บทที่ 44 แบ่งสมบัติ

ภารกิจ... เสร็จสิ้น

ในที่สุดก็ได้ยินเสียงแจ้งเตือนจากระบบ ทุกคนพลันผ่อนคลายลมหายใจออกมา ต่างมองหน้ากันแล้วอดไม่ได้ที่จะเผยรอยยิ้มจริงใจ แม้แต่หลิวอู๋ไต้ผู้เย็นชาไร้ความรู้สึกมาตลอด ก็ยังยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย

นี่คือภารกิจบทละครระดับความยากห้าคน แค่เอาชีวิตรอดกลับมาได้ก็บุญหัวแล้ว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าสมาชิกทุกคนยังอยู่กันครบโดยไม่มีใครตายสักคนเดียว

"ถือว่ารอดตายจากเงื้อมมือระบบมาได้หวุดหวิด" สิงเหอโฉ่วเอ่ยพร้อมรอยยิ้มขื่น "ครั้งนี้ต้องขอบคุณทุกท่านจริงๆ"

ว่านหลี่เฟิงเถาส่ายหน้า "พี่สิงเกรงใจไปแล้ว เมื่อกี้ถ้าไม่ใช่เพราะคุณตัดสินใจเด็ดขาดลงมือทันที ผมเองก็คงทำพลาดครั้งใหญ่ไปแล้วเหมือนกัน"

สิ่งที่ว่านหลี่เฟิงเถาพูดถึง คือตอนที่สิงเหอโฉ่วขว้างง้าวทองแดงออกไปช่วยหงเหนียงในงานเลี้ยง ภารกิจระบบกำหนดแค่ให้ทุกคนรอดชีวิตครบ 7 วัน ไม่ได้บังคับให้ทีมภารกิจต้องฆ่าซันเซียว

หากตอนนั้นสิงเหอโฉ่วไม่ยอมลงมือช่วยคน ว่านหลี่เฟิงเถาก็อาจจะลังเลเพื่อปกป้องตัวเอง และทำได้เพียงยืนมองผู้บริสุทธิ์ตายไปต่อหน้าต่อตา

'ฝนกระบี่นับสิบปี คมกล้ายังมิเคยลอง วันนี้ขอนำออกแสดง ใครเล่ามีเรื่องขัดข้อง' อุตส่าห์ถูกเลือกโดยเกมสมรภูมิฆ่าฟันจนหลุดพ้นจากพันธนาการแห่งโลกความจริงที่สิ้นหวังและน่าเบื่อมามีชีวิตที่สองได้แล้ว หากยังมัวแต่พะว้าพะวง ขลาดเขลาเบาปัญญา แล้วจะเป็นจอมยุทธไปทำไม จะพูดถึงคุณธรรมความกล้าหาญไปเพื่ออะไร

"ตอนนั้นผมก็ไม่ได้คิดอะไรมากหรอก แค่สัญชาตญาณในอาชีพน่ะ" สิงเหอโฉ่วมองความซาบซึ้งในแววตาของว่านหลี่เฟิงเถาแล้วเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยอย่างเปิดเผยว่า "ตามที่ทุกท่านคาดเดานั่นแหละ ผมสังกัดอยู่ในส่วนปฏิบัติการภาคสนามของหน่วยจัดการกิจการพิเศษ กระทรวงความมั่นคง หรือที่เรียกกันว่าหน่วย กพศ. ผมคือคนของทางการครับ"

"นับตั้งแต่เกมสมรภูมิฆ่าฟันเริ่มเปิดฉากขึ้นอีกครั้งเมื่อเจ็ดเดือนก่อน ทางการก็ได้ทุ่มเททรัพยากรทั้งบุคคล วัตถุ และการเงินมหาศาล เพื่อวิเคราะห์ ถอดรหัส และนำระบบเกมนี้มาใช้ประโยชน์ โดยกำหนดให้เป็นหนึ่งในทิศทางกลยุทธ์ที่สำคัญที่สุดของกลไกภาครัฐในระยะยาว"

"และ กพศ. ในฐานะหน่วยงานด่านหน้าเพื่อรับมือกับเกมสมรภูมิฆ่าฟัน จึงต้องแบกรับหน้าที่อันหนักอึ้ง งานที่เราทำไม่เพียงแต่เพื่อความปลอดภัยในชีวิตของประชาชนในโลกความจริงเท่านั้น แต่ยังเพื่อความรุ่งเรืองของชาติ การแข่งขันอำนาจในระดับโลก ไปจนถึงการอยู่รอดของเผ่าพันธุ์มนุษย์"

"ในฐานะผู้เล่นคนหนึ่ง ผมเข้าใจดีถึงความดีใจและความหวาดกลัวที่มาพร้อมกับพลังเหนือธรรมชาติ ดีใจที่ชีวิตอันน่าเบื่อหน่ายเกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ และหวาดกลัวต่ออนาคตที่ไม่แน่นอนรวมถึงภัยจากการมีสมบัติล้ำค่าไว้ในครอบครอง"

"แต่ผมหวังว่าทุกท่านจะมอบความไว้วางใจให้กับหน่วยงานของรัฐให้มากขึ้นอีกสักนิด"

พูดจบ สิงเหอโฉ่วก็ส่งคำขอเป็นเพื่อนไปยังทุกคน และหยิบนามบัตรโลหะใบเล็กๆ ออกมาส่งให้

บนนามบัตรนั้นว่างเปล่า มีเพียงหมายเลขโทรศัพท์แถวหนึ่งกับที่อยู่เว็บไซต์อีกแถวหนึ่งเท่านั้น

"นี่คือช่องทางการติดต่อของ กพศ. ไม่ว่าคุณจะต้องการเข้าร่วมหน่วยงาน อยากสอบถามข้อมูลวงในของเกม หรือต้องการทราบข้อเท็จจริงเบื้องหลังภัยพิบัติสยองขวัญต่างๆ ทุกท่านสามารถติดต่อเราได้ตลอดเวลา"

สิงเหอโฉ่วเอ่ยด้วยความจริงใจอย่างถึงที่สุด "โปรดเชื่อเถอะครับว่า ประเทศชาติที่แข็งแกร่งจะเป็นที่พึ่งพาที่มั่นคงที่สุดของเราเสมอ"

ว่านหลี่เฟิงเถาเก็บแผ่นเหล็กนั้นไว้อย่างเงียบเชียบ ก่อนจะกวาดสายตาไปรอบๆ แล้วขมวดคิ้วถาม "เอ๊ะ? แล้วเสี่ยวหลี่ล่ะ?"

"ผมอยู่นี่!"

หลี่อังมุดออกมาจากเกี้ยวของนักพรตหวังตั้น เอ่ยด้วยน้ำเสียงแสนเสียดายว่า "เจ้าหวังตั้นนั่นมันได้รับเคล็ดวิชาปรุงยาประหลาดกับมรดกสำนักเต๋ามาจากนักพรตพุงแดงไม่ใช่เหรอ? ผมเลยกะว่าจะลองค้นหาคัมภีร์ลับดูสักหน่อย แต่น่าเสียดายที่หาไม่เจอเลยแฮะ"

แม้จะเสียดายแต่ก็เข้าใจได้ หวังตั้นคงไม่ใช่พวกปีศาจประเภทที่จะพกคัมภีร์ลับติดตัวไปไหนมาไหนหรอก และระบบคงไม่ปล่อยให้มีช่องโหว่เยอะขนาดนั้น ผลตอบแทนสูงย่อมแลกมาด้วยความเสี่ยงที่สูงเสมอ

หลี่อังที่ชวดรางวัลใหญ่รู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย เขาเดินตรงไปยังศพของซันเซียวพลางกวัดแกว่งขวานศึกแล้วตะโกนว่า "เวลาเคลื่อนย้ายไม่รอนะครับ! พวกเราควรรีบชำแหละศพซันเซียวกันดีกว่า ชิ้นส่วนศพของสิ่งมีชีวิตเหนือธรรมชาตินี่ขายเป็นเงินได้นะ!"

หลี่อังผู้มีจิตวิญญาณนักวิทยาศาสตร์อันเคร่งครัด ได้ทำการทดสอบระบบร้านค้าของเกมสมรภูมิฆ่าฟันมาหลายวิธีแล้ว ศพของสิ่งมีชีวิตเหนือธรรมชาติจะต้องถูกเก็บไว้ในช่องเก็บของก่อนถึงจะสามารถขายให้กับระบบเพื่อแลกเป็นเงินในเกมได้

แต่ถ้าศพมีขนาดใหญ่เกินไป จะไม่สามารถเก็บเข้าช่องเก็บของได้ในคราวเดียว ต้องชำแหละแยกส่วนแขนขาและลำตัวออกเป็นชิ้นๆ เหมือนตัวต่อเลโก้สายสยอง ถึงจะยัดลงไปในกระเป๋าได้

ในสายตาของสิงเหอโฉ่วและคนอื่นๆ หลี่อังที่เนื้อตัวโชกไปด้วยเลือด ใบหน้าดูคลั่งไคล้ และกำลังใช้ขาแมงมุมชำแหละศพอย่างชำนาญนั้น ดูเหมือนฆาตกรต่อเนื่องโรคจิตในภาพยนตร์ไม่มีผิดเพี้ยน

สิงเหอโฉ่วกระแอมไอเบาๆ "คุณหลี่นี่ช่าง... ใจถึงจริงๆ ถ้าคุณไม่รังเกียจ ให้ผมจัดการดีกว่าครับ ผมน่าจะทำได้เร็วกว่า"

"เอาสิครับ"

หลี่อังพยักหน้าแล้วถอยออกมาสองสามก้าว มองดูสิงเหอโฉ่วหยิบวัตถุรูปร่างเหมือนลูกโป่งสีม่วงแดงออกมาจากช่องเก็บของ เขาเป่าลมเข้าไปจนลูกโป่งพองตัวแล้วโยนไปยังศพขนาดมหึมาของซันเซียว

ปัง—

ลูกโป่งระเบิดออกตามคาด เยื่อบางสีม่วงแดงเข้าปกคลุมร่างศพของซันเซียวไว้แน่น และหดรัดตัวลงอย่างต่อเนื่อง จนในที่สุดซันเซียวที่ตัวโตราวกับภูเขาลูกย่อมๆ ก็ถูกบีบอัดจนเหลือขนาดเท่ากับรถบรรทุกขนาดเล็กเท่านั้น

น่าเสียดายที่ส่วนขาที่ค่อนข้างเพรียวบางของซันเซียวถูกระเบิดจากปืนใหญ่ไร้มนุษยธรรมจนเละเทะ กระดูกและเนื้อแยกออกจากกันจนต่อไม่ติด ไร้ค่าเกินไป สิงเหอโฉ่วจึงไม่ใช้เยื่อสีม่วงแดงเก็บมันไป ทิ้งซากกระดูกขาสองข้างไว้ที่มุมลานวัด

"ชิ้นส่วนร่างกายของสิ่งมีชีวิตเหนือธรรมชาติ ถ้าขายให้ระบบร้านค้าจะได้ราคาถูกมาก"

"หากทุกท่านไว้วางใจผม หลังจบภารกิจผมจะให้ทางสถาบันวิทยาศาสตร์ประเมินค่าศพของซันเซียวนี้ แล้วเปลี่ยนเป็นเงินในเกมหรือเงินในโลกความจริงเพื่อแบ่งให้ทุกคนอย่างเท่าเทียมกันครับ"

สิงเหอโฉ่วมองทุกคนพลางยิ้มแล้วกล่าวต่อ "ตามธรรมเนียมปฏิบัติที่ผ่านมา ศพสัตว์อสูรระดับนี้ เมื่อแบ่งเป็นห้าส่วนแล้ว แต่ละคนน่าจะได้ประมาณ 300 แต้มเกม หรือเงินสด 3 ล้านหยวนครับ"

"เงินเกมสามารถโอนผ่านระบบเพื่อนได้โดยตรง ส่วนเงินสดจะยุ่งยากกว่านิดหน่อย เจ้าหน้าที่ กพศ. จะนำหีบห่อที่บรรจุเงินสดไปวางไว้ในจุดที่นัดหมายเพื่อให้พวกคุณไปรับเอง ผมขอเอาเกียรติเป็นประกันว่าตลอดกระบวนการจะไม่มีการติดตั้งกล้องวงจรปิดหรือการซุ่มจับกุม กพศ. มีนโยบายปฏิบัติอย่างดีและพยายามโน้มน้าวผู้เล่นฝ่ายธรรมะให้เข้าร่วมอยู่เสมอครับ"

ทะ... เท่าไหร่ นะ??

หลี่อังผู้เคยชินกับความยากจนมาตลอดถึงกับสูดหายใจเข้าลึกจนปอดแทบพัง เขาแทบไม่ได้ยินสิ่งที่สิงเหอโฉ่วพูดต่อหลังจากนั้นเลย

แม้เขาจะเคยเดาไว้ว่าสิ่งมีชีวิตเหนือธรรมชาติย่อมมีมูลค่ามหาศาลสำหรับทางการ เพราะธนบัตรพิมพ์เมื่อไหร่ก็ได้ แต่ตัวอย่างสิ่งมีชีวิตเหนือธรรมชาตินั้นไม่ได้หาได้ง่ายๆ ตามท้องถนน

แต่พอได้ยินตัวเลขเงินสดที่มีหน่วยเป็น "ล้าน" หลี่อังก็อดที่จะตื่นเต้นจนตัวสั่นไม่ได้

3 ล้านหยวนเลยนะ! 3 ล้านหยวน! นี่เขาต้องไปเป็นติวเตอร์ให้เด็กแถวบ้านกี่หมื่นชั่วโมงถึงจะหาเงินจำนวนนี้ได้กัน

เงินเยอะขนาดนี้ ต่อไปเวลาสั่งน้ำเต้าหู้ ผมจะสั่งแบบถุงละ 20 สองถุง ถุงหนึ่งกิน อีกถุงเอาไว้ล้างมือโชว์รวยไปเลย...

หลี่อังผู้รวยฟ้าผ่าในพริบตาใจเต้นรัวแรงพลางนึกขึ้นได้ว่าเมื่อกี้ในลานวัดมีปิศาจตั้งมากมาย แต่ถูกไฉชุ่ยเฉี่ยวที่กลายเป็นผีร้ายเขมือบจนเกลี้ยง

ศพตั้งเยอะขนาดนั้น... จะขายได้เงินเท่าไหร่กันนะ... ช่างเถอะ ช่างเถอะ อย่าไปคิดมากเลย

ใจของหลี่อังกำลังหลั่งเลือด เขาพยายามกลั้นน้ำตาขณะมองดูสิงเหอโฉ่วและคนอื่นๆ ปรึกษาหารือเรื่องการแบ่ง 'บาตรทองม่วง' กับ 'กระบองวัชระปราบมาร' ที่บิ่นไปเล็กน้อยของซันเซียว

ในบรรดาอุปกรณ์สองชิ้นนี้ บาตรทองม่วงที่มีคุณสมบัติรวบรวมพลังปราณและส่งเสริมการบำเพ็ญเพียรย่อมมีค่าสูงกว่า หลังจากหารือกัน สิงเหอโฉ่วในนามของ กพศ. ได้ตกลงขอซื้อบาตรทองม่วงโดยจ่ายให้คนละ 400 แต้ม และซื้อกระบองวัชระปราบมารโดยจ่ายให้คนละ 200 แต้ม

..........