม้าสีดำก็วิ่งออกจากค่ายมุ่งหน้าไปตามเส้นทางในป่าคิงส์วูด

“เซอร์เออร์ริค ท่านรู้ไหมว่าพี่ข้าไปทางไหน?” เรการ์ถามเสียงแผ่ว ขณะที่สายลมพัดผ่านเส้นผมยุ่ง ๆ ของเขา

เออร์ริคตอบด้วยสีหน้าจริงจังทันทีว่า “เซอร์โคลเป็นคนรอบคอบ ท่านน่าจะทิ้งสัญลักษณ์ไว้ให้ตามได้”

ผู้ที่ได้รับเลือกให้เป็นองครักษ์ในคิงส์วูดย่อมไม่ใช่คนธรรมดา การทิ้งร่องรอยให้ติดตามจึงไม่ใช่เรื่องยากสำหรับพวกเขา

ไม่นานเวลาเคลื่อนไปอย่างรวดเร็ว แม้ตะวันยังอยู่กลางฟ้าเมื่อตอนออกจากค่าย แต่พริบตาเดียวก็กลายเป็นยามเย็น แสงอาทิตย์ยามอัสดงส่องผ่านต้นสนและไซเปรสหนาทึบบนเส้นทางในป่า ขณะที่เออร์ริคค่อย ๆ จูงม้าดำเดินไปอย่างเงียบงัน

“เซอร์เออร์ริค ดูเหมือนข้าจะไม่เหมาะกับการตามหาผู้คนเลย” เรการ์นอนพาดอยู่บนหลังม้า ริมฝีปากซีด หน้าผากมีเหงื่อซึม และเสียงของเขาแผ่วลง

เออร์ริคถอนใจ “บางทีร่องรอยที่เซอร์โคลทิ้งไว้อาจหายไปกลางทาง เราเลยหลงทิศทางเสียแล้ว”

“นั่นคงเป็นฝีมือของพี่เรนีร่า นางคงไม่ต้องการให้ใครหาเจอ” เรการ์ส่ายหน้า หัวเราะอย่างขมขื่น

เออร์ริคไม่ตอบคำใจจดใจจ่อมองสภาพแวดล้อมโดยรอบพยายามหาทางกลับค่าย ป่าคิงส์วูดนั้นกว้างใหญ่มาก และพวกเขาออกนอกเส้นทางมาไกลมาก เพราะเรการ์เป็นคนกำหนดทิศทางเองแบบไร้แบบแผน

ทันใดนั้นจู่ ๆ ก็มีเสียงไหวติงจากพุ่มไม้ด้านข้าง ทำให้เออร์ริคสะดุ้งและคว้ามือจับดาบทันที ในฐานะอัศวินของกลุ่มที่แข็งแกร่งที่สุดในอาณาจักร เขารู้ได้ทันทีว่าสิ่งที่เคลื่อนไหวอยู่นั้น ‘ไม่ธรรมดา’ ส่วนเรการ์ที่เหนื่อยจนแทบหมดแรงก็ยังไม่ทันรู้ตัวว่าเกิดอะไรขึ้น

“มีบางอย่างอยู่ใกล้ ๆ ข้าได้ยินเสียงเคลื่อนไหว . . .ตัวใหญ่มากด้วย” เออร์ริคกระซิบเสียงเบา

“อันตรายหรือไม่?” เรการ์ขยับตัวเล็กน้อยถามด้วยความกังวล

“ยังไม่แน่พ่ะย่ะค่ะ อาจเป็นพรานเถื่อน . . .หรือหมูป่าก็ได้” เออร์ริคกล่าวอย่างระมัดระวัง

เรการ์เสนอขึ้นว่า “เราควรขี่ม้าเลี่ยงออกไปดีไหม?”

“ไม่ต้องกลัวพ่ะย่ะค่ะ เจ้าชาย ข้าจะปกป้องพระองค์เอง” เออร์ริคตอบเสียงมั่นคง

ไม่นานนักกวางขาวงามสง่าตัวหนึ่งก็เดินออกมาจากเงามืดทำเอาเรการ์ตะลึง

“กวางขาวงั้นหรือ!?” เขาอุทานออกมาอย่างตื่นตะลึง

เรการ์เป็นคนชอบอ่านหนังสือประวัติศาสตร์จึงรู้ดีว่าก่อนเอกอนผู้พิชิตจะรวมแผ่นดินและนำพามังกรเข้าครอบครองเวสเทอรอส กวางขาวถือเป็นสัญลักษณ์แห่งราชวงศ์และโชคลาภ ซึ่งตอนนี้มันผ่านมากว่าร้อยปี และกวางขาวก็ได้หายไปจากโลก จนไม่มีใครได้เห็นอีกเลย ใครจะคิดว่าเขาจะได้เจอในป่าคิงส์วูดแห่งนี้!

“เจ้าชาย อย่าเพิ่งสนใจมากนัก กวางขาวตัวนี้ใหญ่มาก หากมันพุ่งใส่เราอาจเกิดอันตราย” เออร์ริคกล่าวพลางขยับดาบยาวออกจากฝักเล็กน้อย จ้องกวางอย่างระแวดระวัง

เมื่อได้ยินเช่นนั้นเรการ์จึงเพิ่งสังเกตขนาดของมันอย่างจริงจัง ถ้าหากไม่นับเขายักษ์สองข้าง กวางขาวตัวนี้สูงราวสองเมตร และยาวไม่ต่ำกว่าห้าเมตร ภายใต้ขนสีขาวนุ่มราวผ้าแพรนั้น มีกล้ามเนื้อแข็งแรงซ่อนอยู่ ซึ่งแสดงให้เห็นว่ามันสามารถระเบิดพลังอันน่ากลัวออกมาได้เพียงใด

“ท่านมั่นใจหรือว่ารับมือมันไหว?” เรการ์ถามด้วยน้ำเสียงกังวล

“ถ้าสู้ตัวต่อตัว ข้าคิดว่ามีโอกาสรอดห้าสิบห้าสิบ”

“แล้วข้าล่ะ?”

“ได้แต่ภาวนาให้มันไม่พุ่งเข้ามาหาเรา” เออร์ริคตอบด้วยน้ำเสียงอับจน

เรการ์ยกมือกุมหน้าผากอย่างหมดหนทาง เพราะตนเองก็ไม่มีทั้งพละกำลังหรือฝีมือ

แต่ดูเหมือนเทพเจ้าจะเมตตาเขาอยู่บ้าง กวางขาวไม่ได้แสดงอาการก้าวร้าว มันส่งเสียงร้องเบา ๆ และจ้องมาด้วยดวงตาสีอำพันที่เต็มไปด้วยความใคร่รู้และไร้เดียงสา

“มันดูไม่ค่อยเหมือนสัตว์ป่าเลยแฮะ?” เรการ์รู้สึกใจชื้นขึ้นเล็กน้อย และเริ่มมีประกายตื่นเต้นอยู่ในแววตา

เมื่อเห็นทั้งสองไม่แสดงท่าทีคุกคาม กวางขาวจึงค่อย ๆ เดินเข้ามา พร้อมกับทำจมูกฟุดฟิดดมกลิ่น

“เซอร์เออร์ริค อุ้มข้าลงที”

ยิ่งมองดวงตาของกวางขาว เรการ์ก็ยิ่งรู้สึกถึงความพิเศษบางอย่างจึงหันไปขอความช่วยเหลือจากเออร์ริค

“เจ้าชาย มันอันตรายนะพ่ะย่ะค่ะ . . .”

“มันสงบ ไม่ใช่สัตว์ป่าแน่ ข้ามั่นใจ” เรการ์ตัดบท พร้อมรอยยิ้มอ่อนโยน ก่อนที่เขาจะเอื้อมมือไปหากวางแล้วกล่าวอย่างอ่อนโยน “มานี่เถอะ เพื่อนของข้า”

กวางขาวโค้งคอเล็กน้อยรับท่าทีอย่างระวังและสับสน จ้องมนุษย์ตัวน้อยบนหลังม้า

“เร็วเข้า เซอร์เออร์ริค ช่วยพาข้าลงที”

“เจ้าชายโปรดระวังด้วย กวางขาวตัวนี้อันตรายมาก”

เมื่อเท้าสัมผัสพื้นเรการ์ก็ปลดถุงเล็กที่ผูกอยู่กับเอว หยิบองุ่นแดงที่เก็บไว้ออกมาแล้วเอ่ยเบา ๆ “เพื่อนของข้า เจ้าสนใจลองชิมไหม?”

เมื่อเห็นผลไม้สีแดงในมือของเด็กหนุ่ม ดวงตาของกวางขาวก็สว่างขึ้น และมันอดไม่ได้ที่จะก้าวเท้าเข้ามาใกล้

เมื่อทั้งสองฝ่ายอยู่ห่างกันไม่ถึงสามเมตร สายตาแหลมคมของเออร์ริคก็มองอย่างระวัง พร้อมกับมือค่อย ๆ วางบนดาบ

“อย่าเพิ่งชักดาบออกมา อย่าทำให้มันตกใจ” เรการ์หันไปห้ามทันที

“เจ้าชาย . . .”

“ข้าสั่ง ท่านอย่าขัด!”

ในสายตาเฝ้าระวังของกวางขาว เออร์ริคจึงได้แต่เก็บดาบกลับอย่างไม่เต็มใจเดินตามเรการ์อย่างไม่คลาดสายตา และหากมีอันตรายใด ๆ เกิดขึ้น เขาจะพร้อมปกป้องเจ้าชายทันที . . .