ตระกูลแห่งมังกร : ข้าคือเรการ์ ทาร์แกเรียน ตอนที่ 3 ความสุขของอาณาจักร

ตระกูลแห่งมังกร : ข้าคือเรการ์ ทาร์แกเรียน ตอนที่ 3 ความสุขของอาณาจักร

[เรการ์ ทาร์แกเรียน]

[พรสวรรค์ : ผู้หยั่งรู้ความฝัน (ระดับทอง)]

[สายเลือด : ราชันมังกรแห่งวาลีเรียโบราณ (8%)]

[ทักษะ : วรรณกรรม (ระดับต้น), ประวัติศาสตร์ (ระดับต้น)]

[วัตถุโบราณ : โลหิตและเปลวเพลิง (ต้านทานไฟ +50%)]

[การประเมิน : สายเลือดโบราณเริ่มส่งสัญญาณฟื้นคืนชีพ หากโชคเข้าข้าง เจ้าคงจะสามารถหลุดพ้นจากชะตากรรมนี้ได้]

---

เรการ์จ้องแผงสถานะตรงหน้าอย่างครุ่นคิด ทั้งสายเลือด โบราณวัตถุ และการประเมินล้วนเปลี่ยนแปลงไป

“สายเลือดโบราณ . . .” เด็กชายพึมพำกับตัวเอง “หรือว่าต้นกำเนิดแห่งโลหิตและเปลวเพลิง จะสามารถปลุกเลือดมังกรแท้ให้ตื่นขึ้นได้?”

แต่แล้วเขาก็สลัดความคิดเหล่านั้นทิ้ง “ไม่เป็นไร คิดไปก็ไม่มีประโยชน์ ถ้ายังไม่เข้าใจ . . . หาโบราณวัตถุต่อไปนั่นแหละดีที่สุด”

เนื่องจากตอนนี้ร่างกายรู้สึกเบาสบายจนอยากทดสอบ เขาจึงลองกระโดดลงจากแท่นบูชาอย่างมั่นใจ และทำได้สำเร็จ “ระบบนักสำรวจ เจ้าจะต้องรักษาความอ่อนแอของข้าให้หายสิ้น”

เรการ์ยกคิ้วเล็กน้อยด้วยความยินดี การผจญภัยครั้งนี้ทำให้เขารู้สึกมีชีวิตชีวา ทว่าความตื่นเต้นไม่ได้ทำให้เขาลืมตัว เจ้าชายน้อยยังคงต้องพักผ่อน!

เมื่อออกจากห้องโถงใหญ่ ยามค่ำคืนก็ได้โอบล้อมทั่วปราสาทเรียบ้รอยแล้ว ทหารรักษาการณ์จุดตะเกียงน้ำมันตามทางเดินของเรดคีป แสงสีอำพันอ่อนทอดเป็นเงาสะท้อนบนผนัง

ทันใดนั้นเรการ์ก็รีบกลับเข้าห้องของตนเองอย่างเงียบเชียบ โดยไม่มีใครสังเกต

แอ๊ด!

ประตูไม้ถูกผลักออก เขาก้าวเข้าไปในห้องที่มีเพียงแสงจันทร์รำไรลอดผ่านกระจกสีลงมา

“ใคร?” เรการ์ถามเสียงเข้ม ขณะยืนที่ประตู สายตามองไปยังร่างหนึ่งที่ยืนอยู่ริมหน้าต่าง

กลางดึกเช่นนี้ . . .มีใครซุ่มรอในห้องของเขา?

“ข้าเอง เรการ์” ร่างนั้นหันกลับมา พร้อมกับใต้แสงจันทร์เผยให้เห็นเด็กสาวในกระโปรงหนังแคบ เส้นผมสีเงินทองอ่อนพริ้วไหว

“เจ้าคงจำข้าไม่ได้เพียงเพราะข้าไม่ได้มางานวันเกิดเจ้าหรอกใช่หรือไม่?” นางพูดพลางยักไหล่

“เรนีร่า? พี่มาทำอะไรในห้องของข้า?” เมื่อเห็นใบหน้าของนางชัดเจน เรการ์ก็รู้สึกโล่งใจ พร้อมกับดวงตาทอประกาย

หญิงสาวผู้นี้คือพี่สาวร่วมสายเลือดของเขา รัชทายาทที่ถูกต้องตามสิทธิ์แห่งบัลลังก์เหล็ก เจ้าหญิงผู้ได้รับสมญานามว่า ‘ความสุขของอาณาจักร’ เรนีร่า ทาร์แกเรียน

นางยืนพิงขอบหน้าต่าง สายตาทอดมองใบหน้าซีดเซียวของเรการ์อย่างซับซ้อน ก่อนจะเบือนสายตาหนีแล้วพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงลังเล “วันนี้เป็นวันเกิดของเจ้า ในฐานะพี่สาว ข้าควรจะมาเยี่ยม”

“ข้ายินดีที่พี่มา” เรการ์ยิ้มอ่อนโยน

“แต่ข้าไม่ชอบงานเลี้ยงวันเกิดหรอก” เรนีร่าถอนหายใจ “เช้านี้ข้าไปพบมารดา แล้วบ่ายก็แวะมาหาเจ้า”

“พี่กินอะไรมาหรือยัง?”

คำถามนี้ทำให้เรนีร่าแปลกใจ

“เช้านี้กินขนมปังไปชิ้นหนึ่ง . . . จากนั้นก็ยังไม่ได้กินอะไรเลย”

“นั่นก็แปลว่ายังไม่ได้กินอะไรน่ะสิ” เรการ์แทรกขึ้น แล้วเดินไปค้นลิ้นชักข้างเตียง

“เจ้ากำลังหาอะไร?” เรนีร่าถามอย่างงุนงง

“ไม่ต้องห่วง ข้ามีของอยู่แล้ว” เรการ์พูดขึ้น และไม่นานก็หยิบห่อคุกกี้ออกมายื่นให้นางหนึ่งชิ้น จากนั้นก็ยกกาน้ำชาที่บรรจุน้ำเย็นขึ้นตั้งบนเตาผิง แล้วจุดถ่านให้ร้อน

“เรดคีปอยู่ใกล้ทะเล อากาศเลยชื้นเย็นตลอดปี ไม่ว่าสี่ฤดูจะเปลี่ยนผ่านไปแค่ไหนก็ตาม” เรการ์นั่งลงข้างเตาผิงอย่างสบายใจ แล้วตบที่เบาะฝั่งตรงข้ามเชื้อเชิญเรนีร่าให้นั่งด้วย

“ช่วงนี้เป็นยังไงบ้าง? ยังฝันร้ายอยู่หรือเปล่า?” เรนีร่ารับไมตรีของน้องชาย เปิดซองคุกกี้หยิบมากิน และอิงไออุ่นจากไฟ

“เอาอีกชิ้นมาสิ ข้ายังไม่ได้กินเลย” เรการ์แย่งคุกกี้จากมือนางอย่างขบขัน “ฝันร้ายกลายเป็นเพื่อนประจำของข้าไปแล้วล่ะ ข้าชินกับมันแล้ว”

“แล้วเจ้าไปไหนมา? ไม่กินอะไรเลยหรือ?” เรนีร่าถามอย่างห่วงใย “แกรนเมสเตอร์บอกว่าเจ้าปฏิเสธยารักษามาสักพักแล้ว พ่อกับข้าเป็นห่วงมากนะ”

“แค่เดินเล่น ข้ารู้ว่าร่างกายตัวเองเป็นอย่างไร มันจะดีขึ้นในไม่ช้า” เรการ์พูดขึ้น และพยายามเปลี่ยนเรื่อง “พูดถึงพี่บ้างดีกว่า มีอะไรในใจอีกล่ะ?”

เรนีร่าตอบอย่างอึดอัด “แต่เรากำลังพูดถึงเจ้านะ . . .”

“แต่ทุกครั้งที่พี่มาหา ข้าก็กลายเป็นที่ระบายของพี่อยู่ดี” เรการ์แทะคุกกี้ไปพลาง “พี่สาวที่รัก คิดเสียว่าข้าเป็นที่ปรึกษาส่วนตัวของพี่ก็แล้วกัน”

“เจ้าเด็กปากเสีย” เรนีร่าหัวเราะเบา ๆ “ไม่ใช่แค่เกมการเมืองหรอก สภาพวกนั้นคิดว่าผู้หญิงไม่มีสิทธิ์ครองบัลลังก์ พวกเขาอยากลดอำนาจข้า แล้วผลักดันใครบางคนที่ควบคุมได้ขึ้นมาแทน”

“ท่านพ่อรักพี่มากนะ” เรการ์ไม่อยากเชื่อว่าบิดาจะทอดทิ้งบุตรสาวเพียงเพราะเสียงกระซิบของสภา

“ไม่เลย!” เรนีร่าตอบสวนอย่างแรง

เรการ์ผงะไปเล็กน้อย มองนางด้วยแววตาล้อเลียน

“ขอโทษ ข้าไม่ได้ตั้งใจจะระเบิดอารมณ์ใส่ข่าวลือ” เรนีร่าเอื้อมมือมาลูบศีรษะน้องชาย พลางพูดเสียงเบาลงว่า “ท่านพ่อจะจับข้าแต่งงานกับผู้มีอำนาจเพื่อเป็นพันธมิตรและค้ำจุนราชบัลลังก์ แต่ข้ารู้สึกว่า . . . รู้สึกว่า . . .”

“เหมือนถูกขายเป็นสินค้า?” เรการ์เอ่ยแทน

“เรการ์ . . .น้องชายของข้า . . .”

คำพูดของเรนีร่าเจือความปวดร้าว ดวงตาแดงช้ำ นางกุมมือเขาไว้แน่นอย่างหมดหนทาง

ตั้งแต่มารดาเสียชีวิต บิดาก็แต่งงานใหม่กับเพื่อนสนิท และลุงเดม่อนถูกเนรเทศจากเมืองหลวง นางก็ไม่เหลือใครให้พึ่งพา นอกจากการขี่มังกรโบยบินเหนือฟากฟ้า ซึ่งนางรู้สึกไม่ต่างจากวิญญาณโดดเดี่ยวในเรดคีปที่ไม่มีใครฟัง และไม่มีใครเข้าใจ

เรนีร่าบีบมือเรียวบางของน้องชาย “หากเจ้าเป็นอะไรไป ข้าคงไม่มีใครหลงเหลืออีกแล้ว . . .”

“อย่าคิดแบบนั้นเลย พี่สาว” เรการ์ส่ายหน้า “ท่านพ่อไม่ได้ทอดทิ้งพี่ การแต่งตั้งให้เป็นรัชทายาท แสดงว่าเขายังห่วงใยพี่อยู่ นอกจากนี้ข่าวลือภายนอกไม่ได้ทำร้ายพี่เพียงคนเดียว แต่มันก็ถ่วงใจท่านพ่อเช่นกัน เขาแบกรับความเจ็บปวดนั้นไว้แทนพี่”

เรนีร่าเบือนหน้าลง “แต่ข้าไม่อยากแต่งกับพวกคนเจ้าเล่ห์ พวกแร้งเหล่านั้นแสร้งว่าหวังดี แต่แท้จริงคือจ้องจะกัดกินเนื้อข้า”

“หากพี่ไม่ต้องการ ข้าอาจลองพูดกับท่านพ่อ บางทีเขาอาจรับฟังเพราะเรารักกันมากในฐานะพี่น้อง” เรการ์คิดได้ก็รีบกล่าวปลอบใจ  แต่เรนีร่ายังลังเล

“ข้ารู้ว่า ทุกครั้งที่ท่านพ่อเห็นข้าใกล้ความตาย เขาย่อมนึกถึงท่านแม่ และจมอยู่กับความรู้สึกผิดที่หยั่งรากลึก” ในน้ำเสียงของเรการ์แฝงไปความขมขื่น ก่อนที่จะพูดต่อพลางถอนหายใจว่า “เขาเลยหลีกเลี่ยงข้า เพราะกลัวว่าจะต้องสูญเสียข้าไปอีกคน แต่ข้าคือ เรการ์ ทาร์แกเรียน สายเลือดแห่งท้องฟ้าและท้องทะเล ข้าไม่อาจถูกจองจำไว้ในเรดคีปตลอดไป!”

พูดจบเรการ์ก็เงยหน้าขึ้นสบตาพี่สาว ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยความมุ่งมั่น

เรนีร่ารับรู้ถึงประกายแห่งความหวังในน้ำเสียงของเขา และนางเองก็รู้สึกถึงความหวังบางอย่างในใจ แม้จะถูกกักไว้ด้วยพันธะทางการเมืองและบ่วงแห่งอำนาจ นางก็พยักหน้าตอบตกลงโดยไม่ลังเล “ได้ ข้าจะพาเจ้าไปพบท่านพ่อพรุ่งนี้ เขาควรทำหน้าที่ในฐานะบิดาให้ดีเสียที”

รอยยิ้มกว้างผุดขึ้นบนใบหน้าเด็กน้อย ก่อนที่เรการ์จะเอนศีรษะลงซบอกพี่สาว “นี่แหละของขวัญวันเกิดที่ข้าต้องการ ไม่ใช่ขนมเค้กหรูหรือการเฉลิมฉลองโอ่อ่าอะไรทั้งนั้น . . .”

สิ่งเดียวที่เขาปรารถนา คือความรักจากครอบครัว ซึ่งไม่ใช่ความต้องการอันเห็นแก่ตัวแต่อย่างใด

เรนีร่าสวมกอดน้องชาย ก้มหน้าซบไหล่บางของเขา แววตาเต็มไปด้วยความสับสนและสิ้นหวัง

หลังจากเงียบงันอยู่นานนางก็พูดขึ้นเบา ๆ ด้วยเสียงสั่นเครือ “ข้าอยากให้เจ้ามีร่างกายที่แข็งแรงเหลือเกิน . . . อย่างน้อยมันคงทำให้ทุกคนคลายกังวล และคุ้มครองข้าได้ . . .”

“ตราบใดที่มัจจุราชยังไม่พาข้าไป ข้าจะอยู่ข้างพี่เสมอ . . .พี่สาว” เรการ์กล่าวเบา ๆ ขณะสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นจากอ้อมแขนนาง

ตั้งแต่จำความได้โลกทั้งใบของเขามีเพียงกษัตริย์วิเซริส และเจ้าหญิงเรนีร่า และเขาจะไม่มีวันยอมให้ใครหรือสิ่งใดมาพรากพวกเขาไปจากเขา . . .