ตอนที่ 1,058 อาหารบำบัด

ตอนที่ 1,058 อาหารบำบัด

เมื่อได้เห็นใบเสร็จค่าหารสีหน้าของเซี่ยเฟยก็เปลี่ยนไปอย่างน่าเกลียด เพราะใครจะไปรู้ว่าในช่วงเวลา 3 วันที่ผ่านมาค่าอาหารทั้งหมดจะมีมูลค่าสูงถึง 2,370,000 ไข่มุกวิญญาณ

“เดี๋ยวก่อนนะ! หมูหันย่างฉันกินไปแค่ 4 จาน ทำไมใบเสร็จมันถึงบอกว่าฉันกินไป 9 จาน?” เซี่ยเฟยถามขณะชี้นิ้วไปที่ใบเสร็จ

“คุณเซี่ยอย่าล้อเล่นแบบนี้สิ คุณเป็นผู้โดยสารเพียงคนเดียวของยาน ลูกเรือทุกคนต่างก็มีโรงอาหารแยกออกมาเป็นของตัวเอง ถ้าคุณไม่ได้กินอาหารพวกนี้แล้วใครจะเป็นคนกิน” กัปตันกล่าวพร้อมกับชี้นิ้วไปยังลายเซ็นต์บริเวณมุมล่างขวาของใบเสร็จ

เซี่ยเฟยถึงกับพูดไม่ออกอยู่พักหนึ่งเมื่อได้พบว่าชายชราปริศนาไม่ได้เป็นเพียงแต่นักชิมอาหารชั้นยอดเท่านั้น แต่อีกฝ่ายยังเป็นมิจฉาชีพที่ปลอมแปลงลายเซ็นต์อิเล็กทรอนิกส์ของเขาอีกด้วย!

“นายเคยบอกเองนะว่าจักรวาลนี้ไม่มีของฟรี คิดซะว่ามันเป็นค่าแนะนำอาหารไปก็แล้วกัน” ลินนิจพยายามกล่าวปลอบใจ

เซี่ยเฟยทำได้เพียงแต่ถอนหายใจก่อนที่จะจ่ายเงินค่าอาหาร โชคดีที่ก่อนออกเดินทางเซียงเป่ยหยางให้เงินเขามา 10 ล้านไข่มุกวิญญาณ ไม่อย่างนั้นเขาก็คงจะไม่มีเงินจ่ายค่าอาหารมูลค่ามหาศาลขนาดนี้

‘ตอนที่ฉันเข้ามาคุมเรือ ฉันก็คิดว่ามันไม่มีใครกล้าสั่งอาหารแพง ๆ พวกนั้นแล้วเชียว ไม่น่าเชื่อเลยว่ามันจะมีคนกล้าสั่งอาหารพวกนั้นไปกินจริง ๆ’ กัปตันคิดภายในใจอย่างยินดีที่ในที่สุดวัตถุดิบราคาแพงภายในห้องเก็บวัตถุดิบก็ถูกขายออกไปจนหมด

—

หลังลงมาจากยานเซี่ยเฟยก็มุ่งหน้าตรงไปยังเมืองหลักของดาว 19 วิหคทอง

ดาว 19 วิหคทองมีความเจริญรุ่งเรืองสูงกว่าดาวแคระแดงมาก และถึงแม้ตอนนี้จะเป็นช่วงเช้ามืดแต่มันก็ยังมีผู้คนสัญจรไปมาบนถนนอย่างมากมาย

แม้บนท้องถนนจะถูกประดับตกแต่งไปด้วยแสงสีที่สวยงาม แต่เซี่ยเฟยกลับไม่มีอารมณ์ชื่นชมความงดงามเหล่านั้นเลย เพราะท้ายที่สุดเงินที่เขาสงวนไว้สำหรับการซื้อสมุนไพรที่ล้ำค่ากลับต้องถูกนำไปจ่ายเป็นค่าอาหารมูลค่ามากกว่า 2 ล้านไข่มุกวิญญาณ

ยิ่งชายหนุ่มคิดถึงชายชราปริศนามากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งรู้สึกหงุดหงิดมากขึ้นเท่านั้น เซี่ยเฟยจึงตัดสินใจเข้าพักในโรงแรมเล็ก ๆ แห่งหนึ่งภายในเมืองแล้วค่อยตามหาร้านขายยาในวันพรุ่งนี้

แต่ในระหว่างที่เขากำลังเดินอยู่บนท้องถนนอยู่นั่นเอง จู่ ๆ เขาก็ได้ยินเสียงใครบางคนตะโกนเรียกเขาขึ้นมาเสียก่อน

“นายอยากลองของว่างสุดแสนอร่อยจากดาว 19 วิหคทองดูไหม?”

เซี่ยเฟยเงยหน้าขึ้นมองอย่างฉับพลัน ก่อนที่เขาจะได้พบกับชายชราปริศนากำลังยกแก้วไวน์ยื่นมาทางเขาด้วยรอยยิ้ม

เมื่อได้พบกับคู่แค้นที่กำลังตามหา ชายหนุ่มจึงแกล้งพยักหน้าอย่างสงบ ก่อนที่จะเดินขึ้นลิฟต์ไปหาชายชราที่ร้องเรียกเขาจากทางด้านบนของร้านอาหาร

เมื่อเซี่ยเฟยเดินมานั่งลงตรงข้ามกับชายชรา พนักงานเสิร์ฟก็รีบนำแก้วไวน์และอาหารมาเสิร์ฟให้ชายหนุ่มในทันที อย่างไรก็ตามเซี่ยเฟยก็จับจ้องมองไปยังพนักงานด้วยแววตาอันคมกริบ จนทำให้พนักงานคนนั้นรีบวางของทุกอย่างไว้และจากไปอย่างรวดเร็ว

“ทำไมนายถึงต้องทำหน้าอมทุกข์แบบนั้นด้วย?” ชายชรากล่าวถามด้วยรอยยิ้ม

“ฉันเพิ่งถูกโกงเงินไปมากกว่า 2 ล้านแล้วแบบนั้นใครมันจะยังมายิ้มได้” เซี่ยเฟยพูดสวนกลับไปอย่างเย็นชา

“ถึงจะเสียเงินแต่นายก็ได้เพลิดเพลินกับอาหารจานอร่อยนะ เรื่องนั้นมันยังทำให้นายไม่พอใจอีกงั้นเหรอ?” ชายชรากล่าวอย่างไม่เห็นด้วย

“เลิกพูดเรื่องไร้สาระได้แล้ว ฉันควรจะต้องจ่ายเงินค่าอาหารในเฉพาะส่วนที่ฉันกินเข้าไป คุณจ่ายเงินส่วนต่างมาเดี๋ยวนี้เลย” เซี่ยเฟยกล่าวด้วยสีหน้าที่เคร่งเครียด

“นายยังเด็กเกินไปและในหัวก็มีแต่เรื่องเงิน ๆ ทอง ๆ เมื่อนายแก่ตัวลงไปนายก็จะรู้ตัวเองว่าเงินมันไม่สามารถซื้อความสุขได้หรอกนะ บางครั้งถึงเราจะมีเงินแต่เราก็ไม่อาจจะซื้อความสุขได้ เรื่องเงินเดี๋ยวฉันจะคืนให้นายทีหลังเองแต่ก่อนหน้านั้นฉันแนะนำให้นายลองกินซุปกระเรียนทองถ้วยนี้ดูก่อน” ชายชรากล่าวพร้อมกับผลักถ้วยซุปออกไปตรงหน้า

เซี่ยเฟยใช้ซ้อนคนน้ำซุปเล็กน้อยก่อนที่จะกระดกน้ำซุปทั้งหมดลงไปในคราวเดียว อย่างไรก็ตามเมื่อน้ำซุปได้สัมผัสกับกระเพาะ ชายหนุ่มกลับสัมผัสได้ถึงความเบาสบายจากท้องส่วนล่างแผ่ขยายออกไปยังส่วนต่าง ๆ ของร่างกายจนทำให้เขารู้สึกสดชื่นอย่างอธิบายไม่ถูก

“ซุปกระเรียนทองถูกปรุงขึ้นมาจากไข่ของนกชนิดหนึ่งที่เติบโตขึ้นมาท่ามกลางทะเลทราย นกชนิดนี้จะทำการกินสมุนไพรร้อน ๆ เข้าไปหลากหลายชนิด และตลอดชีวิตมันจะวางไข่ออกมาเพียงแค่ฟองเดียว”

“ขั้นแรกเมื่อเราได้รับไข่ของมันมาพวกเราจะต้องนำไข่ไปย่างด้วยเตาถ่านเป็นเวลา 7 วัน 7 คืน อุณหภูมิของเตาถ่านจะต้องควบคุมไว้ที่ 228 องศาเซลเซียสอุณหภูมิเดียวเท่านั้น ก่อนที่จะนำไข่ออกมาวางพักที่อุณหภูมิติดลบ 91 องศาเซลเซียสอีก 7 วัน 7 คืนเพื่อขจัดกลิ่นควันของเตาถ่านออกไป”

“ขั้นตอนหลังจากนั้นจำเป็นจะต้องใช้ผู้เชี่ยวชาญผ่าไข่ออกมาอย่างเบามือ แต่เนื่องมาจากตัวไข่มีความแข็งแรงมาก การจะนำไข่มาปรุงจึงไม่ใช่เรื่องง่าย ๆ ด้วยเหมือนกัน”

“เพื่อที่จะให้น้ำซุปมีความเข้มข้น น้ำซุปที่นำมาปรุงจะต้องเป็นน้ำแร่จากภูเขาหญ้าขาวเท่านั้น ต่อมาเราต้องทำการเคี่ยวน้ำซุปพร้อมกับส่วนผสมที่ประกอบไปด้วยไก่กระดูกดำตาแดงและสมุนไพรอีก 2-3 ชนิดอย่างต่อเนื่องด้วยไฟอ่อน ๆ”

“น่าเสียดายที่ซุปชามนี้ยังขาดพริกไทยเม็ดเงินไปอีกหนึ่งเม็ดที่จะช่วยให้ส่วนผสมทั้งหมดปล่อยกลิ่นหอมออกมาอย่างท่วมท้น ทำให้โดยรวมแล้วซุปถ้วยนี้เป็นเพียงแค่อาหารในระดับกลางเท่านั้น” ชายชราอธิบายที่มาของอาหารอย่างยืดยาว

อย่างไรก็ตามเมื่อชายชราได้เห็นเซี่ยเฟยกินอาหารที่ถูกปรุงอย่างพิถีพิถันลงไปด้วยความรวดเร็ว เขาก็เริ่มบ่นขึ้นมาด้วยท่าทางไม่พอใจ

“ทำไมนายถึงรีบกินแบบนั้นล่ะ? นายรู้ไหมว่ามันไม่ใช่อาหารที่จะหากินกันได้ง่าย ๆ นะ”

“ฉันไม่สนใจอะไรทั้งนั้น ตอนนี้สิ่งที่ฉันสนใจมีเพียงเรื่องเดียวคือคุณจ่ายค่าอาหารคืนมาให้ฉันซะ” เซี่ยเฟยกล่าวอย่างไม่สนใจ

“นายเป็นนักปรุงยาใช่ไหม?” ชายชราเริ่มกล่าวด่วยรอยยิ้มจนทำให้เซี่ยเฟยสะดุ้งขึ้นมาเล็กน้อย ท้ายที่สุดเขาก็เพิ่งเดินทางมายังจักรวาลอัลฟ่าเพียงแค่ไม่นาน และเขาก็ไม่เคยพบกับชายชราคนนี้มาก่อน แล้วอีกฝ่ายรู้ได้ยังไงว่าเขามีความสามารถในการปรุงยา

“ฉันแค่เคยเรียนรู้วิธีการปรุงยามาบ้างเล็ก ๆ น้อย ๆ” เซี่ยเฟยตอบอย่างใจเย็น

“น้ำยาทุกชนิดต่างก็มีข้อเสียเป็นของตัวเอง แค่ดูร่างกายของนายฉันก็บอกได้เลยว่าช่วงหลายปีที่ผ่านมานายคอยใช้น้ำยาเพื่อเร่งพลังของตัวเองใช่ไหม? การทำแบบนี้ย่อมทำให้นายพัฒนาไปได้อย่างรวดเร็วอยู่แล้ว แต่มันก็ทิ้งอันตรายขนาดใหญ่เอาไว้ให้กับร่างกายของนายด้วย”

“ต่อจากนี้ไปเมื่อไหร่ก็ตามที่นายได้รับบาดเจ็บอาการก็จะยิ่งย่ำแย่ลงไปเรื่อย ๆ อาการบาดเจ็บที่ควรจะหายภายใน 10 วันก็จะต้องใช้เวลาฟื้นฟูเพิ่มไปเป็น 1 เดือน ยิ่งเวลาผ่านพ้นไปนานเท่าไหร่อาการก็จะยิ่งรุนแรงมากขึ้นไปเท่านั้น สักวันนายก็จะตายเพราะสารพิษที่สะสมในร่างกายมากเกินไป” ชายชรากล่าวพร้อมกับหรี่สายตาลงอย่างเจ้าเล่ห์

“คุณมีหลักฐานอะไร?” เซี่ยเฟยถามขณะจ้องไปยังชายชราตรงหน้า

ย้อนกลับไปในตอนที่เขาเปิดพื้นที่สมองส่วนที่ 7 ขึ้นมาเป็นครั้งแรก ในตอนนั้นสมองของเขาก็ได้รับบาดเจ็บอย่างร้ายแรงและจำเป็นจะต้องพึ่งพาเพียงแค่น้ำยาในการพัฒนาเพียงแค่อย่างเดียว และแน่นอนว่าสูตรน้ำยาของอันธมันก็เป็นสูตรน้ำยาที่เต็มไปด้วยพิษร้ายซึ่งผสมอยู่ในตัวยาจริง ๆ

แม้แต่ตัวของชายหนุ่มก็ไม่เชื่อว่าการกินน้ำยาสูตรอันธเข้าไปในร่างอย่างต่อเนื่องจะไม่ส่งผลกระทบในระยะยาว เพียงแต่ว่าตลอดเวลาที่ผ่านมาสุขภาพของเขายังคงแข็งแรงดี จนทำให้ชายหนุ่มเผลอลืมเลือนเรื่องราวภายในอดีตไป

อย่างไรก็ตามชายชราแปลกหน้าที่เขาเพิ่งเคยรู้จักกลับขุดอดีตที่เขาเคยหวาดกลัวขึ้นมาอย่างฉับพลัน ซึ่งมันก็ทำให้เซี่ยเฟยตกใจขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

“แค่เห็นนาย ฉันก็รู้แล้วว่าตัวนายกำลังมีปัญหา น่าเสียดายที่ถึงแม้ร่างกายจะย่ำแย่ขนาดนั้นแต่นายก็ยังคงตัดสินใจใช้วิธีการเดิม ๆ”

“ถึงแม้น้ำยาของนายจะช่วยรักษาอาการบาดเจ็บในครั้งนี้ได้ แต่มันก็จะยิ่งเพิ่มสารพิษที่สะสมในร่างกายมากขึ้นไปเรื่อย ๆ หากกระบวนการพวกนี้ยังคงดำเนินต่อไป ไม่เพียงแต่นายจะต้องใช้สมุนไพรที่มีสรรพคุณที่ดีขึ้นเท่านั้น แต่สักวันหนึ่งนายก็จะตายด้วยน้ำยาของตัวเอง”

คำอธิบายของชายชราไม่ได้เพียงแต่จะทำให้เซี่ยเฟยขมวดคิ้วขึ้นมาเพียงคนเดียวเท่านั้น เพราะแม้แต่ลินนิจก็เริ่มขมวดคิ้วขึ้นมาด้วยความเคร่งเครียดด้วยเช่นเดียวกัน

“สิ่งที่เขาพูดมาฟังดูมีเหตุผลมากเลยนะ ตอนนี้ถ้านายไม่ได้ใช้สมุนไพรในระดับที่สูงมากจริง ๆ สมุนไพรพวกนั้นมันก็แทบที่จะไม่ส่งผลกระทบต่อร่างกายของนายเลย”

“ฉันอุตส่าห์ช่วยให้ร่างกายของนายปรับสภาพมาตั้งหลายวัน น่าเสียดายที่นายดื่มซุปทั้งหมดเข้าไปในทีเดียว การฟื้นฟูเลยเกิดขึ้นน้อยกว่าที่ควรจะเป็น” ชายชราบ่นพร้อมกับส่ายหัว

เมื่อชายชราพูดขึ้นมาอย่างจริงจัง เซี่ยเฟยก็รีบตรวจสอบร่างกายของตัวเองอย่างรวดเร็ว ผลลัพธ์ที่ได้มันก็ทำให้ชายหนุ่มตกตะลึงอย่างแท้จริง เพราะการกินอาหารตามคำแนะนำของชายชราคนนี้เพียงแค่ 2-3 วันกลับให้ผลดีมากกว่าการกินน้ำยาที่เขาเป็นคนปรุงขึ้นมาเอง

“ตอนนี้เชื่อที่ฉันพูดแล้วหรือยัง? อย่าคิดว่ามีแต่น้ำยาที่รักษาการบาดเจ็บได้ เพราะอาหารก็ช่วยฟื้นฟูร่างกายให้เราได้เหมือนกัน” ชายชรากล่าวด้วยรอยยิ้มอันลึกลับ

“ตาเฒ่าคนนี้จะน่าทึ่งมากเกินไปแล้ว เขาช่วยฟื้นฟูอาการบาดเจ็บของนายขนาดนี้ได้ยังไงหลังจากที่นายกินอาหารตามเขาไปแค่ไม่กี่มื้อ” ลินนิจอุทานขึ้นมาด้วยความประหลาดใจ

“เอาล่ะฉันจะไปแล้ว ถ้าอยากขอบคุณฉันก็เลี้ยงอาหารมื้อนี้ฉันด้วยก็แล้วกัน” ชายชราลุกยืนด้วยรอยยิ้ม

“ผู้อาวุโส เรื่องก่อนหน้านี้ผมผิดไปแล้ว ผมไม่รู้ว่าคุณ…” เซี่ยเฟยกล่าวขึ้นมาอย่างเร่งรีบ แต่ชายชรากลับพูดขัดจังหวะขึ้นมาซะก่อน

“ในเมืองมีโรงน้ำชาชื่อศาลาเทียนหยาน ฉันจะไปดื่มชาที่นั่นพรุ่งนี้เช้า หากนายอยากจะคุยอะไรค่อยเอาไว้คุยพรุ่งนี้ก็แล้วกัน”

“ได้ครับ” เซี่ยเฟยตอบตกลงอย่างรวดเร็ว

ภายใต้บทสนทนาสั้น ๆ มันก็ทำให้ชายหนุ่มรับรู้ได้อย่างรวดเร็วว่าชายชราคนนี้ไม่ได้เป็นเพียงแต่นักชิมอาหารธรรมดา ๆ แต่อีกฝ่ายยังสามารถมองเห็นอาการบาดเจ็บที่เขาซุกซ่อนเอาไว้ได้อีกด้วย

ยิ่งไปกว่านั้นอาหารที่อีกฝ่ายแนะนำยังช่วยให้ชายหนุ่มฟื้นฟูอาการบาดเจ็บขึ้นมาได้อย่างรวดเร็ว เซี่ยเฟยย่อมไม่พลาดโอกาสทำความรู้จักกับผู้เชี่ยวชาญในระดับนี้อย่างแน่นอน

ทุกสิ่งทุกอย่างเป็นไปอย่างที่ชายชราได้บอกเอาไว้จริง ๆ ว่าน้ำยาธรรมดาไม่ส่งผลต่อร่างกายของเขาอีกต่อไปแล้ว และถึงแม้ว่าเขาจะตามหาสมุนไพรระดับสูงมาปรุงน้ำยาได้ แต่ตัวเขาเองก็ยังไม่มั่นใจว่าน้ำยาพวกนั้นจะสามารถนำมารักษาร่างกายของเขาได้จริง ๆ

การบำบัดด้วยอาหารของชายชราผู้ลึกลับทำให้เซี่ยเฟยค้นพบแนวทางใหม่ และผลลัพธ์ของแนวทางนี้มันก็ดีกว่าเส้นทางนักปรุงยาที่เขาเคยเลือกเดินในอดีต

ในระหว่างที่เซี่ยเฟยกำลังตื่นเต้นกับการได้ค้นพบแนวทางใหม่อยู่นั่นเอง จู่ ๆ ใบหน้าของเขาก็เปลี่ยนสีไปเมื่อได้เห็นเลขศูนย์หลายตัวที่ปรากฏขึ้นภายในใบเสร็จค่าอาหาร

***************

หลังจากนี้คงต้องหาเงินรัว ๆ เพื่อเปย์ค่าอาหารบำรุงร่างกายแล้วแหละมั้งพี่เฟย 55555