บทที่ 17

บทที่ 17 - อีกครั้ง [ 2 ]

༺༻

อาเธอร์และแอชลีย์ตัวแข็งทื่อด้วยความหวาดกลัว โดยเฉพาะแอชลีย์ ใบหน้าของเธอซีดเผือดไร้สีเลือดขณะหดตัวเข้าไปในอ้อมกอดของอาเธอร์ ตัวสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้

ขณะที่หัวใจของอาเธอร์เต้นรัวด้วยความกลัวและความโกรธระคนกัน เรื่องบ้าๆ แบบนี้เกิดขึ้นทันทีหลังจากออกจากโรงพยาบาลได้ยังไง? ถ้าไม่ใช่เพราะไหวพริบของฮันเตอร์และแมกนัส...

"บัดซบ! ไอ้พวกนี้มันเห็นฉันเป็นหมูในอวยที่จะบีบจะคลายเมื่อไหร่ก็ได้งั้นสิ?" ประกายโทสะจุดวาบในดวงตาของเขา

ปัง! ปัง! ปัง!

ทันใดนั้นเสียงปืนก็ระเบิดขึ้นรอบตัว กระสุนสาดใส่รถของพวกเขาราวกับห่าฝน!

"บอส! หมอบลง!" ฮันเตอร์ตะโกนลั่นขณะชักปืนพกกระบอกโตที่ดูคล้ายเดสเซิร์ทอีเกิ้ลรุ่นล้ำยุคออกมา อาวุธที่สร้างมาเพื่อพลังทำลายล้าง

แมกนัสทำตามอย่างรวดเร็ว ทั้งสองคนกลิ้งตัวออกจากรถเพื่อใช้ตัวรถเป็นที่กำบัง

ท้องถนนจมดิ่งสู่ความโกลาหล เสียงตะโกน เสียงกรีดร้อง และเสียงร้องไห้ระงมไปทั่วขณะผู้คนวิ่งหนีตาย

รถยนต์ชนกันเองและชนเสาไฟ บางคันระเบิดตูมเป็นลูกไฟ มันคือภาพแห่งความพินาศอย่างแท้จริง

อาเธอร์มองลอดหน้าต่างรถ หัวใจหนักอึ้งด้วยความหวาดหวั่น

เขารู้สึกถึงก้อนความจุกที่ก่อตัวขึ้นภายในขณะพยายามทำความเข้าใจกับความวุ่นวายที่เกิดขึ้นตรงหน้า

"พ... พี่คะ หนู,กลัว" แอชลีย์ร้องครางออกมาจากอ้อมแขนเขา กอดเขาแน่นขณะตัวสั่นด้วยความกลัว

"ไม่ต้องห่วงแอช ฮันเตอร์กับแมกนัสจะจัดการเรื่องนี้เอง" อาเธอร์ปลอบเธอ สลัดความมึนงงเพื่อปลอบโยนน้องสาว

ทันใดนั้น...

ปัง! ปัง! ปัง!

ระลอกคลื่นกระสุนชุดใหม่ระเบิดขึ้นรอบตัว รถของพวกเขาถูกล้อมด้วยรถสีดำสามคัน ชายฉกรรจ์พร้อมอาวุธกว่ายี่สิบคนกรูลงมา กราดยิงไม่เลือกหน้า

โชคยังดีที่รถของอาเธอร์เป็นรถกันกระสุน ไม่อย่างนั้นมันคงกลายเป็นเศษเหล็กไปแล้ว

ฮันเตอร์และแมกนัสเข้าที่กำบังหลังรถคันหนึ่งใกล้ๆ เล็งปืนไปที่ผู้โจมตีสองคนอย่างรวดเร็วแล้วลั่นไก

ตูม! ตูม!

เสียงดังก้องราวกับฟ้าผ่า ผู้โจมตีทั้งสองล้มลงสิ้นใจกับพื้น ร่างกายท่อนล่างถูกระเบิดเละเป็นภาพที่น่าสยดสยอง

ในช่วงไม่กี่นาทีต่อมา การดวลปืนอันดุเดือดก็ปะทุขึ้นระหว่างฮันเตอร์ แมกนัส และกลุ่มคนติดอาวุธ

แต่มันชัดเจนอย่างรวดเร็วว่าพวกมันไม่ใช่คู่ต่อสู้ของบอดี้การ์ดฝีมือฉกาจของอาเธอร์ ปืนของบอดี้การ์ดนั้นทรงพลังเกินไป

ด้วยการยิงที่แม่นยำแต่ละนัด พวกเขาส่งร่างไร้วิญญาณลงไปกองเกลื่อนพื้นถนน บางคนหัวระเบิดกระจายเป็นฝนเลือดและมันสมอง

เห็นได้ชัดว่าบอดี้การ์ดเหล่านี้เป็นมืออาชีพ ความเชี่ยวชาญในการใช้อาวุธปืนของพวกเขานั้นเหนือชั้น

ภายในสามสิบนาที ชายติดอาวุธทั้งหมด ยกเว้นคนเดียว ต่างนอนพ่ายแพ้อยู่ท่ามกลางกองเลือดและชิ้นส่วนอวัยวะ ผู้รอดชีวิตเพียงคนเดียวหนีไปได้แต่ก็ต้องเสียแขนไปข้างหนึ่งในการหนีตายอย่างสิ้นหวัง

ทันใดนั้น เสียงไซเรนก็หวีดหวิวแทรกผ่านความวุ่นวาย! ในชั่วพริบตา รถตำรวจหลายร้อยคันก็กรูกันเข้ามาในที่เกิดเหตุราวกับฝูงตั๊กแตน

เจ้าหน้าที่ในชุดเกราะป้องกันกรูลงมาเต็มพื้นที่ ขณะที่รถหุ้มเกราะเคลื่อนตัวตามมาข้างหลัง

หน่วยอาวุธและยุทธวิธีพิเศษ (S.W.A.T.D.) มาถึงแล้ว!

"หยุด! ยกมือขึ้น!" "หมอบลงกับพื้น!" "วางอาวุธเดี๋ยวนี้!"

เสียงตะโกนดังก้องจากทุกทิศทางขณะตำรวจล้อมฮันเตอร์และแมกนัสพร้อมปืนที่เล็งมา

ด้วยความสงบนิ่งภายใต้แรงกดดัน พวกเขาปฏิบัติตาม วางอาวุธลงและยกมือขึ้นสูงเหนือศีรษะก่อนจะถูกใส่กุญแจมือ

ภายในไม่กี่วินาที แผงกั้นก็ถูกตั้งขึ้นรอบพื้นที่เพื่อกันพื้นที่จากภัยคุกคามเพิ่มเติม

อาเธอร์ก้าวลงมาจากรถโดยมีแอชลีย์ยังคงเกาะติดเขาอยู่ ดวงตาของเธอถูกปิดด้วยผ้าสีขาวเพื่อกันไม่ให้เห็นภาพสยดสยองเบื้องหน้า

"คุณครับ! ปลอดภัยดีไหมครับ?" สมาชิกหน่วย S.W.A.T.D. คนหนึ่งเดินเข้ามาหาอาเธอร์อย่างระมัดระวัง

อาเธอร์ปรายตามองสมาชิกหน่วย S.W.A.T.D. คนนั้นด้วยสายตาเย็นชาและพูดว่า "สองคนที่พวกคุณจับไปนั่น บอดี้การ์ดผมเอง"

"ผมเข้าใจครับ แต่พวกเขาก็ยังต้องถูกควบคุมตัวอยู่ดี ต้องขออภัยด้วยครับคุณ" เจ้าหน้าที่ตอบ

ทันใดนั้น เสียงทรงอำนาจก็ขัดจังหวะการสนทนา "จ่า!"

อาเธอร์หันไปเห็นชายวัยสามสิบกว่า สวมแจ็กเก็ตหนังสีดำและเสื้อเกราะกันกระสุน มีตราห้อยอยู่ที่คออย่างเด่นชัด เขาดูเหมือนหลุดออกมาจากหนังนักสืบ

ข้างกายเขามีเจ้าหน้าที่หญิงที่โดดเด่นไม่แพ้กันแต่งกายคล้ายคลึงกัน ผมสีดำยาวของเธอมัดรวบเป็นหางม้า ขับเน้นเครื่องหน้าสวยคมและบุคลิกที่ดูดุดัน

"ครับท่าน!" สมาชิกหน่วย S.W.A.T.D. ทำความเคารพทันทีที่เห็นชายคนนั้นเดินเข้ามา

"เดี๋ยวฉันจัดการต่อเอง" ชายคนนั้นพูดเสียงเข้มก่อนหันมาหาอาเธอร์พร้อมรอยยิ้มขอโทษ "คุณออสบอร์น"

"แหมๆ นี่มันหัวหน้าทอมไม่ใช่เหรอ! มาได้จังหวะเป๊ะเลยนะ" อาเธอร์สวนกลับอย่างประชดประชัน

"เวลามีเรื่องทีไร พวกคุณก็มาถึงตอนที่ทุกอย่างจบแล้ว หรือไม่ก็ตอนที่มีคนตายไปแล้ว ตำรวจอย่างพวกคุณนี่รู้วิธีเปิดตัวจริงๆ!"

"กรุณาระวังคำพูดด้วยค่ะ! นี่คือผู้กำกับการตำรวจแห่งนีโอ-ลูมินารานะคะ" เจสสิก้า เจ้าหน้าที่สาวสวยแทรกขึ้นอย่างโกรธเกรี้ยว

อาเธอร์เลิกคิ้วมองเธอและตอบกลับอย่างเย็นชา "อ๋อเหรอ? ถ้าผมพูดผิดก็ช่วยชี้แนะด้วยแล้วกัน! พวกเราดวลปืนกับคนร้ายติดอาวุธอยู่ตั้งสามสิบนาทีเต็ม! พวกคุณไปมุดหัวอยู่ที่ไหน? ถ้าไม่ใช่เพราะฝีมือบอดี้การ์ดของผม ป่านนี้ผมคงเป็นศพไปแล้ว! ทำไมพวกคุณถึงใช้เวลาตอบสนองนานกว่าครึ่งชั่วโมง?"

เขาผายมือไปรอบๆ ความโกลาหลและพูดต่อด้วยความเหยียดหยาม "ดูสภาพเละเทะนี่สิ! ถ้าพวกคุณมาเร็วกว่านี้ เรื่องพวกนี้คงไม่เกิดขึ้น สิ่งที่พวกคุณทำก็แค่เก็บภาษีแล้วนั่งกระดิกเท้าเฉยๆ ไร้ประโยชน์สิ้นดี!"

ความอัดอั้นตันใจระเบิดออกมาขณะพูด ตำรวจพวกนี้ดูเหมือนจะไม่เคยมาทันก่อนที่เหตุการณ์จะจบหรือมีการสูญเสียเลย มันทำให้เขาอยากจะกรีดร้อง

"คุณ... คุณ..." เจสสิก้าตะกุกตะกักด้วยความไม่อยากเชื่อ ความโกรธฉายวาบในดวงตา

"พอได้แล้ว เจสสิก้า" หัวหน้าทอมแทรกขึ้นอย่างใจเย็นแต่หนักแน่น

เจสสิก้าฮึดฮัดอย่างขัดใจแต่ยังคงจ้องเขม็งไปที่อาเธอร์ ขณะที่เขาสบตาเธอด้วยความเฉยชาก่อนหันกลับไปหาหัวหน้าทอม

"คุณออสบอร์น" หัวหน้าทอมเริ่มพูดอีกครั้ง "คุณต้องไปกับเราที่สถานีเพื่อการสอบสวนเพิ่มเติมและให้ปากคำครับ"

อาเธอร์พยักหน้าสั้นๆ สีหน้ายังคงเย็นชาขณะประคองแอชลีย์ที่ยังคงปิดตาอยู่ข้างกาย

"พี่คะ" เสียงของแอชลีย์สั่นเครือขณะถามเบาๆ "ทุกอย่างจบแล้วเหรอคะ?"

"ใช่" อาเธอร์ปลอบเธออย่างอ่อนโยน "เรากำลังจะไปสถานีตำรวจเพื่อช่วยให้ข้อมูลการสืบสวน พอไปถึงที่นั่น พี่จะเอาผ้าปิดตาออกให้นะ"

"ค่ะ" แอชลีย์ตอบเสียงเบาพร้อมพยักหน้า

༺༻