บทที่ 67: ทำไมมังกรดำตัวนี้ถึงดูคุ้นมาก?

หูเจียวเจียวได้ยินเสียงร้องจึงหันกลับไปมอง และเห็นว่าลู่เมี่ยนเอ๋อนั่งกุมข้อเท้าอยู่บนพื้น

“บ้าเอ๊ย!” จิ้งจอกสาวสบถเสียงต่ำ

ในช่วงเวลาคอขาดบาดตายทำไมนางเอกต้องมาสะดุดล้มตอนนี้ด้วยเนี่ย ฉันไม่ใช่ฮีโร่นะโว้ย พระเจ้าอย่ามาเล่นตลกกับฉันนะ!

เมื่อหูเจียวเจียวนึกถึงฉากที่โลกพังทลายในความฝัน และภูตทั้งหมดที่กรีดร้องขอชีวิต เธอก็กัดฟันรวบรวมพลังในกายทั้งหมด!

ถ้าถูกจับได้ก็ตาย ถ้าหนีไปก็ตาย

“เอาวะ ตายเป็นตาย!”

ยามนี้หญิงสาวหยิบมีดพร้าออกมาจากมิติ ก่อนจะหันกลับไปเผชิญหน้ากับศัตรู

ในขณะเดียวกัน เสือหูขาดกำลังไล่ตามลู่เมี่ยนเอ๋อมาติด ๆ และร่างกายอันทรงพลังของมันกำลังจะบดขยี้นาง

หากหญิงสาวผู้เป็นนางเอกถูกภูตเร่ร่อนจับตัวไป เธอจะไม่สามารถคว้าตัวนางกลับมาได้อีก

จังหวะนั้นหูเจียวเจียวกัดฟันและเล็งมีดในมือไปที่หัวของเสือตัวใหญ่

"ฟ่อ~"

ขณะที่จิ้งจอกสาวตั้งท่าจะลอบโจมตีศัตรูจากด้านข้าง ทว่างูยักษ์ที่ยกหัวขึ้นมาจากพุ่มไม้กลับสะบัดหางฟาดเข้าใส่คนที่กำลังเข้ามาขวางทางตน ทำให้เธอกระเด็นลอยไปอีกทาง ก่อนที่งูหลามจะเลื้อยไปรัดมีดพร้าเอาไว้ แล้วยกมันมามองสำรวจใกล้ ๆ

นี่คืออะไร? ทำไมหน้าตามันดูแปลกจัง

"แค่ก ๆ..." หูเจียวเจียวที่ถูกโจมตีรู้สึกเจ็บมากจนยกหัวไม่ขึ้น เธอพยายามที่จะเงยหน้าขึ้น และเห็นว่างูหลามสีดำได้ฉกมีดพร้าของเธอไปแล้ว ส่วนเสือหูขาดก็โดนมีดถากขนออกไปเพียงเล็กน้อยเท่านั้น

ภาพตรงหน้าทำให้เธอเย็นวาบไปทั้งหัวใจ

โดยธรรมชาติแล้ว เพศชายกับเพศหญิงมีความแตกต่างกันมากในด้านความแข็งแกร่ง!

ทันใดนั้น หมาป่าตาเดียวก็กระโจนเข้าใส่หูเจียวเจียว พร้อมกับมีแสงริบหรี่ในดวงตาสีเทาดุร้าย มันอ้าปากพร้อมที่จะกัดเหยื่อให้จมเขี้ยว

ส่วนหญิงสาวที่เห็นหมาป่าเข้ามาใกล้มากก็แทบหยุดหายใจ

วินาทีถัดมา เธอคว้าธนูจากมิติมาด้วยความคิด พลางปลุกสัญชาตญาณการเอาชีวิตรอดในกายแล้วง้างธนูใส่ดวงตาอีกข้างหนึ่งของนักล่าดุร้าย

ปัก!

เสียงลูกศรเจาะทะลุลูกตาดังขึ้น ตามด้วยเสียงกรีดร้องอย่างน่าสมเพชของหมาป่าสีเทา

"เอ๋งๆๆๆๆ!"

ในเวลานั้น ภูตเร่ร่อนอีก 2 คนได้ยินการเคลื่อนไหวจึงรีบไปตรวจดูสหายของตน

ทางด้านหูเจียวเจียวไม่กล้ารั้งอยู่ต่อ เธอรีบลุกขึ้นจากพื้นโดยใช้โอกาสนี้ดึงกวางสาวที่ข้อเท้าแพลงขึ้นมาแล้วพยุงนางวิ่งหนีไป

ลู่เมี่ยนเอ๋อถึงจะถูกบรรยายว่าตัวเล็กเพรียวบาง แต่นางถูกตระกูลลู่กดดันให้ทำงานหลายอย่างตั้งแต่ยังเด็ก ร่างกายของนางเลยเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อ ทำให้นางหนักกว่าจิ้งจอกสาวเสียอีก การพยุงอีกฝ่ายที่หนักกว่าตนจึงเป็นเรื่องยากกว่าเดิม

หูเจียวเจียวกัดฟันฝืนทนลากอีกฝ่ายไปเรื่อย ๆ ในขณะที่เหงื่อบนหน้าผากไหลลงมาราวกับสายฝน

"หูเจียวเจียว เท้าของข้าเจ็บมาก ข้าวิ่งไม่ไหวแล้ว..."

ยามนี้หญิงสาวผู้เป็นนางเอกของโลกภูตเดินโขยกเขยก พลางส่งเสียงร้องไห้ที่ฟังดูอ่อนแอและน่าสมเพชมากออกมา

ถ้าเป็นเวลาปกติ หูเจียวเจียวอาจจะมีอารมณ์มานั่งชื่นชมความงามของอีกฝ่าย

แต่ตอนนี้ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าชีวิตของพวกเธอแล้ว!

“ถ้าไม่อยากตายก็ทนเอาหน่อย!” จิ้งจอกสาวตะโกนเสียงดัง

ในขณะนั้นเอง ดวงตาที่เอ่อล้นไปด้วยน้ำสีใสของลู่เมี่ยนเอ๋อพร่ามัว นางรีบเงยหน้าขึ้นมองคนที่กำลังช่วยตนและอดไม่ได้ที่จะหลั่งน้ำตาออกมา

นางเข้าใจหูเจียวเจียวผิดมาตลอด

ปรากฎว่าหูเจียวเจียวเป็นผู้หญิงที่ใจดีมาก อีกฝ่ายช่วยเหลือตนโดยไม่สนใจโอกาสที่จะหนีเอาชีวิตรอดไปก่อนด้วยซ้ำ...

หากนางสามารถรอดไปได้ นางจะตอบแทนจิ้งจอกสาวอย่างแน่นอน และเลิกอคติกับภูตสาวคนนี้

ในอีกด้านหนึ่ง ภูตเร่ร่อน 2 คนพบลูกธนูที่ปักเข้าไปในดวงตาของหมาป่าสีเทาก็รู้สึกโกรธขึ้นมา พวกเขาจึงรีบหันกลับไปไล่ล่าผู้หญิงทั้ง 2 อีกครั้ง

ภูตเร่ร่อนพวกนี้รวมตัวกันเพราะมีเป้าหมายเดียวกันเท่านั้นโดยที่ไม่คิดถึงความสัมพันธ์ระหว่างกันเลยสักนิด

เมื่อลู่เมี่ยนเอ๋อเห็นว่าฝ่ายศัตรูกำลังจะตามทัน นางก็ตัดสินใจผลักหูเจียวเจียวออกไป

"หูเจียวเจียว หนีไป เจ้าทิ้งข้าไว้ที่นี่เถอะ..."

นางจะปล่อยให้จิ้งจอกสาวตกอยู่ในอันตรายเพราะตัวนางเองไม่ได้!

“…!?” แม่จิ้งจอกถูกผลักจนเซไปอีกฝั่ง เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นขณะนี้ทำให้หัวใจของเธอเต้นแรงจนเจ็บ

ไม่ใช่ว่าฉันไม่อยากจะหนีไปหรอกนะ แต่ถ้าฉันหนีไปฉันก็ตายอยู่ดีโว้ย!

"บัดซบ!" เมื่อหูเจียวเจียวเห็นหมาป่าสีเทาคลั่งกำลังพุ่งเข้าหาลำคอของนางเอกแบบดุดัน หญิงสาวที่มักจะอารมณ์ดีเสมอก็สบถออกมาเสียงดังพร้อมกับรีบปรี่เข้าไปขวางลู่เมี่ยนเอ๋อไว้

ในขณะเดียวกัน จิ้งจอกสาวรีบคว้าอาวุธที่อยู่ใกล้มือที่สุดออกมาจากมิติ

แต่กลายเป็นว่าเพราะความลุกลี้ลุกลนของตัวเองทำให้เธอไม่สามารถหาอาวุธที่เหมาะสมสำหรับการป้องกันตัวออกมาได้ทันเวลา

ตอนนี้ใบหน้านวลผ่องของหูเจียวเจียแสดงถึงความสิ้นหวัง

เดิมทีหญิงสาวคิดว่าการติดตามลู่เมี่ยนเอ๋อจะทำให้เธอได้รับความโชคดีมาจากรัศมีตัวเอกของอีกฝ่าย แต่เธอกลับลืมไปว่าความโชคดีทั้งหมดมันไปอยู่ที่อิงหยวนผู้เป็นลูกรักของคนเขียนโน่น

ในฐานะนางเอก กวางสาวจะต้องเผชิญหน้ากับชะตากรรมที่ต้องได้รับความทุกข์ยากและทรมานทุกประเภท

นี่ฉันลืมเรื่องสำคัญแบบนี้ไปได้ยังไงกัน!

ยามนี้หูเจียวเจียวหลับตาลงเตรียมพร้อมรับความตาย

แต่ทันใดนั้นก็มีเสียงโครมครามดังขึ้นตรงหน้า ความชุลมุนวุ่นวายนั้นทำให้เกิดฝุ่นฟุ้งกระจายไปทั่วจนหญิงสาวต้องยกมือขึ้นปิดปากปิดจมูกก่อนจะลืมตาขึ้นมอง

ภาพตรงหน้าเธอคือมังกรดำที่แข็งแกร่งกำลังบินอยู่กลางอากาศ ขณะที่กรงเล็บที่เหมือนตะขอของมังกรโฉบลงพื้นเพื่อจับหมาป่าสีเทาอย่างรุนแรง ส่งผลให้เกิดหลุมลึก 2-3 เมตรอยู่บนพื้น

จากนั้นกรงเล็บมังกรอันทรงพลังกดลงบนหัวของหมาป่าตาเดียวแน่น สักพักก็มีเสียงแตกดังขึ้นเบา ๆ ตามด้วยสมองของหมาป่าสีเทาที่ระเบิดกระจายเละอยู่บนพื้นพร้อมกับที่มันแน่นิ่งไป

สิ่งที่เกิดขึ้นทำให้ดวงตาของจิ้งจอกสาวเบิกกว้าง เธอมองภาพนี้ด้วยความตกใจ ทั้งที่ความจริงแล้ว ถึงแม้ว่าฉากนี้จะน่าสยดสยองไปสักหน่อย แต่นอกจากความกลัวจับใจ เธอกลับรู้สึกขอบคุณคนที่มาช่วยเหลือมาก ถ้ามังกรดำตัวนี้ไม่ฆ่าหมาป่าตาบอดนั่น ป่านนี้เธอคงตายไปแล้ว

เพียงแต่... ไม่ว่าจะมองอย่างไร เธอก็รู้สึกว่ามังกรตัวนี้ดูคุ้นตาเหลือเกิน

!!!

นี่คือเจ้าตัวร้ายในฝันของเธอไม่ใช่หรือ!

วิธีการฆ่าเหยื่อที่โหดเหี้ยมเช่นนี้เป็นฝีมือของจอมวายร้ายแน่นอน!

เมื่อภูตเร่ร่อนอีก 2 คนเห็นสภาพที่น่าอนาถของสหาย พวกเขาก็คำรามด้วยความโกรธก่อนจะพุ่งเข้าใส่มังกรตัวใหญ่

"หลงโม่ ระวังข้างหลังเจ้า!" หูเจียวเจียวที่เห็นฉากนี้รีบเตือนมังกรหนุ่มด้วยหัวใจที่บีบรัดแน่น

อึดใจต่อมา หญิงสาวก็พบว่าร่างมังกรดำชะงักไปชั่วครู่พร้อมกับที่ดวงตาสีทองเข้มล้ำลึกนั้นฉายแววประหลาดใจ แต่ในไม่ช้าเขาก็หันกลับไปสนใจกับการต่อสู้ตรงหน้า

ในตอนนั้น งูหลามสีดำพุ่งขึ้นมาก่อนใครเพื่อน มันพยายามใช้ร่างหนา ๆ ของมันรัดร่างของศัตรูเอาไว้

ทว่ามังกรเป็นสัตว์ที่แข็งแกร่งที่สุด ดังนั้นงูหลามธรรมดาจะไปเทียบเคียงกับอีกฝ่ายได้อย่างไร ก่อนที่งูจะทันได้แตะเกล็ดมังกร ร่างของมันก็ถูกกรงเล็บคว้าเอาไว้ก่อน

จากนั้นมังกรยักษ์ที่ทรงพลังก็ใช้มือบีบงูสีดำเอาไว้แน่นโดยจงใจจะรัดมันให้ตาย ในเวลาเดียวกัน เสือหูขาดที่รอจังหวะอยู่ด้านข้างก็พุ่งเข้ามาตะปบคู่ต่อสู้อย่างแรง

เนื่องจากมังกรดำหลบไม่พ้นจึงรับอุ้งเท้าของศัตรูไปเต็ม ๆ

"หลงโม่..." เมื่อหูเจียวเจียวเห็นว่ามังกรหนุ่มถูกโจมตีจนเกิดบาดแผล เธอก็รู้สึกประหม่าขึ้นมา เนื่องจากความแข็งแกร่งของหลงโม่ก่อนที่เขาจะเข้าสู่ด้านมืดยังมีจำกัด เพราะฉะนั้นในสถานการณ์แบบนี้อะไรก็เกิดขึ้นได้เสมอ

แม้ว่าเธอจะหวาดกลัวอีกฝ่าย แต่เขาก็เป็นพ่อที่แท้จริงของเด็กทั้ง 5 คน ถ้าเขาได้รับอันตราย เด็ก ๆ คงจะเป็นห่วงเขา

จังหวะนั้น งูหลามสีดำก็ฉวยโอกาสนี้หลบหนีไป เพราะมันไม่ใช่คู่ต่อสู้ของมังกรตัวใหญ่ มันจึงตัดสินใจหนีไปพร้อมกับเสือโคร่ง

หลังจากที่ภูตเร่ร่อนหนีจนลับตาไป หูเจียวเจียวก็ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก ก่อนจะรีบลุกขึ้นจากพื้นแล้ววิ่งไปหามังกรดำ

"หลงโม่ นั่นเจ้าใช่ไหม?"

จิ้งจอกสาวหยุดห่างจากมังกรหนุ่มไป 3 เมตรและถามอย่างไม่แน่ใจ

แม้ว่ามังกรยักษ์ตัวนี้จะเหมือนกับตัวที่เธอเห็นในความฝัน แต่เธอก็ไม่แน่ใจว่ามังกรทั้งหมดในโลกภูตมีหน้าตาเหมือนกันหรือไม่ เพราะสุดท้ายแล้ว ภูตในเผ่าก็มีรูปร่างสัตว์เหมือนกันในสายตาของเธอ

ขณะนี้มังกรสีดำกำลังลอยอยู่ในอากาศ ภาพตรงหน้าจึงกลายเป็นร่างมังกรขนาดมหึมาที่เผชิญหน้ากับจิ้งจอกตัวน้อย ซึ่งเปรียบได้กับโฉมงามกับเจ้าชายอสูรที่ใครมาพบเห็นก็แทบจะหยุดหายใจ

เมื่อหูเจียวเจียวมองไปที่ดวงตาสีทองของอีกฝ่ายที่มีขนาดใหญ่กว่าหัวของเธอเอง เธอก็เผลอกลืนน้ำลายลงคอโดยไม่รู้ตัว

“เอ่อ จริงสิ... ขอบคุณที่ช่วยพวกเราไว้ แผลของเจ้ามีเลือดไหลออกมาแล้ว เอาแบบนี้ไหม เจ้ากลายร่างเป็นมนุษย์ก่อน ข้าจะช่วยรักษาบาดแผลให้...”

หญิงสาวพูดพลางชี้ไปที่เกล็ดมังกรแผ่นใหญ่บนหน้าอกของมังกรหนุ่ม ในยามที่พูด ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความคาดหวัง

--------------------------------------------------

พูดคุยท้ายตอนกับเสี่ยวเถียว: ตัวร้าย(พระเอกตัวจริง)ค่าตัวแพงมาก กว่าจะโผล่มาได้แต่ละตอน XD