บทที่ 15 - การอนุมานอีกครา

บทที่ 15 - การอนุมานอีกครา

แสงรุ่งอรุณสาดส่อง ลอดผ่านช่องว่างระหว่างใบไม้ ตกกระทบลงบนตัวหลิวเซิ่ง

เขาเปลือยท่อนบน เผยให้เห็นกล้ามเนื้อแน่นปึก ขาแยกย่อตัว เอวบิดส่งแรง หายใจสั้นสามยาวหนึ่ง ท่าทางเหมือนเสือหมอบ

มือถือดาบเหล็กหนักสามสิบสองจิน ร่ายรำเพลงดาบผ่าภูผาแปดกระบวนท่าที่เพิ่งเรียนมาอย่างช้าๆ เริ่มจากพยัคฆ์ร้ายนั่งเนิน...

พยัคฆ์ลงเขา พยัคฆ์คลั่งข้ามลำธาร พยัคฆ์โกรธทะลวงป่า พยัคฆ์ร้ายควักหัวใจ พยัคฆ์หิวตะปบแกะ พยัคฆ์หมอบตวัดหาง พยัคฆ์ทมิฬผ่าภูผา ต่อเนื่องแปดท่า ไม่หยุดพัก

เพียงแต่เพลงดาบที่ควรจะดุดันรวดเร็ว เปิดกว้างรุนแรง พอมาอยู่ในมือเขา กลับดูเชื่องช้า อ่อนยวบยาบ เหมือนคนโม่แป้ง

กล้ามเนื้อปูดโปน เส้นเลือดเต้นตุบๆ กระดูกสันหลังขยับขึ้นลงเหมือนงูเลื้อย เหงื่อไหลเป็นทาง รวมกันเป็นแอ่งน้ำใต้ฝ่าเท้า

กระแสเลือดลมในกายไหลเวียนเองโดยอัตโนมัติ ตามท่วงท่าการเคลื่อนไหว ไหลไปทั่วแขนขาและจุดชีพจร

เกือบหนึ่งชั่วโมงต่อมา

เขาอ้าปากคำรามต่ำ เหมือนเสียงลูกเสือร้อง พลังที่เกร็งไว้ทั่วร่างคลายออก รูขุมขนพ่นไอร้อนออกมาพรวดพราด...

"พลังเลือดลมแข็งแกร่งกว่าเมื่อวานเกือบเท่าตัว เป็นเพราะหลอมรวมร่าง 'งูเกล็ดเหล็ก' สินะ?"

หลิวเซิ่งเก็บดาบเข้าฝัก ปาดเหงื่อบนหน้า ในใจคาดเดา

พอนึกถึงงูเกล็ดเหล็ก เขาก็รีบเรียกหน้าต่างข้อมูล เมื่อคืนมัวแต่หาความสุขจนลืมอนุมาน ตอนนี้แหละเหมาะสุด

"ใช้ไอวิญญาณ 30 แต้ม อนุมานงูเกล็ดเหล็ก!"

[ปีที่หนึ่ง คุณเกิดในถ้ำงู ฝูงงูส่งเสียงขู่ฟ่อ แสดงความเกลียดชังต่อคุณอย่างประหลาด บางทีคุณอาจไม่ควรเกิดมาบนโลกนี้

หนึ่งวันต่อมา พ่อแม่ในชาตินี้ของคุณถูกฝูงงูรุมกินโต๊ะ พี่น้องตายเกลี้ยง

ในขณะที่คุณกำลังจะตาย คุณพยายามพ่นพิษออกมา พิษสังหารคู่ต่อสู้ไปหลายตัว ฝูงงูหวาดกลัว คุณจึงรอดมาได้...]

[ปีที่สอง คุณได้กลายเป็นจ้าวแห่งถ้ำงู ล้างแค้นให้พ่อแม่และพี่น้องแล้ว

งูตัวผู้ที่บังอาจลบหลู่คุณ ถูกคุณกัดตายและจับกินจนหมด คุณครอบครองงูตัวเมียทั้งถ้ำ]

[ปีที่สาม คุณผสมพันธุ์กับงูสาวสวยหกตัว...]

[ปีที่สี่ คุณผสมพันธุ์กับงูสาวน่ารักสิบตัว...]

[ปีที่ห้า คุณผสมพันธุ์กับงูตัวเมีย...]

...

[ปีที่สิบ คุณปกครองถ้ำงูมานานเกินไป ยึดครองทรัพยากรทั้งหมด ทำให้ลูกหลานและงูตัวเมียบางตัวไม่พอใจ

พวกมันรวมตัวกันก่อกบฏ

คุณฆ่าพวกมัน และกินซากพวกมันจนหมด]

[ปีที่สิบเอ็ด งูตัวเมียตัวแรกที่คุณผสมพันธุ์ด้วยแก่ตาย

คุณไม่ได้ทำตามสัญชาตญาณงูที่จะกินซากมัน แต่ขุดหลุมฝังมันไว้

คุณหวังว่า มันจะยังคงอยู่เป็นเพื่อนคุณ]

...

[ปีที่สิบหก ลูกหลานรุ่นแรกๆ ที่เหลืออยู่ไม่มาก ทยอยแก่ตาย

งูเป็นสัตว์เลือดเย็น คุณไม่ได้มีความผูกพันกับพวกมันมากนัก

แต่คุณระงับสัญชาตญาณ ขุดหลุมที่มุมถ้ำ ฝังพวกมันไว้]

...

[ปีที่ยี่สิบ หลุมศพที่มุมถ้ำเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ แต่ในถ้ำงูก็ยังแออัด

เพราะทุกปี จะมีงูพิษตัวใหม่ๆ ตกลงมาจากรูด้านบน

คุณบางครั้งก็นึกสงสัยว่าข้างนอกรูนั้นมีอะไร แต่ความขี้เกียจตามสัญชาตญาณงู ทำให้คุณพอใจกับที่เป็นอยู่]

...

[ปีที่ยี่สิบห้า ฤดูใบไม้ร่วงปีนี้ คุณสัมผัสได้ถึงความหนาวเย็นที่ไม่เคยเจอมาก่อน

คุณรู้สึกว่าเกล็ดที่เคยดำเงางามเริ่มหมองลง การเคลื่อนไหวช้าลง

คุณยังคงฆ่างูตัวผู้ที่มาท้าทายและกินพวกมัน

แต่คุณบาดเจ็บเป็นครั้งแรก]

[ปีที่ยี่สิบหก เกล็ดของคุณเริ่มหลุดร่วง เคลื่อนไหวช้าลงไปอีก

คุณยังคงฆ่างูตัวผู้ที่มาท้าทาย

แต่แผลของคุณ ใช้เวลาสองเดือนกว่าจะหาย]

[ปีที่ยี่สิบเจ็ด คุณรู้สึกได้ชัดเจนว่าแรงไม่พอ

ตั้งแต่เกิดมาไม่เคยจำศีล ปีนี้คุณอยากจำศีลเป็นครั้งแรก

คุณฝืนสังขารฆ่างูตัวผู้ที่มาท้าทายจนหมด ร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผล

คุณรู้สึกว่า ในถ้ำงูเริ่มมีความวุ่นวายที่ไม่เคยมีมาก่อน

พวกงูตัวเมียที่เคยเชื่องเชื่อ เริ่มปฏิเสธการผสมพันธุ์

คุณฆ่าพวกมันทิ้ง]

[ปีที่ยี่สิบแปด คุณถูกแย่งชิงบัลลังก์ "ราชาอสรพิษ" สูญเสียการปกครองถ้ำงู

มันคืองูตัวผู้ที่บำเพ็ญจนเป็น "ภูต" เกล็ดหนากว่า แรงเยอะกว่า พิษร้ายแรงกว่า

คุณเพิ่งรู้เป็นครั้งแรกว่า สัตว์วิเศษพอเป็นภูตแล้ว พลังต่อสู้จะสูงขึ้นมาก อายุขัยจะยาวนานขึ้นมาก

น่าเสียดาย ที่สายเกินไป คุณถูกรัดจนกระดูกสันหลังหัก สูญเสียพลังทั้งหมด ได้แต่มองดูตัวเองถูกมันกลืนกินทีละคำ

ก่อนสิ้นใจ คุณมองรูด้านบน แล้วอดคิดไม่ได้ว่า...

ถ้าตอนหนุ่มๆ ปีนออกไปจากรูนี้ จะมีโอกาส... ได้บำเพ็ญจนเป็นภูตไหมนะ?]

[คุณตายแล้ว คืนไอวิญญาณ 2 แต้ม]

......

"ดูเหมือนว่า... การออกจากถ้ำงู คือกุญแจสำคัญของการอนุมานรอบนี้"

หลิวเซิ่งมองตัวอักษรที่ไหลลงมาบนหน้าต่างข้อมูล ราวกับตัวเองกลายเป็นงู...

อยู่ในถ้ำงูมาตั้งยี่สิบแปดปี ถ้าไม่ฆ่างู ก็ผสมพันธุ์

จนกระทั่งถูกงูตัวผู้ที่เป็นภูตฆ่าตาย

ให้ความรู้สึกเหมือนดูสารคดี "แก๊งอันธพาลครองเมือง" ในชาติก่อนเลยแฮะ

แต่ว่า การอนุมานล้มเหลวครั้งนี้ เสียไอวิญญาณไปตั้ง 28 แต้ม มากกว่าตอนอนุมานนกกระจิบทั้งกระบวนการซะอีก

โชคดีที่ยังเหลือ 134 แต้ม ยังพอลองได้อีกหลายครั้ง

หลิวเซิ่งเม้มปาก ท่องในใจว่า "รีบออกจากถ้ำงู" จากนั้นก็ทุ่มไอวิญญาณ 100 แต้มลงไปอนุมานต่อ——

[ปีที่หนึ่ง คุณเกิดในถ้ำงู ฝูงงูส่งเสียงขู่ฟ่อ แสดงความเกลียดชังต่อคุณอย่างประหลาด เพราะคุณไม่ควรเกิดมาบนโลกนี้...]

[ปีที่สอง คุณได้กลายเป็นจ้าวแห่งถ้ำงู ล้างแค้นให้พ่อแม่และพี่น้องแล้ว

งูตัวผู้ที่บังอาจลบหลู่คุณ ถูกคุณกัดตายและจับกินจนหมด คุณครอบครองงูตัวเมียทั้งถ้ำ

คุณเชื่อในสัญชาตญาณลึกๆ ระงับความใคร่ที่จะผสมพันธุ์ ครุ่นคิดว่าจะปีนออกไปจากรูด้านบนยังไง

คุณลองพ่นพิษใส่ผนังถ้ำ กัดกร่อนจนเป็นรูพรุน พอให้คุณใช้ยึดเกาะปีนขึ้นไปได้...]

[ปีที่สาม คุณพ่นพิษขุดรู...]

...

[ปีที่ห้า คุณขุดรูไต่ผนังขึ้นไปจนถึงปากรูด้านบน

คุณพ่นพิษใส่ฝาปิดปากรู พิษกัดกร่อนฝาจนเป็นรูเล็กๆ

คุณมุดออกไปทางรูเล็กๆ นั้นได้อย่างราบรื่น...

ไปกระตุ้นค่ายกลสายฟ้าที่อยู่เหนือถ้ำงู ถูกสายฟ้าฟาดบาดเจ็บสาหัส ตกลงไปในถ้ำงู

ฝูงงูรุมทึ้ง...]

[คุณตายแล้ว คืนไอวิญญาณ 95 แต้ม]

"บนฝาปิดปากรูมีค่ายกลสายฟ้าด้วยเหรอ? ก็พอฟังขึ้นอยู่หรอก... แต่แบบนี้มันแกล้งกันชัดๆ!"

หลิวเซิ่งเริ่มจะหัวร้อน ตัดสินใจพักก่อน

ยังไงก็ยังมีไอวิญญาณเหลืออีกร้อยกว่าแต้ม ค่อยเป็นค่อยไป...

ไม่รีบ ข้าไม่รีบจริงๆ!

ใครบอกข้ารีบ ข้าจะโกรธให้ดู...

แม่งเอ้ย!

ไอ้ระบบเวรตะไล!

——

ในขณะเดียวกัน

ที่คฤหาสน์ตระกูลทง อู่ซงที่สอนยุทธเสร็จแล้ว ถูกเฒ่าทงเชิญไปที่ห้องหนังสือ

"ท่านอาจารย์อู่ เชิญนั่ง"

เศรษฐีทงยิ้มแย้มพนมมือ เชิญอู่ซงนั่ง แล้วรินน้ำชาให้ด้วยตัวเอง

"ข้าไม่ชอบดื่มชา มีอะไรก็รีบพูด"

อู่ซงเหลือบมองเขา นิ้วเคาะเบาๆ ที่โต๊ะ ถ้วยชาตรงหน้า...

ก็เลื่อนถอยไปข้างๆ เอง!

ผู้ฝึกยุทธขอบเขตอวัยวะภายในขั้นสาม พลังภายในแข็งแกร่งผสานอ่อนหยุ่น แข็งแกร่งดั่งเหล็กกล้า อ่อนนุ่มดั่งผ้าไหม

แถมยังส่งพลังผ่านวัตถุทำร้ายคนได้

นิ้วที่เคาะเบาๆ เมื่อกี้ ดูธรรมดา แต่ถ้าคิดร้าย...

ก็ดีดใส่เขาจนบาดเจ็บสาหัสได้ทันที!

เผลอๆ ตายคาที่

เศรษฐีทงหดคอโดยไม่รู้ตัว ความคิดชั่วร้ายเล็กๆ ที่เพิ่งก่อตัวรีบสลายไปทันที ยิ้มแห้งๆ พูดว่า

"เดี๋ยวข้าจะให้คนเอาเหล้าขาวชั้นดีสิบไหไปส่งให้ท่านอาจารย์"

พูดจบ เขาก็ทำหน้าจริงจัง ถามถึงเรื่องพ่อบ้านเฉิงถูกฆ่า

"ไม่ทราบว่า... สองวันนี้ท่านอาจารย์ ได้เบาะแสคนร้ายบ้างไหม?"

[จบแล้ว]