บทที่ 8 สตรีมเมอร์

อย่างไรก็ตาม ผลลัพธ์ที่ได้ก็นับว่าคุ้มค่าทีเดียว

การฝึกซ้อมตลอด 24 ชั่วโมงในครั้งนี้ ทำให้ความเข้าใจเกี่ยวกับไซต์ A ของเขาเพิ่มจาก 46% เป็น 47% และทักษะการยิงก็พัฒนาขึ้นอย่างเห็นได้ชัด โดยค่าต่ำสุดขยับจาก 32 เป็น 33 [ทักษะการยิง: 33-36] ส่วนสภาพจิตใจก็ดีขึ้นเล็กน้อย

ขยับจาก [60-69] เป็น [61-70]

แม้ว่าตัวเลขทุกอย่างจะขยับขึ้น แต่ถ้าคิดตามเวลาจริงในเกม หลินอวี่ต้องเล่นถึงห้าสิบชั่วโมงกว่าจะได้ผลลัพธ์ขนาดนี้

การพัฒนาเพียงเล็กน้อยนี้ถือว่าน้อยมากเมื่อเทียบกับพวกผู้เล่นที่มีพรสวรรค์

เพราะใครๆ ก็เก่งขึ้นได้ถ้าเล่นติดต่อกันห้าสิบชั่วโมง

พูดได้แค่ว่า พรสวรรค์เป็นตัวกำหนดเพดานความเก่งของคน แต่การปรากฏตัวของระบบก็เหมือนกับการทำลายเพดานขีดจำกัดของหลินอวี่ทิ้งไป ขอแค่เขาขยัน เขาก็เก่งขึ้นได้เรื่อยๆ

และหลินอวี่รู้สึกว่า สิ่งที่เขาไม่เคยขาดแคลนเลยคือความเพียรพยายาม เขาอาจไม่ใช่อัจฉริยะ แต่ตอนนี้เขามีเวลาเหลือเฟือ

ถ้าเล่นหมื่นชั่วโมงแล้วยังสู้พวกอัจฉริยะอย่าง donk ไม่ได้ งั้นเล่นสักแสนชั่วโมงก็ต้องขยี้มันได้บ้างแหละน่า? นี่คือการเปลี่ยนแปลงเชิงคุณภาพที่เกิดจากการสั่งสมของเวลา

ทว่าตอนนี้หลินอวี่ยังห่างไกลจากคำว่ามืออาชีพอยู่มากโข อย่าเพิ่งไปคิดเรื่อง donk เลย

คิดไปคิดมา เขาก็ผล็อยหลับไป...

เพราะเมื่อคืนนอนเร็ว วันนี้หลินอวี่เลยตื่นง่ายกว่าปกติ พอเสียงนาฬิกาปลุกดัง เขาก็ดีดตัวลุกจากเตียง แล้วเริ่มปฏิบัติการปลุกเว่ยเฉิงที่นอนอยู่ข้างๆ ให้ตื่นตาม นี่กลายเป็นกิจวัตรประจำวันไปแล้ว

เหตุผลไม่ใช่เพราะเว่ยเฉิงไม่ตั้งนาฬิกาปลุก แต่เพราะตั้งแล้วมันไม่ยอมตื่น แถมบางทียังพาลจะพาหลินอวี่นอนต่อไปด้วย หลินอวี่เลยตัดปัญหาด้วยการรับหน้าที่เป็นนาฬิกาปลุกมนุษย์ให้ซะเลย

หลังจากปลุกเว่ยเฉิงสำเร็จ ทั้งสองก็รีบล้างหน้าแปรงฟัน แล้วแวะโรงอาหารซื้อซาลาเปาคนละสองลูก เดินทอดน่องไปเข้าเรียน

วันนี้วันอังคาร ช่วงบ่ายไม่มีเรียน ทั้งคู่เลยนัดแนะกันระหว่างทางเรียบร้อยแล้วว่า บ่ายนี้จะลุย CS ยาวๆ

ส่วนวิชาช่วงเช้าเป็นคลาสรวมที่มีนักเรียนเกือบร้อยคน อาจารย์คุมไม่ทั่วถึง พวกเขาเลยนั่งไถตั๊กต๊อกฆ่าเวลา แถมยังแอบกด RoV ไปได้อีกสองตา

แต่ฝีมือทั้งคู่จัดว่าไก่กา เล่นแป๊บเดียวดาวหายไปสองดวง

พอเสียงออดเลิกเรียนดัง ทั้งสองเปลี่ยนบรรยากาศจากราเมนหลานโจว มาเป็นร้านข้าวราดแกงข้างๆ แทน สั่งข้าวราดหน้าคนละจาน

หลินอวี่ลองสั่งเมนูที่ไม่เคยกินมาก่อน

เคาหยก (หมูสามชั้นนึ่งผักกาดแห้ง)

พออาหารมาเสิร์ฟ เขาก็ขมวดคิ้วให้กับหน้าตาที่ดูดำๆ คล้ำๆ ของมัน แต่ในเมื่อจ่ายเงินไปแล้ว ก็ต้องกลั้นใจตักเข้าปาก

วินาทีต่อมา ดวงตาเขาก็เบิกกว้าง รสสัมผัสที่ไม่เคยลิ้มลองมาก่อนอบอวลในปาก บอกไม่ถูกว่ารสชาติเป็นยังไง รู้แค่ว่า... หอมอร่อยมาก

กินข้าวเสร็จ ทั้งสองรีบบึ่งกลับหอพัก ถึงห้องปุ๊บก็ล็อกอินเข้าเกมโดยอัตโนมัติ...

ในขณะเดียวกัน ณ ช่องไลฟ์สตรีมของ 'อิงอวี่'

อิงอวี่ สตรีมเมอร์หนุ่มกำลังเชียร์แขกให้ส่งของขวัญอย่างขะมักเขม้น

"ห้าหยวนเกาะรถหนึ่งวัน สามสิบหยวนถ้ามีที่ว่างกระโดดขึ้นรถได้เลย จอมมาร S พาไต่แรงก์ด้วยตัวเอง!"

สิ้นเสียงตะโกน ก็มีคนดูสิบกว่าคนส่งของขวัญเข้ามา อิงอวี่ทยอยดึงคนเข้าห้องทีละคน

แต่คนที่ยอมควักกระเป๋าจ่ายเงินก็ยังเป็นส่วนน้อย ตะโกนจนคอแห้งก็ได้มาแค่สองคน

แต่แค่นั้นก็พอแล้ว อย่างน้อยก็ได้ค่าบุหรี่ซองนึง

เขาหยิบไฟแช็ก จุดบุหรี่สูบ แล้วกดเริ่มเกม บนหน้าจอโชว์แรงก์ C+

ใช่แล้ว เหมือนสตรีมเมอร์ CSGO ส่วนใหญ่ เขาใช้ข้ออ้าง 'พาแฟนคลับไต่แรงก์' เพื่อจะสเมิร์ฟ (Smurf - ผู้เล่นเก่งลงมาเล่นในแรงก์ต่ำ) ได้อย่างชอบธรรม แถมยังหาเงินได้อีกต่างหาก

ส่วนแรงก์จริงของเขา แน่นอนว่าไม่ใช่ระดับจอมมาร S (S-Tier Pro) หรอก ก็แค่แรงก์ S ธรรมดาๆ ฝีมือประมาณ 5-6 ดาว

ในแพลตฟอร์มนี้ คนฝีมือระดับเขามีเป็นหมื่น จะเรียกว่ายอดฝีมือก็คงไม่ใช่ แต่ถ้าเอามาตบเด็กแรงก์ C ก็ถือว่าเหลือเฟือ

ทันใดนั้น ข้อความหนึ่งก็เด้งขึ้นในห้องแชท

"คนที่ผมชอบไม่มีผมอยู่ในใจ: พี่อวี่ ผมขออีกตาเดียวจะขึ้น B แล้ว อย่าแพ้นะพี่"

เห็นข้อความนี้ อิงอวี่เลิกคิ้ว ถ้าไม่ใช่เพราะอีกฝ่ายเพิ่งโดเนทมาห้าหยวน เขาคงด่ากลับไปแล้วว่า "ดูถูกใครอยู่วะ? ระดับนี้จะแพ้แรงก์ C+ ได้ไง?"

แต่ตอนนี้พูดไม่ได้ เขาอัดควันเข้าปอดลึกๆ แล้วพ่นออกมาด้วยสีหน้าฟินจัด ก่อนจะพูดใส่ไมค์

"จะบอกให้นะ เกมนี้ก็เหมือนนามสกุลพี่แหละ มีแต่คำว่าชนะ! (อิง - แปลว่าชนะ)"

"แรงก์แค่นี้ พี่ใช้มือเดียวเล่นพวกมันยังเอาพี่ไม่ลงเลย"

"รู้จักจอมมาร S ไหมน้อง?"

"ทั้งประเทศจีน หาคนเก่งกว่าพี่ยาก"

ได้ยินแบบนั้น คนดูก็ดูจะเชื่อสนิทใจ รีบพิมพ์ตอบกลับมา

"คนที่ผมชอบไม่มีผมอยู่ในใจ: ขอบคุณครับพี่อวี่ ฝากแบกด้วยครับ"

"ไม่ต้องห่วง วางใจได้เลย"

พูดจบ เสียงสัญญาณห้องแมตช์ก็ดังขึ้นรัวๆ

[ช่วงเตรียมพร้อม]

[1 / 10]

[ยืนยัน]

อิงอวี่กดปุ่มยืนยันอย่างไม่ยี่หระ

ไม่นาน ผู้เล่นสิบคนก็ถูกจับคู่เรียบร้อย เขาเหลือบมองรายชื่อทั้งสองฝั่ง

ฝั่งโจร (T): Shark (หลินอวี่), WCCCCW (เว่ยเฉิง), มีประกันสังคมขอไปก่อน, เธอกับคลัชช่างน่าเสียดายทั้งคู่, มนุษย์อยู่ได้ด้วยรุ่นพี่ไม

ฝั่งตำรวจ (CT): WAJZZN (อิงอวี่), ตำนานที่แกร่งที่สุดแห่งหลี่ถัง, คนที่ผมชอบไม่มีผมอยู่ในใจ, แพทริคเอนทรีตัวแรกแห่งบิกินี่บอททอม, เสือแห่งหน่วยอาชญากรรมเฉาต้าฮัว

หลังจากกวาดตาดู ID ทั้งสิบคน อิงอวี่ยิ้มมุมปาก ดูจากชื่อแล้วไม่มีใครดูน่ากลัวเป็นพิเศษ

เขาพูดอย่างมั่นใจ: ขอแค่ไอ้ 'รุ่นพี่ไม' ฝั่งตรงข้ามไม่ย้ายข้างมาอยู่ฝั่งเดียวกัน เกมนี้ชนะใส!

ทางด้านหลินอวี่และเว่ยเฉิง ไม่รู้ตัวเลยว่าตัวเองถูกจับคู่มาเจอกับสตรีมเมอร์ โดยเฉพาะเว่ยเฉิงที่ยังเพ้อฝันว่าจะให้หลินอวี่แบกขึ้นแรงก์ B

การชนะรวดเมื่อวานทำให้เขาขึ้นมาอยู่ C+ ซึ่งทำเอาเจ้าตัวตื่นเต้นไม่หาย

หลินอวี่ได้แต่ปลอบว่า นี่แค่น้ำจิ้ม ต่อไปแรงก์ A กับ A+ ก็มาได้ง่ายๆ เหมือนกัน

เว่ยเฉิงย่อมไม่เชื่อ ในสายตาเขา A กับ A+ คือยอดฝีมือระดับเทพ ต่อให้หลินอวี่จะบรรลุสัจธรรมยังไง แต่ด้วยเวลาเล่นแค่นี้ จะไปถึงระดับนั้นคงยาก

หลินอวี่ตอบกลับไปประโยคเดียว

"นายไม่มีวันเข้าใจความเจ็บปวดของอัจฉริยะหรอก เวลาของฉันหนึ่งวินาที เท่ากับผลลัพธ์การฝึกซ้อมของนาย 24 ชั่วโมง"

โดนขิงใส่หน้าแบบนี้ เว่ยเฉิงก็ไม่ยอมเหมือนกัน

"เหอะ! เดี๋ยวพอโดนตบยับแล้วจะเงียบกริบ"

หลินอวี่คร้านจะเถียงต่อ เหตุผลน่ะเหรอ... ก็เพราะด้วยความช่วยเหลือของระบบ ตอนนี้ฝีมือเขาขยับจาก A มาแตะระดับ A+ แล้ว แถมยังมีเค้าลางของช่วงพีคโผล่ออกมาให้เห็นรำไรๆ

แน่นอนว่าระดับนี้หมายถึงภาพรวมทุกแผนที่ แต่ถ้าเจาะจงเฉพาะแผนที่ Dust II ฝีมือเขาอาจพุ่งไปสูงกว่านั้น จนเกือบจะแตะระดับ S ได้เลย

และถ้าเจาะลึกลงไปอีก เอาแค่เฉพาะการเล่นในไซต์ A หลินอวี่กล้าพูดได้เต็มปากเลยว่า ในแรงก์ S ทั่วไป เขาแทบจะไร้เทียมทาน!