บทที่ 82

บทที่ 82

“ฉันขอพร :  ราคาภาพอักษรโบราณที่ฉันเลือกจะมีราคาพุ่งเป็น 100 เท่า!”

[ติ๊ง! คำขอไม่สัมฤทธิ์ผล]

“ถ้าอย่างนั้น 90 เท่า!”

[ติ๊ง! คำขอไม่สัมฤทธิ์ผล]

หลินเป่ยฝานโดนปฏิเสธเรื่อยๆจนลดลงมาถึง 50 เท่า

[ติ๊ง! คำขอสัมฤทธิ์ผล]

“สำเร็จที่ 50 เท่าเลยเหรอ?” หลินเป่ยฝานรู้สึกประหลาดใจมาก

ต้องรู้นะว่าก่อนหน้านี้เมื่อเขาไปซื้อหินดิบ ระบบให้คำขอที่สมเหตุสมผลแค่ 20 เท่าแค่นั้น

แต่ตอนนี้ขีดจำกัดของมันเพิ่มเป็น 50 เท่า!

สิ่งนี้แสดงให้เห็นถึงปัญหา : ขีดจำกัดสูงสุดของภาพอักษรโบราณนั้นมีราคาที่สูงกว่ามาก!

หลินเป่ยฝานรู้สึกว่าวันนี้เขาน่าจะสร้างความร่ำรวยมาสู่ตนเองได้อีกครั้ง

ดังนั้น เขาจึงมองอู๋เกอด้วยรอยยิ้มและพูดว่า “พี่น้องอู๋ แน่ใจหรือว่านี่คือภาพอักษรโบราณที่ ‘คุณเลือก’ ให้ผม?”

อู๋เกอแนะนำทันที “รองประธานหลิน ซื้อมันเลย! ถ้าคุณซื้อมัน”คุณจะไม่มีวันขาดทุน เชื่อฉันเถอะ!”

“พี่น้องอู๋ ได้ยินแบบนั้นผมก็โล่งใจ!” หลินเป่ยฝานรีบหยิบบัตรธนาคารออกมาเพื่อชำระเงิน

ด้วยเหตุนี้ ภาพอักษรจึงตกเป็นของหลินเป่ยฝาน

ในเวลานั้นเอง ชายชราผมขาวที่ยังดูแข็งแรงและมีจิตใจแจ่มใสก็เดินเข้ามาภายใต้การคุ้มครองของคนหลายคน

เมื่อเจ้าอ้วนหวังเห็นชายชรา เขาก็อุทานขึ้น “เหล่าซุน? คุณแวะมาที่นี่?”

“เจ้าอ้วน วันนี้มีของดีๆอะไร นำมันออกมาให้หมด!” เหล่าซุนหัวเราะ

ซ่งหยูฉิงแอบถาม “คนๆนี้คือใคร?”

เจ้าอ้วนหวังแนะนำทันที “ชื่อของเขาคือคือซุนโจว ทุกคนเรียกเขาว่าเหล่าซุน เป็นนักธุรกิจมหาเศรษฐีและเป็นนักสะสมที่มีชื่อเสียงมาก ที่บ้านเขาสะสมของดีๆไว้มากมาย!”

เจ้าอ้วนหวังพูดอย่างกระตือรือร้น “เหล่าซุน บอกผมสิว่าคุณสนใจอะไร”

ในเวลานี้เจ้าอ้วนหวังมีความสุขมาก

ก่อนหน้านี้เพื่อนสนิทตัวเองขอให้เขาขายของโบราณให้หลินเป่ยฝานแบบขาดทุน ทำให้เขาไม่มีความสุขมาก

การหาเงินได้น้อยก็เหมือนถูกขูดเนื้อหัวใจ เจ็บปวดเป็นพิเศษ

แต่ตอนนี้เหล่าซุนแวะมาที่ร้านตน หากอีกฝ่ายเห็นอะไรบางอย่าง และคิดแข่งราคาแย่งกับหลินเป่ยฝาน ตนคงพลิกกลับมาทำกำไรได้!

เหล่าซุนไม่ได้สนใจเจ้าอ้วนหวัง แต่หันไปภาพอักษรในมือของหลินเป่ยฝานแล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า “เจ้าหนุ่ม เธอซื้ออะไรมาขอให้ฉันดูหน่อยจะได้ไหม?”

“แน่นอนว่าได้อยู่แล้ว!” หลินเป่ยฝานยื่นภาพอักษรให้เขา

เหล่าซุนเป็นมืออาชีพมาก ขั้นแรก เขาสวมแว่นตาขอบทอง จากนั้นจึงสวมถุงมือแบบใช้แล้วทิ้ง ต่อด้วยรับภาพอักษรของหลินเป่ยฝาน และอ่านอย่างระมัดระวังภายใต้แสงไฟส่องสว่าง

“ภาพอักษรขอบทองของจักรพรรดิฮุ่ยจง ... แต่น่าเสียดายที่มันเป็นของปลอม!” เหล่าซุนส่ายหัว

เขาถามอีกครั้งว่า “เจ้าหนุ่ม เธอจ่ายไปเท่าไหร่เพื่อภาพอักษรนี้?”

หลินเป่ยฝานชูสามนิ้ว “ผมจ่ายไปสามล้าน!”

“สามล้านเหรอ? ฮ่าฮ่าฮ่า... ครั้งนี้เธอไม่ขาดทุนแล้ว!” เหล่าซุนหัวเราะ “เพราะถึงภาพอักษรนี่จะเป็นของปลอม แต่มันถูกสร้างขึ้นโดยตงหลิน นักอักษรโบราณชื่อดัง! อีกฝ่ายเก่งมากเรื่องลอกเลียนแบบภาพอักษรจากสุสาน บางทีถึงขั้นสามารถปลอมได้เหมือนจริง! ดังนั้นภาพอักษรนี่เธอน่าจะทำกำไรได้มากกว่าราคาซื้อสองสามล้าน!”

หลินเป่ยฝานกับพรรคพวกตื่นเต้นขึ้นมาทันที

“แค่ของโบราณเปลี่ยนมือก็ทำเงินได้สองสามล้าน!”

“ได้เงินเร็วมาก!”

มีเพียงหลินเป่ยฝานเท่านั้นที่ค่อนข้างสงบ

ดวงตาของเหล่าซุนเฉียบคม “เจ้าหนุ่ม เธอดูเยือกเย็นมากนะ หรือว่าเธอมองออกแต่แรกแล้ว?”

หลินเป่ยฝานส่ายหัวและผลักอู๋เกอออกมา

“ไม่ใช่ผมที่สังเกตเห็น แต่เป็นพี่น้องผม อู๋เกอ! เขาสังเกตเห็นแต่แรกว่ามันคือภาพอักษรปลอม และยังเห็นว่านี่คือผลงานของตงหลินเหมือนกับที่คุณพูดไว้”

เหล่าซุนมองอู๋เกอด้วยความประหลาดใจและกล่าวอย่างชื่นชมว่า “ไม่คิดว่าจะมีคนหนุ่มที่รู้เรื่องนี้ด้วย ไม่เลวเลย!”

หลินเป่ยฝานยังกล่าวชมอีกว่า “เขายอดเยี่ยมมากจริงๆ! พี่น้องอู๋ไม่ใช่แค่เป็นคนมีความสามารถแต่ยังมีอุปนิสัยที่มีคุณธรรมด้วย! เขาซื่อสัตย์กับผมมาโดยตลอด และเป็นหนึ่งในคนที่ผมไว้วางใจมากที่สุด!”

“เหล่าซุน”รองประธานหลินประเมินฉันสูงเกินไป!” อู๋เกอดีใจมาก เพราะสิ่งที่ทำวันนี้ ทำให้เขาได้รับความไว้วางใจจากหลินเป่ยฝานยิ่งขึ้น

ภาพอักษรที่ขาดทุนไปสองล้านนับว่าคุ้มค่าแล้ว!

ถึงตอนนี้ เหล่าซุนหันไปมองเจ้าอ้วนหวังแล้วยิ้ม “ไม่นึกว่าคนฉลาดอย่างเธอจะพลาดท่าง่ายๆแบบนี้”

เจ้าอ้วนหวังยิ้มเจื่อน “บางครั้งสายตาคนก็มีพลาดกันบ้าง”

“นั่นก็จริง”

เหล่าซุนยังคงก้มศีรษะและชื่นชมภาพอักษรต่อไป

“เดี๋ยวก่อน! นี่คืออะไร?”

แต่แล้วพอสังเกตอย่างรอบคอบ เขาก็ค้นพบบางสิ่งบางอย่างเข้า

ครู่ต่อมา น้ำเสียงของเขาก็เริ่มตื่นเต้น! “นี่มันชั้นลอย ... ภาพอักษรนี้มีสองชั้น!”

“เหล่าซุน คุณว่าอะไร?”

“เหล่าซุน คุณเจออะไร?”

“ดูนี่!”

เหล่าซุนชี้ไปที่หนึ่งในจุดภาพอักษรอย่างตื่นเต้น

“เมื่อครู่นี้ ตอนที่ฉันฉายแสงไฟเข้าไป ภาพอักษรที่งอกลับมีเงาหนาทึบซ่อนอยู่ข้างใน! จากประสบการณ์ของฉันในช่วงหลายปีที่ผ่านมา การที่ภาพอักษรนี่มีการซ้อนทับข้างใน นั่นหมายความว่า ...”

“หมายความว่ายังไง?” ทุกคนไม่เข้าใจ

เหล่าซุนกล่าวอย่างตื่นเต้น “ในสมัยโบราณ มักเกิดสงครามขึ้น ผู้คนต้องพลัดถิ่น ภาพอักษรอันล้ำค่าก็สูญหายไปได้ง่ายเช่นกัน! ดังนั้น เพื่อปกป้องภาพอักษร เหล่าผู้ทรงความรู้จึงได้คิดค้นวิธีการขึ้นมา นั่นคือการวาดภาพซ้อนภาพ!”

“ใช้ภาพวาดปลอมมาปกปิด ซ่อนภาพวาดจริงไว้ในภาพวาดปลอม เพื่อที่ภาพวาดจริงจะไม่สูญหายไปง่ายๆ! และด้วยการปกป้องของภาพปลอม ทำให้ภาพจริงยังถูกเก็บรักษาไว้ได้!”

คราวนี้เราทุกคนค่อยเข้าใจ

กล่าวคือ ภาพวาดด้านนอกเป็นของปลอม แต่ภาพวาดจริงอาจซ่อนอยู่ข้างใน

เจ้าอ้วนหวังกับอู๋เกอตื่นตกใจ บังเกิดลางสังหรณ์ไม่ดี

เหล่าซุนกล่าวอย่างตื่นเต้นกับหลินเป่ยฝาน “เจ้าหนุ่ม! ฉันเชี่ยวชาญเรื่องภาพอักษรมาก และมีเทคโนโลยีที่สามารถดึงภาพซ้อนออกมาได้ ... สนใจให้ฉันเปิดดูไหมว่าข้างในภาพมีอะไรอยู่?”

“รบกวนเหล่าซุนด้วย ผมอยากเห็นว่ามีอะไรอยู่ข้างใน” หลินเป่ยฝานยิ้ม

“ขอบใจมาก ฉันจะทำให้ดีที่สุด!” เหล่าซุนขอให้คนของเขาไปหยิบเครื่องมือมา

ผ่านไปประมาณ 15 นาที อุปกรณ์ก็มาถึง

เหล่าซุนใช้เครื่องมือเหล่านี้แล้วค่อยๆ ดึงภาพในภาพออกมา

หลังจากผ่านไป 20 นาที ภาพอักษรทั้งสองก็หลุดลอกจากกัน

เมื่อทุกคนเห็นภาพข้างใน ก็พากันสูดหายใจลึก

นี่คือ ..........