บทที่ 80

บทที่ 80

หลินเป่ยฝานกับซ่งหยูฉิงเดินจับมือกันอยู่ข้างหน้าราวกับกิ่งทองใบหยก!

อู๋เกอกับแม่หลิวเดินจับมือกันด้านหลังราวกับเป็นแม่กับลูก!

อู๋เกอพยายามสลัดมือแต่พบว่าไม่อาจหลุดจากมือของแม่หลิวได้ จึงพูดอย่างช่วยไม่ได้ “พี่สาวหลิว คุณช่วยปล่อยมือก่อนได้ไหม ทุกคนกำลังมองอยู่!”

แม่หลิวยิ้มอย่างเขินอายและพูดอย่างติดตลกว่า “ฉันจำได้ว่าเคยถูกเรียกที่รัก แต่พอเดินจับมือกัน เธอกลับเรียกฉันพี่สาวหลิว นี่มันชวนให้หงิดหงุดจริงๆ

อู๋เกอ “อ๊อก~”

“ตอนอยู่ในสำนักงาน ฉันเขินน่ะเลยขอให้เธอเรียกพี่สาว แต่ตอนนี้ไม่มีพนักงานคนอื่นกำลังดูพวกเราอยู่ ฉะนั้นเธอกลับมาเรียกที่รักเหมือนเดิมก็ได้นะ”

อู๋เกอ “อ๊อก ~”

“แต่รองประธานหลินอยู่ข้างหน้า!”

ณ ขณะนี้ หลินเป่ยฝาน หันศีรษะและกลับมาและพูดอย่างเชื่องช้าว่า “พี่น้องอู๋ อยากทำอะไรก็ทำเลย ไม่ต้องสนใจผม!”

อู๋เกอ “...”

“เสี่ยวอู๋ รีบตะโกนมันออกมา! ถ้ายังไม่พูดฉันจะโกรธแล้วนะ!” แม่หลิวก็ช่วยโน้มน้าวเช่นกัน

อู๋เกอ “อ๊อก~”

ณ ขณะนี้ เพื่อไม่ให้รบกวนอู๋เกอกับแม่หลิว หลินเป่ยฝานและซ่งหยูฉิงจึงเดินทิ้งห่างออกไปอีกเล็กน้อย จากนั้นพวกเขาก็มาหยุดอยู่หน้าร้านขายของเล็กๆ

ซ่งหยูฉิงก้มลงมองแก้วทองสัมฤทธิ์คู่หนึ่งก็ตกหลุมรักมัน จึงตั้งใจจะซื้อ

เมื่อเจ้าของแผงเห็นเงินมาส่งถึงหน้าบ้าน เขาก็ยกนิ้วโป้งทันที “คุณหนูตาดีจริงๆ! ทองสัมฤทธิ์คู่นี้เป็นของราชวงศ์โจวตะวันตก เป็นแก้วอวยพรให้คู่รักดื่ม เป็นสัญลักษณ์ของความสุขและความโชคดีนับร้อยปี! เนื่องจากคุณหนูเป็นลูกค้ารายแรกของฉันในวันนี้ ฉันขอขายให้คุณแค่ 88,000 หยวนเท่านั้น!”

อย่างไรก็ตาม ซ่งหยูฉิงเกิดลังเลเล็กน้อย

แม้ว่าเธอจะชอบแก้วทองสัมฤทธิ์คู่นี้มาก แต่ได้ยินมาว่าคนที่นี่เล่ห์เหลี่ยมเยอะ มักนำสินค้าปลอมมาขาย

หากเธอจ่ายเงินเยอะเพื่อซื้อของปลอมไป เกรงว่าคงจะเป็นเรื่องใหญ่แน่

อู๋เกอมองเห็นโอกาสจึงรีบรุดไปข้างหน้า “เถ้าแก่ ขายแบบนี้มันโกงกันชัดๆ ถ้าแก้วทองสัมฤทธิ์คู่นี้เป็นของราชวงศ์โจวตะวันตกจริงๆ มันจะไม่ใช่ราคาแค่ 88,000 หยวน แต่ต้องราคาสูงกว่านั้นสามเท่า!”

สีหน้าของเถ้าแก่ยังคงไม่เปลี่ยนแปลง เขาเอ่ยขึ้นว่า  “นี่ไม่ใช่ของราชวงศ์โจวตะวันตกก็จริง  แต่มาจากราชวงศ์หมิงเมื่อ 500 ปีก่อน!  มีคนเลียนแบบมันโดยอ้างอิงจากราชวงศ์โจวตะวันตก พูดได้เลยว่ามันเป็นของโบราณ ดังนั้นที่ฉันขาย  88,000 หยวนก็คงไม่มากไป ถูกไหม?”

อู๋เกอหัวเราะเบาๆ “เถ้าแก่ล้อกันเล่นแล้ว จากการวิเคราะห์ของฉัน แก้วทองสัมฤทธิ์นี่ไม่ได้มาจากราชวงศ์โจวตะวันตก หรือราชวงศ์หมิง แต่มันมาจากเมืองท่าที่ทำสินค้าเลียนแบบโบราณเพื่อส่งออก ราคาจริงๆของมันน่าจะไม่ถึง 10 หยวนด้วยซ้ำ แต่คุณดันมาขาย 88,000 นี่มันเกินไปจริงๆ”

ในที่สุดสีหน้าของเถ้าแก่ก็เปลี่ยนไป เอ่ยขึ้นว่า “ดูท่าน้องชายจะเป็นมืออาชีพสินะ งั้นก็ได้! มีคำพูดที่ว่าคนเราไม่ควรขุดหลุมฝังตัวเอง ฉันยินดีขายเครื่องทองสัมฤทธิ์คู่นี้ในราคา 50 หยวน! ถ้าพอใจก็ซื้อไป! นี่ถูกสุดแล้วเพราะสินค้ารวมค่าขนส่งด้วย!”

“50 หยวนไม่แพง ฉันจะซื้อ!” ซ่งหยูฉิงจ่ายเงินอย่างมีความสุขและหยิบแก้วทองสัมฤทธิ์ขึ้นมา

หลินเป่ยฝานมองอู๋เกอด้วยสายตาที่ต่างไปจากเดิม ยกนิ้วโป้งให้เขา “พี่น้องอู๋ดูท่าจะมีความเชี่ยวชาญด้านนี้จริงๆ แค่เห็นก็มองออก คิดถูกจริงๆที่มาที่นี่กับคุณ”

อู๋เกอรู้สึกมีความสุขในใจ พูดอย่างถ่อมตัวว่า “รองประธานหลินยกยอเกินไปแล้ว แค่นี้ไม่เท่าไหร่เลย”

แม่หลิวก็มองอู๋เกอด้วยแววตาชื่นชมเช่นกัน “เสี่ยวอู๋ เธอเก่งจริงๆ รักนะเจ้าตัวน้อยของฉัน!”

อู๋เกอ “อ๊อก~”

ต่อไป อู๋เกอมักจะแสดงให้เห็นถึงพรสวรรค์และความสามารถในการประเมินสมบัติอยู่บ่อยครั้ง

เขามองออกว่าที่มาของของเก่าพวกนี้คืออะไร เปิดโปงพ่อค้าที่คิดขายของปลอม ช่วยหลินเป่ยฝานและคนอื่นๆหลีกเลี่ยงการถูกโกง ได้รับคำชมมากมาย

“พี่น้อง! นายนี่เจ๋งจริงๆ”

อู๋เกอเห็นว่าถึงเวลาแล้วจึงถือโอกาสพูดว่า “รองประธานหลิน ตามปกติแล้วพวกเรามักไม่ค่อยเจอของดีโซนนอกตลาด สินค้าเกือบทั้งหมดข้างนอกล้วนเป็นของปลอมไว้หลอกนักท่องเที่ยว!”

“งั้นแสดงว่าถ้าพวกเราเข้าไปข้างใน ก็จะเจอแต่ของจริงใช่ไหม?”

อู๋เกอส่ายหัวแล้วพูดว่า “ส่วนใหญ่ก็ยังปลอมอยู่ดี! และคราวนี้ทางเราก็จะถูกทางเขาลอบประเมินด้วย พวกเขาจะไม่บอกว่ามันจริงหรือปลอม คุณต้องใช้สายตาตรวจด้วยตัวเอง ถ้าตาถึง อีกฝ่ายจะเอาของดีออกมาให้เลืกอเอง”

ซ่งหยูฉิงส่ายหัว “ธุรกิจขายของเก่าลึกล้ำมาก!”

“แต่โชคดีที่วันนี้พวกเราพาพี่น้องอู๋มาด้วย!” หลินเป่ยฝานยิ้มและตบไหล่ของอู๋เกอ “พี่น้องอู๋ จากนี้คงต้องรบกวนคุณแล้ว ผมเชื่อในฝีมือคุณ!”

อู๋เกอตอบรับอย่างมีความสุข “ขอบคุณรองประธานหลินที่ไว้ใจ! ฉันจะทำให้ดีที่สุด!”

ณ ขณะนี้ หลินเป่ยฝานชี้ไปที่ร้านค้าแห่งหนึ่งแล้วพูดว่า “ร้านนั้นดูดี ไปดูกันเถอะ!”

อู๋เกอดีใจมาก เพราะนั่นคือร้านของตัวเองกับเจ้าอ้วนหวัง

ไม่จำเป็นต้องหาข้ออ้าง พวกเขาก็ไปที่นั่นด้วยตัวเอง!

ภายในเวลาไม่ถึงนาที หลินเป่ยฝานกับพวกก็เดินเข้าไปในร้านขายของเก่า

ชายหนุ่มอ้วนคนหนึ่งออกมา

คนผู้นี้คือเจ้าอ้วนหวัง เพื่อนสนิทของอู๋เกอ อีกฝ่ายเดินออกมาโดยแสร้งทำเป็นไม่รู้จักกัน พูดด้วยรอยยิ้มว่า “ยินดีต้อนรับ! เชิญเลือก ....”

แต่ยังพูดไม่ทันจบประโยค ดวงตาเขาก็เบิกกว้าง

ก็ดูสิ!

นี่ฉันเห็นอะไร!

เขาเห็นอู๋เกอเพื่อนสนิทตัวเองกำลังกุมมือหญิงรุ่นป้า!

แถมยังเป็นป้าอ้วนท้วมที่น่าจะมีอายุเกิน 50 ปี!

เจ้าอ้วนหวังงงมาก ไม่เคยได้ยินมาก่อนว่าสหายรักมีครอบครัวแบบป้าคนนี้

ว่าแต่ทำไมป้าถึงยิ้มกรุ้มกริ่มแบบนั้นล่ะ

สถานการณ์นี้คืออะไร?

ขณะนี้ สมองของเจ้าอ้วนหวังปั่นความคิดจนคล้ายพังทลายลง

อู๋เกอเห็นท่าท่าทีของเพื่อนสนิทก็รีบกระซิบว่า “พี่สาวหลิว ช่วยปล่อยมือก่อนได้ไหม ผมจะทำงานแล้ว”

แต่แม่หลิวปฏิเสธ เริ่มทำหน้ามุ่ย “ไม่เอา ไม่ปล่อย~”

อู๋เกอ “อ๊อก~”

เจ้าอ้วนหวัง “อ๊อก~”

“อะแฮ่ม!” อู๋เกอไอและเตือนเจ้าอ้วนหวังให้ใส่ใจกับภาพลักษณ์ตัวเอง เพื่อไม่ให้ผิดแผน

“โอ้... เชิญพวกคุณเข้ามาข้างในก่อน ไม่ทราบว่าสนใจจะซื้อหรือขายของเก่า? ร้านเราใหญ่ที่สุดในตลาดแห่งนี้ และมีแต่ของดีๆ!” เจ้าอ้วนหวังแนะนำ แต่สายตาตัวเองมักจะมองไปทางอู๋เกอและแม่หลิวอยู่บ่อยครั้ง

“ผมสนใจของโบราณมาก เอาของดีๆ ในร้านของคุณออกมาให้หมด! และขอบอกไว้ก่อนเลยนะว่าพี่น้องคนนี้ของผมเชี่ยวชาญด้านการตรวจสมบัติมาก! อย่าพยายามโกงพวกเรา!” หลินเป่ยฝานชี้ไปทางอู๋เกิแล้วพูด

“แล้วคนข้างๆเขาล่ะ?” เจ้าอ้วนหวังหันไปทางแม่หลิว

“ส่วนเธอ ...” หลินเป่ยฝานยิ้มเล็กน้อยแล้วพูดว่า “เธอเป็นแฟนของพี่น้องอู๋!”

เจ้าอ้วนหวัง “แค่ก แค่ก”

อู๋เกอ “แค่ก แค่ก”

*เดี๋ยววันนี้มาลงเพิ่มให้อีก 2 ตอนครับ