บทที่ 213: ปัญหาต่างเผ่า

หยกส่วนที่ถูกคว้านออกจากตรงกลางอ่างอาบน้ำจะต้องมีขนาดใหญ่มากอย่างแน่นอน

ถ้าเป็นในยุคปัจจุบันมันคือลาภลอย!

แม้ว่าหยกจะไม่มีค่ามากนักในโลกภูต แต่มันสามารถนำมาใช้ทำเป็นเครื่องประดับตกแต่งบ้านได้เป็นอย่างดี

ผู้หญิงคนไหนไม่ชอบของสวยงามกันบ้างล่ะ?

หลงโม่ตอบอย่างตรงไปตรงมาว่า “ในป่า ข้าโยนมันทิ้งไว้ที่นั่นในตอนที่ข้าขัดหิน”

ในสายตาของมังกรหนุ่ม นี่เป็นเพียงหินที่มีสีต่างจากก้อนหินธรรมดาทั่วไปเท่านั้น

แน่นอนว่าสำหรับภูตในโลกนี้ โดยพื้นฐานแล้วสิ่งล้ำค่าอย่างเช่นหยกก็เป็นแค่หินก้อนหนึ่ง

“หินที่ข้าเอามาทำอ่างอาบน้ำมันแตกกระจายไปหมดแล้ว”

เมื่อหลงโม่เห็นดวงตาสดใสของหูเจียวเจียวที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง เขาก็พูดออกมาโดยไม่รู้ตัวว่า “ถ้าเจ้าชอบ พรุ่งนี้ข้าจะออกไปตามหาหินชนิดนี้มาให้เจ้า”

พอหญิงสาวฟังคำพูดของสามีหนุ่ม เธอก็นึกถึงบางสิ่งขึ้นมาได้

ผิวของหยกมีความแข็งมาก การที่หลงโม่ต้องขัดมันจนเป็นอ่างอาบน้ำขนาดใหญ่คงจะยากพอสมควร เขาน่าจะใช้กรงเล็บเจาะตรงกลางแล้วคว้านมันออกมาอย่างประณีต

จิ้งจอกสาวใช้เวลาไตร่ตรองชั่วครู่ก่อนจะโบกมือปฏิเสธ “ช่างเถอะ ๆ เจ้าไม่ต้องออกไปตามหามันแล้ว แค่มีอ่างอาบน้ำก็ดีมากแล้ว”

ความตื่นเต้นเมื่อกี้ของเธอจางหายไปจนสิ้น

แม้ว่าหูเจียวเจียวจะชอบหยกมากแค่ไหน แต่เธอก็ไม่ใช่คนไร้เหตุผล อีกทั้งมันเป็นไปไม่ได้ที่จะมีหยกเพียงชิ้นเดียว และหลงโม่คงไม่โชคดีถึงขนาดที่จะพบเจอหยกคุณภาพดีเช่นนี้ได้ในระยะเวลาอันสั้น

ตราบใดที่ชายหนุ่มรู้ว่าตนพบมันที่ไหน ในอนาคตเขาสามารถตามหาหินหยาบได้เมื่อมีโอกาส

ปัจจุบันลมหนาวกำลังใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ หญิงสาวตัดสินใจว่าจะรอให้ฤดูหนาวผ่านไปก่อนค่อยว่ากันอีกที

ขณะเดียวกัน ดวงตาสีทองคู่สวยหรี่ลง เขาไม่ได้พูดอะไรออกไป แต่เขาแอบจำคำพูดของคนรักไว้ในใจ

ในช่วงเวลาที่ผ่านมา มังกรหนุ่มได้ข้อสรุปจากประสบการณ์ของเขา

สิ่งที่ผู้หญิงต้องการในใจมักจะไม่ได้ยินจากปากของเจ้าตัว แต่ขึ้นอยู่กับปฏิกิริยาของนางมากกว่า

ถ้านางชอบเขาก็ดูออกแม้อีกฝ่ายจะไม่พูดออกมาก็ตาม

...

วันต่อมา

หูเจียวเจียวยังคงไปขุดมันฝรั่งต่อ ซึ่งงานในอีก 2-3 วันข้างหน้าคือการรวบรวมมันฝรั่งทั้งหมดในทุ่ง ก่อนจะเริ่มแจกจ่ายให้กับภูตในเผ่าเพื่อให้ทุกคนมีอาหารเพียงพอสำหรับฤดูหนาว

ทางด้านการเผาถ่านของหูชิงเกาผู้เป็นพี่ชายคนรองใกล้จะเสร็จแล้ว เนื่องจากภูตในเผ่าสามารถเก็บถ่านไว้ได้เพียงพอกันทั้งหมด

นอกจากนี้หัวหน้าเผ่ามีกฎว่าถ้าภูตคนใดทำงานให้กับเผ่าจนไม่มีเวลาออกล่า พวกเขาสามารถมารับเสบียงของเผ่าได้ ซึ่งเป็นเหตุผลว่าทำไมทุกคนจึงกระตือรือร้นอยากจะทำงานให้เผ่ามากกว่า

ต้องบอกว่าท่านผู้เฒ่าเก่งในการบริหารคนและปลุกความมุ่งมั่นตั้งใจของเหล่าภูตมาก

ด้วยวิธีนี้ คนที่ไม่สามารถออกไปล่าก็สามารถหาอาหารได้เช่นเดียวกับคนที่ล่าสัตว์

นั่นเป็นการรับประกันว่าภูตทุกคนจะมีอาหารเพียงพอในฤดูหนาวที่ใกล้จะมาถึง

สำหรับพวกภูต การไม่ต้องหิวโหยตลอดฤดูหนาวก็เหมือนกับความปรารถนาที่จะร่ำรวยสำหรับมนุษย์

…

อีกด้านหนึ่ง

หลงโม่เดินทางมายังป่าตรงที่ที่เขาขัดอ่างอาบน้ำหยก

หินก้อนใหญ่ในป่าถูกขุดออกมาจนกลายเป็นหลุมขนาดใหญ่

ซึ่งหินที่ใหญ่ที่สุดข้างในถูกมังกรหนุ่มนำมาทำเป็นอ่างอาบน้ำแล้ว

ตรงกลางหลุมมีเศษหินสีเขียวกระจัดกระจายอยู่ โดยที่บางก้อนใหญ่เท่ากำปั้น บางก้อนเล็กเท่าเล็บมือตลอดจนกระทั่งมีขนาดเท่าเม็ดทราย

เศษหินเหล่านี้ล้วนเป็นของเหลือใช้ที่มังกรหนุ่มขัดออกมา

จากนั้นร่างสูงก็กระโดดลงไปในหลุมหิน ก่อนจะคุ้ยกองของเหลือ และในไม่ช้าเขาก็พบหินสีเขียวชิ้นยาวประมาณฝ่ามือ

ชายหนุ่มจำได้ว่ามันเป็นหินก้อนใหญ่ที่สุดที่ตนทิ้งเอาไว้

ทันใดนั้นใบหน้าที่งดงามของหูเจียวเจียวก็ปรากฏขึ้นในความคิดของหลงโม่ ที่ผ่านมาเขาเห็นนางมักจะใช้แท่งไม้บาง ๆ มามวยเก็บผมยาวขึ้น ดังนั้นเขาจึงวางแผนที่จะใช้วัสดุเหลือใช้ชิ้นนี้มาทำสิ่งที่สามารถใช้เก็บผมของอีกฝ่ายได้

จิ้งจอกสาวเป็นภูตที่มีผิวขาวนวล ถ้านางใช้หินสีเขียวมรกตนี้ มันคงจะขับให้นางดูสวยขึ้นมากแน่ ๆ

มังกรหนุ่มนึกภาพภรรยาคนสวยสวมปิ่นหยกในใจ

ถัดมา เขารีบจัดการหาที่นั่งโดยที่มือข้างหนึ่งถือเศษหิน ส่วนมืออีกข้างเปลี่ยนเป็นกรงเล็บมังกร และเริ่มแกะสลักหยกอย่างพิถีพิถัน

กรงเล็บของมังกรมีความคมมาก มันเป็นอาวุธที่แข็งที่สุดในบรรดากรงเล็บของภูตทั้งหมด แม้ว่าหยกจะแข็งมากเพียงใด แต่มันก็ไม่แตกต่างจากหินทั่วไปเมื่ออยู่ภายใต้กรงเล็บมังกร

บัดนี้หลงโม่ใช้กรงเล็บที่แหลมคมเลื่อนผ่านเศษหยกช้า ๆ เพื่อตัดชิ้นส่วนที่ไม่ต้องการออก และภาพในใจของเขาก็ค่อย ๆ ก่อตัวเป็นรูปเป็นร่าง...

…

“หัวหน้า ผู้หญิงคนนั้นไม่ได้ส่งข่าวมานานมาก ข้าเกรงว่านางคงจะถูกภูตของเผ่านั้นจับได้เสียแล้ว”

ภูตหมาป่าที่ยืนอยู่นอกป่าไผ่รายงานอย่างระมัดระวัง

ในป่าไผ่ มีภูตหน้าตาน่าหลงใหลคนหนึ่งนอนอยู่บนก้อนหินอย่างเกียจคร้าน

ส่วนคนที่อยู่ข้าง ๆ เขาคือภูตชราหลังโก่งที่ร่างกายถูกคลุมด้วยหนังสัตว์สีดำ ศีรษะของเจ้าตัวโค้งคำนับราวกับรูปปั้น ซึ่งเผยให้เห็นหน้าผากที่เกือบจะล้าน

“อีตัวไร้ประโยชน์นั่น นางทำเรื่องเล็กน้อยแค่นี้ให้ดีก็ยังทำไม่ได้”

หลางซัวหรี่ตาลงพลางพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา แล้วบรรยากาศโดยรอบก็ยิ่งหนักอึ้งขึ้น

ส่งผลให้ภูตหมาป่าคนที่มารายงานตัวสั่นเทา พร้อมกับที่ขาของเขาอ่อนแรง

เมื่อเขารู้ว่าเจ้านายไม่ได้ดุตนเอง เขาจึงคุกเข่าลงกับพื้นอย่างควบคุมไม่ได้

“ท่านหัวหน้าอย่าโกรธไปเลย…” เสียงของคนเป็นลิ่วล้อสั่นเครือ

ภูตทุกคนในเทือกเขาชางเฟิงรู้ว่าหัวหน้าเป็นคนอารมณ์แปรปรวน ถ้าเขาอารมณ์ดี ลูกน้องของเขาอาจจะบาดเจ็บจนเหลือแค่ลมหายใจสุดท้ายโดยถึงขั้นต้องได้รับการช่วยเหลือจากหมอผี แต่หากเขาอารมณ์ไม่ดี ภูตที่ยืนอยู่ต่อหน้าเขาจะกลายเป็นศพ

หลางซัวเหลือบมองภูตที่หมอบอยู่บนพื้น ในขณะที่ใบหน้าเกียจคร้านของเขาแปรเปลี่ยนไปเป็นความบ้าคลั่ง

ทุกครั้งที่ชายหนุ่มพูดถึงนาง เขาไม่สามารถระงับความโกรธได้เลยสักครั้งซึ่งเหมือนวันนั้นเมื่อหลายปีก่อน

แม้ว่าเขาจะใช้กำลังของตัวเองเพื่อล้างแค้นอีกฝ่าย แต่ความทรงจำในวันวานก็เหมือนกับเมล็ดพันธุ์ที่หยั่งรากลึกอยู่ในตัวเขา ซึ่งมันคอยกัดกินจิตใจของเขาเป็นเวลานานนับปี ทำให้ความเกลียดชังและจิตอาฆาตมาดร้ายขยายตัวอย่างไม่มีที่สิ้นสุด

ต่อมา หลางซัวหลับตาพลางสูดหายใจเข้าออกช้า ๆ

เวลาผ่านไปไม่นาน ความคุ้มคลั่งที่ก่อตัวขึ้นก็ถูกระงับลง

ในขณะเดียวกัน เสียงที่บ่งบอกวัยของอูหลิวก็ดังขึ้นในหูของผู้เป็นนาย

“หัวหน้า เผ่านี้แตกต่างจากเผ่าที่ข้าเคยพบมาก่อน พวกมันฉลาดและมีความสามารถมาก เป็นเรื่องปกติที่นางจะล้มเหลว”

เห็นได้ชัดว่าคำพูดของชายชราต้องการช่วยให้อีกฝ่ายผ่อนคลาย แต่มันกลับทำให้คนที่ได้ฟังขมวดคิ้ว

น้ำเสียงของอูหลิวแหบแห้งมาก ราวกับว่าเขากำลังร้องไห้และเสียงที่พูดต่อไปก็แผ่วเบาลงเรื่อย ๆ

“เผ่านี้ทรงพลังมาก แล้วยังมีสิ่งแปลกประหลาดมากมายที่เราไม่เคยพบเห็นมาก่อน หากเราจัดการเผ่านี้ได้ ความแข็งแกร่งของเผ่าหมาป่าจะพุ่งทะยานสูงขึ้นมาก มันจะทำให้เราไม่ต้องเปลืองแรงในการโจมตีเผ่าอื่นมากเหมือนที่ผ่านมา”

เมื่อหลางซัวได้ยินว่าเผ่าของตนจะแข็งแกร่งเพิ่มขึ้น คิ้วที่ขมวดมุ่นก็ผ่อนคลายลง

ถูกต้อง!

มีเพียงความแข็งแกร่งเท่านั้นที่จะทำให้เขารู้สึกสบายใจ

“ในยามที่ฤดูหนาวมาถึง โลกทั้งใบนี้จะเป็นของเรา หัวหน้าไม่ต้องกังวลเกี่ยวกับเรื่องนี้ แม้ว่าแม่นั่นจะไม่ให้ความร่วมมือในการประสานการโจมตีทั้งจากภายในและภายนอกกับเรา แต่ด้วยความแข็งแกร่งในปัจจุบันของหัวหน้า ท่านสามารถทำลายเผ่านั้นได้สบาย ๆ”

เสียงของอูหลิวดูเหมือนจะมีพลังวิเศษที่สามารถโน้มน้าวใจและทำให้หลางซัวสงบลงได้

“เหล่าอู เจ้าพูดถูก”

ถัดมา คนเป็นหัวหน้าเหลือบตามองไปยังภูตหมาป่าบนพื้น “บอกให้เจ้าพวกนั้นเตรียมตัวให้พร้อม เราจะออกเดินทางทันทีที่ฤดูหนาวมาถึง”

“หัวหน้า การเดินทางครั้งนี้อันตรายมาก ท่านควรพาหมอผีไปด้วยเป็นการเผื่อไว้…”

อูหลิวเตือนด้วยเสียงทุ้มต่ำ

หลางซัวพยักหน้าก่อนจะโบกมือให้ลูกน้อง “ไปบอกหมอผีให้ออกเดินทางกับข้า”