บทที่ 81

บทที่ 81

คู่หูบุกสุสานต่างสำลักคำตอบของหลินเป่ยฝาน!

แม่หลิวอุทานดังอา ก้มศีรษะลงอย่างเขินอาย

เจ้าอ้วนหวังเบิกตากว้างด้วยความไม่เชื่อ ถึงกับต้องพูดว่า “คุณลูกค้าล้อกันเล่นแล้ว ป้าคนนี้จะเป็นแฟนของพี่ชายคนนี้ได้ยังไง? พวกเขาดูอายุต่างกันมาก!”

“น้องชาย ที่นายพูดมานั่นออกจะใจแคบไปหน่อยนะ ในเรื่องความรัก จะเพศหรือเชื้อชาติไม่ใช่ปัญหา ฉะนั้นไม่ต้องพูดถึงอายุ ไม่คิดงั้นเหรอ?”หลินเป่ยฝานกระพริบตา

“้เอ่อ ที่คุณว่ามีก็ฟังดูมีเหตุผล”  เจ้าอ้วนหวางยังคงมีท่าทีไม่อยากเชื่ออยู่บ้าง “แต่ ...”

หลินเป่ยฝานโน้มตัวเข้ามาแล้วกระซิบ “น้องชาย ขอบอกไว้ก่อนนะว่ากว่าพี่น้องคนนี้ของผมกว่าจะตามจีบแม่หลิวติด เขาใช้ความพยายามไปตั้งมากมาย!”

“ใช้ความพยายามตั้งมากมาย?” หัวใจของเจ้าอ้วนหวังพองโตด้วยความปรารถนาอันแรงกล้าที่จะรู้

หลินเป่ยฝานกระซิบ “คุณรู้ไหม เมื่อไม่กี่วันก่อนเขาบังเอิญตกอยู่ในอ้อมแขนของแม่หลิวและมีเลือดกำเดาไหล! ผมสงสัยว่าเขาจงใจเพื่อเอาหน้าแนบชิดอกแม่หลิว!”

เจ้าอ้วนหวัง “เอ๊ะ~~”

หลินเป่ยฝานกระซิบอีกครั้งว่า “หลังจากนั้นไม่ถึงสองวัน เขาก็วิ่งไล่ตามแม่หลิวพร้อมตะโกนเรียกที่รักต่อหน้าคนทั้งบริษัท! ถ้าไม่ใช่รักแท้แล้วจะมีความกล้าขนาดนี้ได้อย่างไร?”

เจ้าอ้วนหวาง  “เอ๊ะ~~”

หลินเป่ยฝานกระซิบอีกครั้งว่า “สุดท้าย ด้วยเลือดของคนหนุ่มที่ยังร้อนรุ่มและมีพลัง เขาอดใจไม่ไหว เกือบพลาดกระทำชำเราแม่หลิว ...”

เจ้าอ้วนหวัง “เอ๊ะ~~”

รู้ไว้เถอะว่าการได้รับข้อมูลพวกนี้มันไม่ง่ายเลยสำหรับเจ้าอ้วนหวัง!

“แต่โชคดี...ที่สุดท้ายมันจบลงด้วยความสุข!”

หลินเป่ยฝานกล่าวอย่างตื่นเต้น “ในที่สุดแม่หลิวของพวกเราก็ประทับใจกับความจริงใจและความพากเพียรของเขา เธอจึงตกลงเป็นแฟนสาวของพี่น้องอู๋ ทั้งคู่คบกันโดยไม่สนใจข่าวลือใดๆ”

เจ้าอ้วนหวังขมวดคิ้ว “คุณลูกค้าล้อเล่นแล้ว พวกเขาคบกันจริงๆ?”

“ทุกประโยคเป็นความจริง!” หลินเป่ยฝานพยักหน้าอย่างจริงจัง “ผมยังสงสัยเลยว่าตอนแรกเขามาสมัครงานตำแหน่งพนักงานทำความสะอาดทำไม ที่แท้ก็เพื่อตามจีบแม่หลิว!”

ในตอนนั้นเอง อู๋เกอโผล่ออกมาจากด้านหลังด้วยใบหน้าที่มืดมน “รองประธานหลิน พอแล้วมั้ง พวกเรามาที่นี่เพื่อซื้อของโบราณ!”

“โอ๊ะ ขอโทษที พอดีเมื่อกี้ผมตื่นเต้นไปหน่อยเลยอดใจไม่ไหว!”

อู๋เกอ “...”

ทางด้านเจ้าอ้วนหวัง ในที่สุดตอนนี้เขาก็เข้าใจ!

เขามองดูอู๋เกอด้วยสายตาแปลกๆ

ไอ้เกลอเอ๋ย! ฉันก็ว่าทำไมจู่ๆนายไปสมัครงานเป็นพนักงานทำความสะอาด ที่แท้ก็อยากใกล้ชิดกับคู่รักตัวเอง เหมือนหอคอยใกล้น้ำเพราะอยากชมจันทร์!

ถ้าอยากจีบผู้หญิงงั้นก็จีบไปเถอะไอ้เกลอ! ฉันไม่ห้ามนายหรอก!

ว่าแต่ทำไมนายถึงเลือกผู้หญิงรุ่นป้าซะได้!

อายุเธอเท่าแม่นายแล้วมั้งนั่น!

หรือเป็นเพราะนายปล้นสุสานนานไป จิตใจเลยอ่อนล้า สุดท้ายตกอยู่ในสภาพนี้ใช่ไหม?

ใบหน้าของอู๋เกอร้อนผ่าวจากการถูกสายตาของเจ้าอ้วนหวังจับจ้อง

เขาอยากจะอธิบายจริงๆว่าทั้งหมดนี้เป็นเรื่องเข้าใจผิด! มันไม่ใช่แบบนี้!

อย่างไรก็ตาม ตอนนี้ทุกคนอยู่กันครบ เอาไว้เขาค่อยอธิบายให้เจ้าอ้วนหวังฟังทีหลัง

จากนั้นก็ถึงเวลาแสดงความสามารถ  อู๋เกอรื้อวัตถุโบราณสองสามชิ้นบนชั้นวางออกมาแสดงให้เห็นถึงความสามารถพิเศษในการระบุสมบัติของตัวเอง

เจ้าอ้วนหวังแสร้งทำเป็นประหลาดใจและกล่าวว่า “ดูท่าคุณจะเป็นผู้เชี่ยวชาญจริงๆ!”

“มันแน่อยู่แล้วน้องชาย! เพราะพี่น้องอู๋ของผมเป็นมืออาชีพในด้านนี้!” หลินเป่ยฝานกล่าวอย่างภาคภูมิใจ “ฉะนั้นรีบเอาของดีๆในร้านออกมาโชว์จริงๆซักทีเถอะ”

“ถ้าพูดถึงขนาดนั้น ... เอาล่ะคุณลูกค้าโปรดรอสักครู่”

ว่าแล้วเจ้าอ้วนหวังก็ไปหยิบกล่องสวยๆสองสามกล่องออกมาจากในร้าน แต่ยังไม่เปิดมัน

“ฉันบอกคุณได้เลยว่า ......”  เจ้าอ้วนหวังพูดอย่างภาคภูมิใจ “ของพวกนี้ล้วนเป็นของที่ฉันซื้อมาจากคนเฒ่าคนแก่ ถ้าไม่เห็นว่าพี่น้องอู๋คนนี้มีความสามารถจริงๆ คงไม่นำมันออกมา!”

“น้องชาย ไม่ต้องพูดแล้วรีบเปิดมันเถอะ”

“จัดให้!”

เจ้าอ้วนหวังหยิบภาพวาดออกมาจากกล่องอย่างระมัดระวัง

“นี่คือหนึ่งในสมบัติในร้านของเรา -- ภาพวาดอักษรของจักรพรรดิฮุ่ยจงแห่งซ่ง!”

“ฉันคิดว่าทุกคนรู้ดีว่าแม้ว่าจักรพรรดิฮุ่ยจงแห่งซ่งจะไม่ค่อยเก่งนัก แต่ภาพวาดและการประดิษฐ์อักษรของเขานั้นไม่มีใครเทียบได้! โดยเฉพาะรูปแบบอักษรขอบทองที่เขาสร้างขึ้นเองซึ่งเป็นหนึ่งในแบบอักษรที่เชื่อถือได้ มันเป็นที่รู้จักอย่างกว้างขวางและมีชื่อเสียงมาก!”

“แล้วภาพวาดอักษรผืนนี้เขียนโดยจักรพรรดิฮุ่ยจงในช่วงที่มีพระชนมายุ 26 ปี!”

“ดูภาพวาดอักษรนี่สิ เห็นถึงความสมดุลและสมมาตรของมันไหม? การตวัดพู่กันนี้ทั้งหรูหราและงดงาม!” การประดิษฐ์ภาพวาดอักษรของจักรพรรดิฮุ่ยซงนั้นมีคุณค่าแก่การสะสมมาก! ถ้าคุณชอบฉันยินดีขายให้ในราคา 30 ล้านหยวน!”

หลินเป่ยฝานและคนอื่นๆ ชื่นชมอยู่ครู่หนึ่งและพูดว่า “ไม่เลวเลย มันดูดีจริงๆ!”

จากนั้นหลินเป่ยฝานก็เอียงศีรษะไปทางด้านข้าง กระซิบถามอู๋เกอ “เป็นอย่างไรบ้าง? ราคานี้คุ้มไหม?”

อู๋เกอกระซิบ “รองประธานหลิน นี่เป็นของปลอม!”

“ของปลอมเหรอ งั้นก็ไม่น่าซื้อสิ”

“เปล่า มันเป็นของปลอมแน่ๆ แต่คุ้มค่าที่จะซื้อ!”

“ทำไม?”

“รองประธานหลิน จริงๆแล้วภาพประดิษฐ์อักษรนี้ถูกคัดลอกมาจากคนรุ่นหลัง! อย่างไรก็ตาม คนรุ่นหลังที่ว่าคือปรมาจารย์ที่มีชื่อเสียงซึ่งเป็นที่รู้จักในชื่อตงลิน ซึ่งมีทักษะในการประดิษฐ์อักษรและการวาดภาพที่สูงมาก ยิ่งไปกว่านั้น อีกฝ่ายยังเก่งในการคัดลอกตัวอักษรของคนมีชื่อเสียง! ดังนั้นแม้ฝีมือเขาจะไม่ดีเท่าจักรพรรดิฮุ่ยจง แต่ก็ยังมีมูลค่าราวๆ 5 - 6 ล้านหยวน!”

“รองประธานหลิน ฉันสงสัยว่าเถ้าแก่ร้านนี้รู้ว่าภาพอักษรเป็นของปลอม แต่เขาไม่รู้ว่าใครเป็นคนคัดลอกมัน ถ้าพวกเราหว่านล้อมบางทีอาจได้มันมาในราคาถูก!”

“งั้นก็ลุยกันเลย”

อู๋เกอยืดอก ก้าวมาข้างหน้าแล้วพูดว่า “เถ้าแก่ ภาพอักษรนี้เป็นของปลอม!”

เจ้าอ้วนหวัง “พูดแบบนั้นได้ยังไง? มันจะเป็นของปลอมได้ยังไง อธิบายมา!”

“เถ้าแก่ ดูตรงจุดนี้สิ .... จุดนี้ ... แล้วก็จุดนี้ ....”

อู๋เกอชี้ว่าภาพอักษรนี้ได้รับการคัดลอกอย่างเป็นมืออาชีพ

สุดท้ายสรุปได้ว่า “สรุปแล้ว ภาพอักษรนี้เป็นของปลอมที่ถูกคัดลอก! เถ้าแก่ ฉันไม่เชื่อว่าคุณจะไม่เห็นจุดบอดพวกนี้”

เจ้าอ้วนหวัง “เด็กน้อย นายนี่มันผู้เชี่ยวชาญของจริง! สายตาหลักแหลมไม่เหมือนใคร”

อู๋เกอ “เถ้าแก่ แต่พอดีเจ้านายฉันชอบภาพอักษรนี้มาก ได้โปรดเสนอราคาใหม่ด้วย ถ้าราคาเหมาะสม ทางเราจะซื้อ!”

“เอาล่ะ งั้นฉันเสนอราคาให้ 3 ล้านหยวน! แม้ว่าภาพอักษรนี้จะเป็นของปลอม แต่ก็นับเป็นภาพอักษรโบราณคุณภาพสูง มูลค่าโดยรวมยังดี ถ้าให้ราคาต่ำกว่า 3 ฉันคงไม่ขาย!”

เจ้าอ้วนหวังเอ่ยประโยคนี้เหมือนคนหมดอาลัยตายอยาก คล้ายไม่เต็มใจจะขาดมัน

ของที่มีมูลค่าห้าหรือหกล้านถูกขายไปเพียงสามล้านเท่านั้น ช่างขาดทุนจริงๆ!

อู๋เกอพยักหน้าให้หลินเป่ยฝาน

“พี่น้องอู๋ นายนี่มันแน่จริงๆ”

หลินเป่ยฝานเอ่ยชม จากนั้นก็เริ่มขอพรอย่างเงียบๆ