DC บทที่ 37: กระบี่และทอง

หลังจากซูหยางออกมาจากตำหนักภารกิจ เขากลับไปที่บ้านเพื่อล้างคราบเหงื่อไคลที่ได้รับระหว่างการฝึกฝนร่วมกับหลานลี่ชิง และเปลี่ยนชุดที่ได้มาใหม่จากตำหนักโอสถ

หลังจากนั้นเขาไปยังคลังมุกพิสุทธิ์เพื่อเตรียมพร้อมเดินทางไปยังหุบเขาฟ้าคำรามซึ่งอยู่ห่างออกไปสองสามร้อยไมล์จากนิกายกุสุมาลย์พ้นพิสัย

“เจ้าอีกแล้วรึ” ผู้อาวุโสที่ประจำอยู่ที่นั่นประหลาดใจที่เห็นซูหยางปรากฏตัว เขาคิดว่าซูหยางคงกลืนกินดอกหยางพิสุทธิ์ไปเรียบร้อยแล้ว แต่ดูเหมือนเขายังสบายดี ไม่..ดูเหมือนเขาแตกต่างออกไปเล็กน้อย ราวกับมีความลุ่มลึกอะไรบางอย่างในตัวเขา

“เกิดอะไรขึ้นกับดอกหยางพิสุทธิ์ หรือเจ้าเปลี่ยนใจในวินาทีสุดท้าย ข้ามิรับคืนกลับคลังมุกพิสุทธิ์ รู้ไหม” ชายชรากล่าวในกรณีที่ซูหยางต้องการแต้มคืน

“ข้ามาเพื่อกระบี่และทอง” ซูหยางกล่าวอย่างเยือกเย็นโดยไม่สนใจคำถามของชายชรา

“กระบี่และทอง ทำไมเจ้าต้องการอะไรแบบนั้น”

“ข้ารับภารกิจที่ต้องออกไปล่าสัตว์ การเดินทางต้องใช้เวลานาน และข้าต้องการอาวุธเพื่อป้องกันตัวในเวลาจำเป็น”

แผนของซูหยางทำให้ชายชรางุนงง ทำไมเมื่อเขาได้รับดอกหยางพิสุทธิ์แล้วพลันออกไปล่าสัตว์หลังจากนั้นไม่กี่วัน ทุกสิ่งดูไม่สมเหตุผลในความคิดของชายชรา

“เจ้าไปล่าอะไรรึ” ชายชราซักถามอย่างสบายๆ

“ผู้อาวุโส ด้วยความเคารพ ข้ากำลังรีบ ข้านึกมิออกว่าคลังมุกพิสุทธิ์ต้องสนใจไต่ถามถึงแค่ศิษย์นอกดังเช่นตัวข้า” ซูหยางกล่าว น้ำเสียงยังคงเรียบเฉยดังเช่นปกติ

“เจ้า..” เห็นชัดว่าชายชราโกรธถ้อยคำรุนแรงของซูหยาง แต่เขาไม่ได้กล่าวอะไรนอกจากขมวดคิ้ว

หลังจากนั้นเขาก็กล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม “เจ้าพูดถูก...ข้าไร้เหตุผล มิจำเป็นที่ข้าต้องใส่ใจในเรื่องของเจ้า เจ้าต้องการกระบี่ประเภทไหน กระบี่ธรรมดาใช้ 5 แต้มรางวัล ส่วนทองต้องใช้ 10 แต้มรางวัลต่อหนึ่งเหรียญทอง”

“กระบี่ธรรมดาก็พอเพียง ส่วนทอง...ข้าต้องการเหรียญทอง”

ซูหยางยื่นส่งแต้มรางวัลที่หลงเหลืออยู่จากการซื้อดอกหยางพิสุทธิ์ให้แก่ชายชรา เขาถังแตกอีกครั้ง

“เดี๋ยวข้ากลับมา” ชายชรากล่าวหลังจากที่เขาตรวจนับจำนวนแต้มว่าถูกต้อง

หลังจากนั้นไม่นาน ชายชรากลับมาพร้อมกระบี่ในฝักหนังสีดำและถุงสีน้ำตาลขนาดเล็ก

ซูหยางรับสิ่งของและจากไปในเวลาไม่นานหลังจากนั้น

–

–

–

หลังจากซูหยางจากไปเพียงไม่กี่นาที ชายชราเรียกคนมาแทนที่และมุ่งสู่ตำหนักภารกิจ

“ผู้อาวุโสเจ้า”

เมื่อผู้อาวุโสในตำหนักภารกิจสังเกตเห็นการปรากฏตัวของชายชรา พวกเขาล้วนยืนขึ้นและคำนับอย่างยำเกรง

“ใช่มีศิษย์นอกชื่อซูหยางมาที่นี่วันนี้เพื่อทำภารกิจ” ผู้อาวุโสเจ้าถามพวกเขาด้วยท่าทางเคร่งเครียด

“ซูหยาง เขารับภารกิจล่าในหุบเขาฟ้าคำรามเมื่อไม่กี่นาทีก่อน” ผู้ที่รับหน้าที่บันทึกเรื่องซูหยางกล่าว

“ล่าสัตว์ในหุบเขาฟ้าคำราม ที่เหล่าแมวสายฟ้าวิ่งเพ่นพ่านช่วงหลังนี้รึ ทำไมผู้ที่มีระดับเพียงเขตปฐมวิญญาณระดับสามถึงรับภารกิจที่เป็นไปมิได้เช่นนั้น” ผู้อาวุโสเจ้าครุ่นคิด

“ให้ข้าดูบันทึก” เขากล่าวกับผู้อาวุโสที่อยู่ในหน้าที่

“นี่ขอรับ ผู้อาวุโสเจ้า”

“อืม…ขอข้าดูหน่อย เขตคัมภีร์วิญญาณระดับหนึ่ง” ผู้อาวุโสเจ้าอดไม่ได้ที่จะอุทานออกมาเสียงดังลั่นหลังจากเห็นบันทึก น้ำเสียงราวกับว่าเขาเห็นผีสาง เสียงของเขาทำให้ทุกคนในตำหนักภารกิจถึงกับตกตะลึง

“มีอะไรผิดพลาดบนบันทึกหรือ ผู้อาวุโสเจ้า” ผู้อาวุโสกล่าวขึ้นด้วยความกังวล

อย่างไรก็ตามผู้อาวุโสเจ้าเพียงจ้องมองแต่บันทึกอย่างตะลึงงัน “เขากลายเป็นเขตคัมภีร์วิญญาณระดับหนึ่งไปได้อย่างไรในเมื่อเขายังอยู่เขตปฐมวิญญาณระดับสามอยู่เลยเมื่อสองอาทิตย์ก่อน”

ผู้อาวุโสเจ้าพลันนึกขึ้นได้ว่าทำไมเขาจึงรู้สึกแปลกไปจากเดิมเมื่อเห็นซูหยาง แม้ว่ามันยากต่อการสังเกต แต่นั่นเป็นรัศมีลึกล้ำของผู้ที่อยู่ในเขตคัมภีร์วิญญาณจะปลดปล่อยออกมาเท่านั้น มันเป็นบางสิ่งที่เขาไม่มีก่อนที่เขาจะได้รับดอกหยางพิสุทธิ์

“เจ้าเด็กนั่นสามารถกลืนกินดอกหยางพิสุทธิ์ได้จริงๆ บางสิ่งที่แม้แต่ข้าก็ไม่กล้าลอง พลังการฝึกปรือของเขาพุ่งพรวดก็เพราะว่าสิ่งนั้น”

เมื่อผู้อาวุโสเจ้าค้นพบความจริง เขาแตกตื่นไปทั้งใจ ทำไมเพียงแค่ศิษย์นอกเขตปฐมวิญญาณสามารถกลืนกินดอกหยางพิสุทธิ์ในขณะที่เขาผู้เชี่ยวชาญเขตปฐพีวิญญาณจึงยากที่จะกลืนกินมัน

“ข้าถูกเล่นเข้าแล้ว เจ้าเด็กเลวซูหยางนั่นเป็นเด็กเจ้าเล่ห์ ใครเป็นคนกล่าวว่าเขาเป็นคนโง่เง่าปัญญาอ่อน เจ้านั่นแท้จริงแล้วคือสัตว์ประหลาด ข้าต้องรายงานเรื่องนี้ให้แก่เจ้านิกายโดยเร็วที่สุด”

ผู้อาวุโสเจ้ามองไปที่ผู้อาวุโสที่ดูแลบันทึกแล้วกล่าวว่า “นอกจากข้าสั่ง ห้ามแสดงบันทึกเล่มนี้แก่ใครทั้งสิ้น นี่เป็นคำสั่ง”

“ขอรับ ผู้อาวุโสเจ้า”

หลังจากนั้นผู้อาวุโสเจ้าก็ออกจากตำหนักภารกิจอย่างเร่งรีบ ปล่อยให้ทุกคนที่นั่นให้จมอยู่กับความสงสัย

“สามารถทำให้ผู้อาวุโสเจ้าผู้ยิ่งใหญ่โกรธมากได้...ซูหยางผู้นี้เป็นใครกันแน่” บรรดาเหล่าผู้อาวุโสนิกายบริเวณนั้นเก็บความสงสัยไว้ในใจ

–

–

–

“ข้าสงสัยว่าตอนนี้ผู้เฒ่านั่นจักคิดออกแล้วหรือยัง” ซูหยางสงสัยขณะที่เขาเดินไปยังประตูหน้าที่จะนำเขาออกไปภายนอกนิกาย

ขณะที่เขาอยู่ที่คลังมุกพิสุทธิ์ เขารู้สึกว่าผู้อาวุโสเจ้าได้ตรวจสอบอีกทั้งพยายามไต่สวนเขาตลอดเวลา

“แค่ดอกหยางพิสุทธิ์ พวกเขาถือมันเป็นเหมือนยาศักดิ์สิทธิ์...อัยย่า...ช่างน่ารำคาญจริงๆ...” ซูหยางถอนหายใจ

“หยุด เจ้าคิดจะไปไหน ศิษย์นอก”

บรรดายามที่ประตูทางเข้าหยุดซูหยางเมื่อพวกเขาเห็นซูหยางตรงไปหา

“ข้ามีงานที่หุบเขาฟ้าคำราม” ซูหยางแสดงภารกิจที่ได้รับจากตำหนักภารกิจให้พวกเขาดู

บรรดายามตรวจสอบประทับบนม้วนกระดาษภารกิจและยืนยันถึงความถูกต้องของตราประทับ

“โชคดี เดินทางปลอดภัย”

พวกเขาเปิดประตูใหญ่ให้ซูหยางเดินออกไป ไม่นานก็ลับหายไปจากสายตาของบรรดายาม