ตอนที่ 1,057 ชายชราที่แปลกประหลาด

ตอนที่ 1,057 ชายชราที่แปลกประหลาด

เซี่ยเฟยกับชายเฒ่าปริศนาเช็ดปากพร้อม ๆ กัน ก่อนที่ทั้งคู่จะเผยรอยยิ้มออกมาอย่างพึงพอใจ

“นานมากแล้วนะเนี่ยที่ฉันไม่ได้กินอาหารเยอะขนาดนี้ ฉันไม่เคยคิดเลยว่าคุณจะกินอาหารได้เยอะกว่าฉันซะอีก” เซี่ยเฟยกล่าวพร้อมกับใช้มือตบท้องที่แน่นขนัด

ชายชราพยักหน้าให้ชายหนุ่มเล็กน้อย ก่อนที่เขาจะลุกยืนขึ้นและจากไปโดยไม่พูดอะไร

ทั่วทั้งจักรวาลมีผู้คนแปลก ๆ อยู่อย่างมากมายและการได้เจอชายชราคนหนึ่งที่กินอาหารจุก็ไม่ได้ทำให้เซี่ยเฟยกับลินนิจประหลาดใจมากนัก ในความเป็นจริงเมนูหมูหันดึงความสนใจของเซี่ยเฟยได้มากกว่าชายชราคนนี้เสียอีก

เมนูหมูหันชนิดนี้คือเมนูหมูป่าประจำถิ่นประกอบกับผักชนิดต่าง ๆ อีกอย่างมากมาย และถึงแม้ว่ามันจะไม่ได้มีการปรุงรสมากนัก แต่มันกลับให้รสชาติที่ดีเยี่ยมจนชายหนุ่มพูดจาชื่นชมมันขึ้นมาไม่หยุด

ในพริบตาเดียวเวลาก็ล่วงเลยไปจนถึงตอนเที่ยงของวันที่ 2 ซึ่งเซี่ยเฟยที่ไม่มีอะไรทำก็เดินทางไปยังสวนหลังยานเพื่อเลือกเมนูหมูหันย่างมารับประทานอีกครั้ง

เครื่องสั่งอาหารอัตโนมัติไม่ได้ทำการสังเคราะห์อาหารขึ้นมาจากความว่างเปล่า แต่ตัวเครื่องจะทำการปรุงอาหารตามปริมาณวัตถุดิบที่สำรองเอาไว้ และเนื่องมาจากว่าเมื่อวานเซี่ยเฟยกับชายชรากินเมนูนี้มากเกินไป หลังจากชายหนุ่มสั่งหมูหันมาได้เพียงแค่ชามเดียว เครื่องสั่งอาหารอัตโนมัติก็แจ้งเตือนว่าวัตถุดิบของเมนูชนิดนี้หมดลงเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

เซี่ยเฟยทำได้เพียงแต่ส่ายหัวอย่างเบื่อหน่ายและเขาก็ต้องการที่จะสั่งเมนูไก่ย่างเหมือนที่เห็นชายชรากินเมื่อวาน อย่างไรก็ตามเมนูนี้ก็ถูกเสิร์ฟจนวัตถุดิบหมดไปแล้วด้วยเช่นกัน เซี่ยเฟยจึงทำได้เพียงแต่สั่งน้ำผลไม้และกินของว่างนั่งดูดวงดาวอย่างเบื่อหน่ายเพียงลำพัง

แม้ตอนนี้ชายหนุ่มจะอยู่ห่างไกลจากจักรวาลที่ตัวเองเคยอยู่อาศัย แต่วิวทิวทัศน์นอกหน้าต่างก็ยังคงมีลักษณะคล้าย ๆ เดิม

“ลินนิจ จักรวาลมันเกิดขึ้นมาได้ยังไงงั้นเหรอ?” เซี่ยเฟยถาม

“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจักรวาลเกิดขึ้นมาได้ยังไง แต่ฉันรู้ว่าตาเฒ่าที่กินอาหารกับนายเมื่อวานกำลังเดินมานู่นแล้ว” ลินนิจกล่าวด้วยรอยยิ้ม

เซี่ยเฟยรีบหันกลับมาก่อนที่จะได้พบชายชราที่ยังคงสวมชุดเดิมเดินเข้ามาภายในห้อง ชายเฒ่าคนนี้เดินมานั่งลงฝั่งตรงข้ามของชายหนุ่มพร้อมกับพยักหน้าเป็นเชิงทักทายเล็กน้อย จากนั้นเขาก็ทำการสั่งเมนูปลามาจากเครื่องสั่งอาหารอัตโนมัติ

กลิ่นของปลาเนื้อแดงและไข่ปลาสีช็อกโกแลตได้กระตุ้นความอยากอาหารของเซี่ยเฟยขึ้นมาอีกครั้ง ชายหนุ่มจึงทำการสั่งอาหารลอกเลียนแบบชายชรา

ใบมีดตัดผ่านเนื้อปลาเหมือนกับการหันเต้าหู้ ซึ่งมันแสดงให้เห็นว่าปลาชนิดนี้มีเนื้อที่ละเอียดมากแค่ไหน และเมื่อชิ้นปลาถูกตักเข้ามาภายในปากของชายหนุ่ม มันก็เกิดการละลายคล้ายกับว่าเซี่ยเฟยกำลังกินไอศกรีม

เซี่ยเฟยไม่เคยกินอาหารที่อร่อยขนาดนี้มาก่อน เขากับชายชราจึงทำการกินเนื้อปลาย่างไปทีละจาน ๆ อย่างต่อเนื่อง ในที่สุดชายหนุ่มก็หยุดกินหลังจากสั่งปลาย่างไปถึงเจ็ดจาน ขณะที่ชายชรากินปลาย่างไปถึงสิบสามจานเลยทีเดียว

หลังจากอาหารจานหลักก็เป็นเวลาของอาหารว่าง ซึ่งเซี่ยเฟยก็รอคอยที่จะสั่งเมนูตามชายชราอีกครั้ง แน่นอนว่าผลที่ได้คืออาหารทุกชนิดที่เขาได้ชิมต่างก็ล้วนแล้วแต่อร่อยมาก!

‘เขาจะต้องเป็นผู้เชี่ยวชาญในเรื่องการกินแน่ ๆ ไม่เพียงแต่เขาจะกินเยอะเท่านั้น แต่เขายังรู้จักเมนูอร่อย ๆ เยอะมากอีกด้วย’ เซี่ยเฟยคิดกับตัวเองภายในใจ

หลังจากรับประทานอาหารเที่ยงจนเสร็จ ชายชราก็ส่งยิ้มให้เซี่ยเฟย ก่อนที่จะเดินจากไปอย่างเงียบ ๆ เหมือนเมื่อวาน

เมื่อชายชราจากไปแล้วชายหนุ่มก็ตกอยู่ในห้วงความคิดสักพัก ก่อนที่เขาจะกดเครื่องสั่งอาหารอย่างรวดเร็ว ไม่กี่วินาทีต่อมาเซี่ยเฟยก็อดที่จะส่งเสียงหัวเราะขึ้นมาไม่ได้

“มีอะไรงั้นเหรอ?” ลินนิจถามอย่างสงสัย

“ทุกอย่างที่เขาเคยสั่งมันไม่มีอีกแล้วน่ะสิ” เซี่ยเฟยกล่าวพร้อมกับส่งเสียงหัวเราะ

“ไม่มีอีกแล้ว? มันหมายความว่ายังไง?” ลินนิจถามพร้อมกับขมวดคิ้ว

“ตาเฒ่าคนนั้นไม่เพียงแต่จะรู้จักเมนูอาหารที่อร่อย แต่เขายังกินทุกอย่างจนหมดเกลี้ยงอีกด้วย ไม่ว่าจะเป็นเมนูหมู, ไก่, ปลาหรือกระทั่งของหวานที่เขาเคยกินต่างก็ถูกสั่งจนวัตถุดิบไม่เหลือแล้ว”

“ฉันอยากจะให้เวลาไปจนถึงช่วงเย็นเร็ว ๆ จัง ฉันอยากจะได้รู้ว่าเมนูต่อไปที่เขาจะสั่งออกมามันคือเมนูอะไรกันแน่” เซี่ยเฟยกล่าวด้วยรอยยิ้ม

อาหารจานอร่อยก็มีลักษณะที่คล้าย ๆ กับสารเสพติดที่ทำให้ผู้คนสามารถหลงมัวเมาติดอยู่กับอาหารเหล่านั้นได้อย่างต่อเนื่อง

ย้อนกลับไปเซี่ยเฟยใช้ชีวิตอย่างยากจนมาโดยตลอด เขาจึงไม่ค่อยเรื่องมากกับอาหารมากนัก แต่หลังจากที่เขาสั่งอาหารตามชายชราลึกลับได้เพียงแค่ไม่นาน เขากลับค่อย ๆ ตกหลุมรักอาหารอร่อย ๆ มากขึ้นเรื่อย ๆ

ในจักรวาลมีอาหารสังเคราะห์ที่มีรสชาติน่าทึ่งอยู่อย่างมากมาย แต่อาหารเหล่านั้นกลับไม่สามารถให้ความรู้สึกสดชื่นได้เหมือนกับอาหารที่ปรุงขึ้นมาจากวัตถุดิบจากธรรมชาติ

ช่วงเวลา 3 วันบนยานคือช่วงเวลาที่เซี่ยเฟยได้กินอาหารที่อร่อยมากที่สุดในชีวิต ซึ่งทุกวันเขาจะได้ไปพบกับชายชราและสั่งอาหารมากินเหมือนอีกฝ่ายทุกประการ ซึ่งหลังจากที่ทั้งคู่กินอาหารของตัวเองจนอิ่มเรียบร้อยแล้ว พวกเขาก็จะทำเพียงพยักหน้าให้แก่กันโดยไม่มีการพูดคุยใด ๆ เลยแม้แต่คำเดียว

วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วและในวันนี้ก็เป็นเวลาอาหารเย็นของวันที่ 3 ซึ่งเป็นอาหารบนยานมื้อสุดท้าย เพราะในเวลาเที่ยงคืนของวันนี้จะเป็นวันที่ยานเดินทางไปเทียบท่าของดาว 19 วิหคทองซึ่งเป็นจุดหมายของการเดินทางในครั้งนี้

เซี่ยเฟยมารอชายชราที่สวนอยู่เหมือนเดิม แต่น่าแปลกที่คราวนี้ชายชรากลับไม่ปรากฏตัว

“วันนี้เขาไม่กินข้าวเย็นงั้นเหรอ?” เซี่ยเฟยคิดภายในใจ

เวลาล่วงเลยไปจนถึง 23:00 น. ซึ่งเซี่ยเฟยก็ทนรอต่อไปไม่ไหวแล้ว เขาจึงพยายามสั่งอาหารด้วยตัวเองมา 2-3 เมนู แต่ผลที่ได้กลับทำให้เซี่ยเฟยรู้สึกเบื่อหน่าย ซึ่งมันก็ไม่ใช่เพราะว่าอาหารพวกนี้ไม่อร่อย แต่ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมานั้นเขาบังเอิญทำความคุ้นเคยกับอาหารที่อร่อยกว่านี้มาจนเคยชินแล้ว

ความรู้สึกของการกินอาหารมื้อนี้ราวกับเทวดาจากสวรรค์ที่ต้องเดินทางมากินอาหารของชาวโลก ชายหนุ่มจึงทำได้เพียงแต่กินอาหารเพื่อให้อิ่มท้องโดยยอมรับว่าทักษะในการเลือกเมนูอาหารของเขาด้อยกว่าชายชราลึกลับคนนั้นมาก และมันก็เป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์ที่เซี่ยเฟยกินอาหารได้เพียงแค่ครึ่งเดียว

หลังจากเช็ดปากทำความสะอาดเซี่ยเฟยก็ลุกยืนขึ้นเพื่อเตรียมตัวจะออกไป เพราะตัวยานกำลังจะเทียบท่าปลายทางในอีกครึ่งชั่วโมง แล้วมันก็ดูเหมือนกับว่าเขาน่าจะไม่ได้เจอกับชายชราคนนั้นอีกต่อไปแล้ว

แต่ในทันใดนั่นเองประตูอัตโนมัติก็เปิดออก ก่อนที่ชายชราคนเดิมจะเดินเข้ามาภายในห้อง เซี่ยเฟยจึงนั่งรออย่างเงียบ ๆ เพื่อรอดูเมนูที่อีกฝ่ายสั่งมากินอย่างสนใจ

น่าแปลกที่เมนูวันนี้เป็นเพียงเห็ดจานเล็กที่มีน้ำหนักไม่ถึง 2 ออนซ์ด้วยซ้ำ และเซี่ยเฟยก็คิดว่าเขาน่าจะกินเห็ดพวกนั้นหมดจานภายในคำเดียว

อย่างไรก็ตามช่วง 2 วันที่ผ่านมาชายชราก็ได้พิสูจน์แล้วว่าเขาไม่เคยเลือกเมนูอาหารผิดพลาดเลยแม้แต่ครั้งเดียว เซี่ยเฟยจึงทำการสั่งเมนูเห็ดเหมือนกับชายชราคนนั้น แต่เครื่องสั่งอาหารกลับบอกว่าเมนูนี้ถูกใช้วัตถุดิบไปจนหมดแล้ว

เซี่ยเฟยทำได้เพียงแต่นั่งลงมองดูชายชราอย่างหดหู่ ซึ่งขั้นตอนแรกชายชราก็เริ่มต้นจากการบ้วนปากเพื่อทำความสะอาด และทำการหยิบส้อมขึ้นมาด้วยท่าทางจริงจังอย่างที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน

ปกติพวกเขาทั้งคู่คือคนที่กินอาหารอย่างมูมมามมาก แต่ในวันนี้ชายชรากลับปฏิบัติต่อเห็ดตรงหน้าอย่างสำรวมผิดปกติ

ชายชราใช้มีดปาดเห็ดสีเขียวเบา ๆ แยกมันออกเป็นสองส่วนก่อให้เกิดกลิ่นหอมที่ตลบอบอวลไปทั้งห้องอย่างฉับพลัน

เซี่ยเฟยอ้าปากกว้างขึ้นมาด้วยความประหลาดใจ เพราะนี่คืออาหารที่มีกลิ่นหอมมากที่สุดเท่าที่เขาเคยสัมผัสมาในชีวิต และถึงแม้ก่อนหน้านี้เขาจะกินอาหารไปเยอะมาก แต่กลิ่นหอมที่ลอยโชยขึ้นมากลับทำให้ชายหนุ่มกลับมาหิวกระหายอาหารขึ้นมาอีกครั้ง

ชายชราจิ้มเห็ดชิ้นหนึ่งเข้าไปในปากพร้อมกับกล่าวอธิบายในระหว่างที่เขาเคี้ยวเห็ดภายในปากไปด้วย

“ยานลำนี้เคยเป็นยานของยอดนักชิมเมื่อก่อนทำให้ในคลังวัตถุดิบถูกเก็บวัตถุดิบชั้นยอดเอาไว้อย่างมากมาย ต่อมานักชิมคนนั้นก็เสียชีวิตและลูกหลานของเขาก็ได้ขายตัวยานให้กับคนอื่น”

“ผู้ที่ซื้อตัวยานต่อไม่ใช่นักชิมอาหารเขาจึงไม่รู้ว่าภายในห้องเก็บวัตถุดิบมีวัตถุดิบหายากจากทั่วทุกมุมจักรวาล หลังจากที่ตัวยานเปลี่ยนเจ้าของมาแล้วหลายครั้งวัตถุดิบดี ๆ ก็เหลืออยู่เพียงแค่เล็กน้อยเท่านั้น”

“เห็ดชนิดนี้มีชื่อว่าเห็ดหยกขาว ตัวเห็ดเพียงโคนเดียวก็มีมูลค่าหลายพันไข่มุกวิญญาณ รสชาติของมันจัดว่าเยี่ยมยอดมากและเนื่องมาจากโชคชะตาที่นำพาเรามาพบกัน ฉันจะเหลือเห็ดอีกครึ่งหนึ่งเอาไว้ให้กับนายเป็นการขอบคุณ”

วันนี้ชายชรามาแปลกมาก เพราะโดยปกติเขาจะไม่เคยเปิดปากพูดมาก่อน ซึ่งหลังจากพูดจบชายชราก็เผยรอยยิ้มและเดินจากไปทิ้งเซี่ยเฟยให้มองตามอีกฝ่ายไปอย่างสับสน

เห็นได้ชัดว่าชายชราคนนี้คอยแนะนำเมนูอาหารดี ๆ ให้กับชายหนุ่มได้กิน เซี่ยเฟยจึงไม่เข้าใจว่าทำไมอีกฝ่ายจะต้องมาขอบคุณเขาด้วย

น่าเสียดายที่ก่อนเซี่ยเฟยจะได้ถามชายชราก็หายตัวไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ชายหนุ่มจึงใช้ส้อมจิ้มเห็ดสีขาวเขียวขึ้นมาดมบริเวณจมูก ก่อนที่เขาจะใส่เห็ดชิ้นน้อยเข้าไปภายในปาก

อ๊า~

เซี่ยเฟยไม่เคยคิดเลยว่าเห็ดที่ถูกหั่นครึ่งชิ้นนี้จะทำให้เขารู้สึกเหมือนได้ล่องลอยอยู่บนสวรรค์ แล้วมันก็ทำให้เขาหลงรักวัตถุดิบชนิดนี้ในทันที ท้ายที่สุดเขาก็ไม่เคยกินเห็ดที่ไหนอร่อยแบบนี้เมื่อก่อนในชีวิต แล้วมันก็เป็นความอร่อยที่เขาไม่สามารถจะอธิบายออกมาเป็นคำพูดได้

เมื่อเซี่ยเฟยลืมตามาอีกครั้งเขาก็ได้พบว่าตัวยานจอดเทียบท่าเรียบร้อยแล้ว และตรงหน้าก็มีกัปตันกำลังยืนจ้องเขาอยู่

“อร่อยมาก ฉันไม่เคยคิดเลยว่ามันจะมีอาหารอร่อย ๆ แบบนี้อยู่ในจักรวาลด้วย ชายชราชุดขาวเก่า ๆ บนยานคือใครงั้นเหรอ? ตอนนี้เขายังอยู่บนยานอยู่ไหม?” เซี่ยเฟยถามขณะพ่นลมหายใจออกมายาว ๆ

“คุณเซี่ย บนยานฉันคือคนที่มีอายุมากที่สุดแล้วนะ” กัปตันอุทานอย่างสงสัย

“อ้าว? เขาไม่ใช่พนักงานบนยานของคุณเหรอ?”

“ไม่ใช่แน่นอน” กัปตันกล่าวพร้อมกับส่ายหัว

“เดี๋ยวก่อนนะหรือว่าฉันจะเจอผี” เซี่ยเฟยอุทานกับตัวเองเบา ๆ

“คุณเซี่ย ถึงแม้คุณเซียงจะจ่ายค่าโดยสารมาให้กับเราแล้ว แต่เขาก็ยังไม่ได้จ่ายค่าอาหาร ไม่ทราบว่าคุณต้องการที่จะชำระค่าอาหารเลยหรือเปล่าครับ?” กัปตันกล่าวพร้อมกับลูบมือด้วยความเขินอาย

***************

นี่ไง ขอบคุณนะ