บทที่ 20 โจวหลางถวายแผน

บทที่ 20 โจวหลางถวายแผน

"ฝ่าบาท แผนการของเด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมเช่นนี้"

"กระหม่อมมิอาจเห็นดีเห็นงามด้วยได้พะยะค่ะ"

"หากทำตามที่เขากล่าว ปล่อยให้กองทัพทูเจียบุกเข้ามาในดินแดนต้าโจว"

"หากเกิดเหตุสุดวิสัย ไม่สามารถโอบล้อมกวาดล้างได้ทันท่วงที เกรงว่าจะกลายเป็นการชักศึกเข้าบ้าน สร้างความหายนะใหญ่หลวง!"

"ส่วนเรื่องกบฏเผ่าถู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ ก็เป็นเพียงความวุ่นวายในท้องถิ่น อันเนื่องมาจากภัยธรรมชาติ"

"หากถึงขั้นต้องอพยพชาวบ้านทิ้งถิ่นฐานบ้านช่อง"

"ต้าโจวจะต้องสูญเสียพื้นที่ทำกินและไร่นาไปเป็นจำนวนมหาศาล!"

"ฝ่าบาท แผนการนี้มีความเสี่ยงสูงเกินไป ไม่อาจนำไปปฏิบัติได้พะยะค่ะ!"

เสียงคัดค้านที่คุ้นหูดังขึ้นจากด้านหลังกลุ่มขุนนาง

โจวหลางหันขวับไปมองด้วยความประหลาดใจ

คนผู้นี้ไม่ใช่ใครที่ไหน... เขาคือเสนาบดีกู้ เสนาบดีกรมคลัง

ผู้ซึ่งเพิ่งจะสั่งให้บุตรชายทำลายหยกหมั้นและฉีกสัญญาแต่งงานกับเขาไปเมื่อไม่กี่วันก่อน!

โจวหลางมัวแต่ระวังตัว ก้มหน้าก้มตาตลอดเวลาที่อยู่ในห้องทรงพระอักษร

จึงไม่ทันสังเกตว่าศัตรูคู่อาฆาตก็ยืนหัวโด่รวมอยู่ในกลุ่มขุนนางด้วย...

ฝ่ายเสนาบดีกู้นั้น ทันทีที่เห็นโจวหลางก้าวเข้ามาในห้อง หัวใจก็เต้นระรัวด้วยความตื่นตระหนก

เขาคาดไม่ถึงเลยว่าซื่อจื่อติงต๊องที่เขาเพิ่งจะปฏิเสธการแต่งงานไปอย่างไม่ไยดี

จะมีวาสนาได้เข้าเฝ้าฮ่องเต้รวดเร็วปานสายฟ้าแลบเช่นนี้!

"สิ่งที่เสนาบดีกู้กล่าวมา ก็มีเหตุผลอยู่บ้าง"

"หลางเอ๋อร์ ในเมื่อเจ้าเสนอสามแผนการนี้ขึ้นมา"

"เจ้ามีรายละเอียดขั้นตอนการปฏิบัติที่ชัดเจนหรือไม่?"

ฮ่องเต้ตรัสถาม

"ทูลฝ่าบาท หลานเพียงแค่เสนอแนวความคิดเบื้องต้นพะยะค่ะ"

"แต่ในเมื่อท่านเสนาบดีกู้คัดค้านหัวชนฝา"

"หลานก็อยากจะทราบเหมือนกันว่า ท่านเสนาบดีผู้ทรงเกียรติจะมีแผนการอันล้ำเลิศอะไรมานำเสนอ?"

โจวหลางหมุนตัวกลับไปเผชิญหน้ากับเสนาบดีกู้ แสยะยิ้มถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา

"เอ่อ... กระหม่อมเป็นเสนาบดีกรมคลัง ดูแลเรื่องเงินทอง"

"เรื่องการทหารของกรมกลาโหม กระหม่อมมิอาจก้าวล่วงให้คำแนะนำได้..."

เสนาบดีกู้หน้าแดงก่ำ ตอบตะกุกตะกัก

"ในเมื่อท่านเสนาบดีไม่มีปัญญาจะให้คำแนะนำใดๆ"

"เช่นนั้นก็หุบปากเสียเถอะ!"

โจวหลางสวนกลับทันควัน เขาไม่มีความจำเป็นต้องไว้หน้าคนพรรค์นี้อีกต่อไป

"ฝ่าบาท! กิจการบ้านเมืองควรให้เหล่าขุนนางชั้นผู้ใหญ่ร่วมกันปรึกษาหารือ"

"จะปล่อยให้เด็กเมื่อวานซืนมาใช้วาจาสามหาวในที่รโหฐานเช่นนี้ได้อย่างไรพะยะค่ะ?"

รองเสนาบดีกรมคลังเห็นเจ้านายโดนฉีกหน้า จึงรีบออกโรงปกป้อง

"ใต้เท้าท่านนี้ หลานมาที่นี่ตามพระประสงค์ของฝ่าบาทเพื่อถวายคำแนะนำ"

"วาจาสามหาวที่ท่านว่า มันมาจากปากใครกันแน่?"

โจวหลางย้อนถามเสียงเรียบ

"พอได้แล้ว! พวกท่านสงบปากสงบคำกันบ้าง"

"ปล่อยให้โจวหลางเสนอแผนการต่อไป"

"นี่คือการสอบถามความเห็นจากฝ่าบาท!"

หานอ๋องตวาดเสียงเข้ม

เหล่าขุนนางกรมคลังต่างพากันเงียบกริบลงทันที

"หลางเอ๋อร์ เจ้าว่าต่อเถิด"

"เจ้ามีแผนการรับมือที่รัดกุมกว่านี้หรือไม่?"

ฮ่องเต้ตรัสถามต่อ

พระองค์เองก็ได้ไตร่ตรองแผนการของโจวหลางดูแล้ว

ทางตะวันตกเฉียงใต้ การใช้แผนล่องูออกจากถ้ำอพยพชาวบ้านออกจากพื้นที่เสี่ยงภัยรอบหุบเขา

เพื่อตัดเสบียงพวกกบฏเผ่าถู่ ก็ถือเป็นมาตรการแก้ปัญหาเฉพาะหน้าในระยะสั้นที่น่าสนใจ

ส่วนทางตะวันตกเฉียงเหนือ การให้กองทัพซุ่มรออยู่ในชัยภูมิที่ได้เปรียบ

เปิดช่องทางล่อให้ทูเจียบุกเข้ามา แล้วค่อยปิดล้อมตีโต้

ก็นับเป็นยุทธวิธีที่น่าลอง

เพราะทหารม้าทูเจียนั้นแกร่งกล้า กองทัพต้าโจวไม่เคยกล้าปะทะซึ่งหน้าถ้ากำลังพลไม่เหนือกว่าจริงๆ

แผนการของโจวหลางดูจะมีเค้าความจริงอยู่ไม่น้อย

"ทูลฝ่าบาท พื้นที่รอยต่อระหว่างเขตอิทธิพลของเผ่าถู่กับต้าโจว ล้วนเป็นหมู่บ้านชาวเขาขนาดเล็ก"

"ไม่คุ้มค่าที่จะส่งกองทัพไปเฝ้าระวังทุกจุด"

"ในยามที่ทั่วแผ่นดินขาดแคลนเสบียงเช่นนี้ การอพยพชาวบ้านมารวมตัวกันที่ตัวอำเภอ"

"จะช่วยให้การแจกจ่ายเสบียงบรรเทาทุกข์ทำได้ง่ายและทั่วถึงยิ่งขึ้น"

"เราสามารถจ้างงานผู้ประสบภัยเหล่านี้ ให้ช่วยซ่อมแซมกำแพงเมืองและขุดลอกคูคลอง"

"โดยทางราชการเป็นผู้จ่ายค่าตอบแทนเป็นเสบียงอาหาร"

"ชาวบ้านมีงานทำ มีข้าวกิน ไม่ต้องอดตายและไม่ว่างจนฟุ้งซ่าน"

"ฝ่าบาทก็ไม่ต้องกังวลเรื่องความปลอดภัยของพสกนิกรตามชายแดนอีกต่อไป"

"ส่วนทางตะวันตกเฉียงเหนือ เราใช้ความได้เปรียบของป้อมปราการและกำแพงเมืองที่มีอยู่แล้ว"

"เนื่องจากเสบียงไม่พอเคลื่อนทัพใหญ่ เราก็ล่อให้พวกทูเจียเข้ามาทำศึกในบ้านเรา"

"ขอเพียงเรายื้อเวลาไว้สักสองสามเดือน ตัดเสบียงและน้ำ โดยการอพยพคนและเสบียงหนีให้หมด"

"ทหารม้าทูเจียก็จะเหนื่อยล้า หิวโหย และขาดเสบียง จนต้องถอยทัพไปเอง"

"เมื่อถึงเวลานั้น... ก็จะเป็นโอกาสทองของกองทัพต้าโจว ที่จะไล่ล่าสังหารพวกมันให้สิ้นซาก!"

โจวหลางอธิบายแผนการจ้างงานผู้ประสบภัยและยุทธวิธีตัดเสบียงอย่างละเอียด

"ความคิดยอดเยี่ยม!"

หลินเอิน เวินอวี้ ซ่งเวินเจิ้ง และขุนนางกรมกลาโหม ต่างพากันอุทานชมเชยด้วยความตื่นเต้น

"ฝ่าบาท! แผนการของซื่อจื่อ เป็นทางออกที่ดีที่สุดในสถานการณ์ปัจจุบันพะยะค่ะ!"

"หากซื่อจื่อสามารถลงรายละเอียดแผนการปฏิบัติการได้มากกว่านี้"

"กระหม่อมพร้อมจะนำไปสั่งการให้แม่ทัพนายกองปฏิบัติตามทันที!"

สงเจิ้นเสนาบดีกรมกลาโหม ชายร่างยักษ์ผู้เคยประทับใจบทกวีของโจวหลางที่หอชิงเย่ รีบกราบบังคมทูลสนับสนุน

"ใต้เท้าสง เจ้าเองก็เห็นด้วยกับแผนนี้รึ?"

ฮ่องเต้ถามย้ำ

"ทูลฝ่าบาท ปัญหาหลักในตอนนี้คือการขาดแคลนเสบียง ทำให้เคลื่อนย้ายกองทัพไม่ได้"

"ขืนดึงดันเคลื่อนทัพโดยไม่มีเสบียง ทหารจะก่อกบฏเอาได้ง่ายๆ"

"ถึงตอนนั้นอย่าว่าแต่จะไปรบกับทูเจียเลยพะยะค่ะ แค่ในบ้านตัวเองก็วุ่นวายจนเอาไม่อยู่แล้ว"

"ข้อเสนอของซื่อจื่อ ไม่จำเป็นต้องระดมพลข้ามเขต"

"ให้กองทัพท้องถิ่นจัดการกันเองได้เลย"

"กระหม่อมยืนยันว่านี่คือแผนการที่เหมาะสมที่สุดพะยะค่ะ!"

สงเจิ้นยืนยันหนักแน่น

"หลางเอ๋อร์ เจิ้นให้เวลาเจ้าสามวัน"

"เจ้าจงกลับไปเขียนรายละเอียดแผนการทั้งหมดมาเป็นลายลักษณ์อักษร ถวายเป็นฎีกามาให้เจิ้น"

"เจิ้นจะพิจารณาอย่างละเอียดอีกครั้ง"

ฮ่องเต้ตรัสสั่งด้วยสีหน้าจริงจัง

"เอ่อ... รับด้วยเกล้าพะยะค่ะ"

โจวหลางรับคำอย่างเสียไม่ได้

"ดีมาก รีบกลับไปดำเนินการเถิด"

"เขียนเสร็จเมื่อไหร่ ให้รีบส่งเข้าวังทันที ห้ามชักช้า!"

ฮ่องเต้โบกพระหัตถ์อนุญาต

"หลานทูลลาพะยะค่ะ"

โจวหลางถวายบังคมลา แล้วถอยออกจากห้องทรงพระอักษรไป

"ในที่สุด ตระกูลโจวของเจิ้นก็มีเด็กรุ่นใหม่ที่พึ่งพาได้เสียที"

"น้องเก้า เจ้าคิดว่าบุตรชายของน้องสิบเจ็ดเป็นอย่างไรบ้าง?"

ฮ่องเต้หันไปตรัสถามหานอ๋อง

"ฝ่าบาททรงโปรดปรานเขา นับเป็นวาสนาของเขาพะยะค่ะ"

หานอ๋องตอบเลี่ยงๆ ด้วยความจำใจ

"น้องเก้า กลับไปดูแลลูกชายเจ้าให้ดีๆ"

"ครั้งนี้เจิ้นแค่ให้เจ้าลงโทษสถานเบาเพื่อตักเตือน แต่ถ้ามันยังไม่รู้จักสำนึก"

"คราวหน้าเจิ้นจะส่งมันไปให้ศาลวงศ์ตระกูลอบรมมารยาทให้เข็ดหลาบ!"

ฮ่องเต้คาดโทษเสียงแข็ง

"รับด้วยเกล้าพะยะค่ะ"

หานอ๋องก้มหน้ารับคำ เหงื่อตกกีบ

"เจิ้นจำได้ว่า... โจวหลางอายุมากกว่าเจ้าสี่ของเจ้าอยู่ครึ่งปีใช่ไหม?"

ฮ่องเต้ตรัสถามต่อ

"ใช่พะยะค่ะ ฝ่าบาท"

"ปีนี้ซื่อจื่อของน้องสิบเจ็ด น่าจะย่างเข้าสิบแปดปีแล้ว"

จวี่อ๋องที่ยืนเงียบอยู่นานรีบตอบแทรก

"น่าเสียดาย... ในบรรดาพี่น้องของเจิ้น"

"น้องสิบเจ็ดต้องติดตามท่านราชครูไปบำเพ็ญเพียรแต่เล็กแต่น้อย"

"มีลูกชายหัวแก้วหัวแหวนอยู่คนเดียว"

"เจิ้นเองก็มัวแต่ยุ่งกับราชกิจ ละเลยหลานคนนี้ไปนาน"

"นึกไม่ถึงว่าโตจนป่านนี้..."

"ยังไม่ได้แต่งงานออกเรือนอีกรึ?"

ฮ่องเต้ถอนหายใจ

สิ้นพระดำรัส เหล่าขุนนางต่างพากันลอบชำเลืองมองไปทางเสนาบดีกู้เป็นตาเดียว

ใครๆ ก็รู้ว่าตระกูลกู้เคยมีสัญญาหมั้นหมายกับจวนหลินผิงจวิ้นอ๋อง

แต่ดูเหมือนว่าฝ่ายหญิงจะเป็นคนฉีกสัญญาไปแล้ว...

"เอาเถอะ รอให้โจวหลางถวายฎีกาแผนการรบมาเมื่อไหร่"

"เจิ้นจะลองมองหาคู่ครองที่เหมาะสมให้เขาสักคน"

"ให้เขาได้เป็นฝั่งเป็นฝา จะได้ตั้งใจทำงานรับใช้แผ่นดินได้เต็มที่"

ฮ่องเต้ดำริ

"ฝ่าบาททรงพระปรีชา"

เหล่าขุนนางประสานเสียงสรรเสริญ

ฮ่องเต้หันไปซักถามข้อราชการอื่นๆ ต่อ บรรยากาศในห้องทรงพระอักษรกลับมาคึกคักอีกครั้ง...

ฝ่ายโจวหลาง เดินออกจากพระราชวังหลวงเพียงลำพัง

ย้อนกลับมาตามเส้นทางเดิม ผ่านตำหนักบูรพา

ทันทีที่ก้าวพ้นประตูใหญ่ ก็เห็นรถม้าสองคันจอดรออยู่

"พี่หลาง! ทางนี้ๆ"

จางฟู่โผล่หัวออกมาจากรถม้า โบกมือเรียกหยอยๆ พร้อมรอยยิ้มร่า

"เจ้ายังไม่กลับไปอีกรึ?"

โจวหลางเดินเข้าไปถามด้วยความประหลาดใจ

(จบบทที่ 20)