บทที่ 43 ลำกล้องปืน

ในหลอดยาสลบแต่ละหลอดนั้น บรรจุไปด้วยยาสลบสำหรับสัตว์ที่แตกต่างกันไป

ทั้งยูรีเทน, อีทอร์ฟีน ผสมเมโธไตรมีพราซีน, สารผสมคีตามีน, ไดไฮโดรเอโทฟีน...

ยาสลบบางส่วนหลี่อังซื้อมาในนามของคลินิกสัตว์ขนาดเล็ก บางส่วนเขาปรุงขึ้นเองโดยใช้ความรู้ทางเคมี แต่ละหลอดนั้นแรงพอที่จะทำให้ช้างหรือแม้แต่ปลาวาฬสีน้ำเงินเกิดอาการกล้ามเนื้ออัมพาตและหลับสนิทได้ภายในไม่กี่นาทีหรือกี่วินาที

'โคโกโร่ ซันเซียวผู้หลับใหล... ฉันเลือกนาย!'

เนตรจิตในดวงตาของหลี่อังพลันระเบิดแสงหลากสีสันออกมา

ซันเซียวที่กำลังโกรธแค้นจู่ๆ ก็เห็น... ไก่... ที่สวมเสื้อผ้า... เป็นพันๆ ตัวปรากฏขึ้นตรงหน้า?

ฝูงไก่พวกนี้ล้อมรอบซันเซียวไว้ แล้วก็เริ่มขยับตัวเต้นระบำไปพร้อมๆ กันอย่างพร้อมเพรียง

ท่าเต้นของฝูงไก่พวกนี้จะว่าสวยงามก็ไม่ใช่ ออกจะดูอัปลักษณ์น่าเกลียดด้วยซ้ำ

แต่ทว่ากลับมีพลังลึกลับบางอย่างดึงดูดให้ซันเซียวต้องจ้องมองพวกมันตาไม่กระพริบ

หนึ่งวินาที... สองวินาที... ภาพลวงตาฝูงไก่พลันสลายไป ดวงตาของซันเซียวกลับมาแจ่มใสอีกครั้ง

ซันเซียวที่รู้ตัวทันทีว่าถูกปั่นประสาทก็ทั้งตกใจทั้งโกรธแค้น มันรีบหันกลับไปมอง แต่กลับเห็นหลี่อังที่มีใบหน้าขาวซีดดุจหิมะกำลังส่งรอยยิ้มท้าทายมาให้ ในมือถือปืนยาสลบที่กระสุนหมดเกลี้ยงแล้ว

หลี่อังที่ดึงพลังวิญญาณส่วนใหญ่ออกมาจากไฉไฉทำได้เพียงแค่ใช้ภาพลวงตาทำให้ซันเซียวชะงักไปได้แค่สองสามวินาทีเท่านั้น

แต่นั่นก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้เขาอัดยาสลบทั้งหมดเข้าไปในบาดแผลที่ปืน AK-47 เปิดทางไว้

ซันเซียวที่ความโกรธพุ่งปรี๊ดกำลังจะเหวี่ยงหมัดออกไป กลับต้องพบกับความน่าสะพรึงกลัวเมื่อรู้สึกว่าบริเวณหลังเริ่มชาตามมาด้วยหัวไหล่ คอ เอว ท้อง และขาทั้งสองข้าง...

ในยาสลบพวกนั้น มีการผสมยาคลายกล้ามเนื้อที่ชื่อว่า N2 โคลีนรีเซพเตอร์บล็อก เข้าไปด้วย

ตราบใดที่ยังเป็นร่างกายเนื้อหนัง ตราบใดที่เป็นสิ่งมีชีวิตที่ขับเคลื่อนด้วยเซลล์และเส้นประสาทสั่งการ ก็ย่อมหนีไม่พ้นเงื้อมมือของยาคลายกล้ามเนื้อ

ซันเซียวรู้สึกได้ว่ากล้ามเนื้อทั่วร่างกำลังสั่นสะท้านและเป็นอัมพาต ความดันโลหิตลดฮวบ หัวใจเต้นช้าลงและผิดจังหวะ มันพยายามก้าวเท้าออกไปก้าวหนึ่งแต่ก็เกือบจะล้มคะมำลงพื้น

ปากกว้างๆ ของมันอ้าออกตามสัญชาตญาณ ลิ้นสีแดงห้อยออกมาข้างนอก น้ำลายเหนียวข้นหยดลงจากเขี้ยวคมยืดออกเป็นสาย ดวงตาที่เป็นสีน้ำตาลเข้มซึ่งเคยเต็มไปด้วยความโหดเหี้ยมก็เริ่มขุ่นมัว

ซันเซียว... คุกเข่าลงกับพื้นทั้งที่ยังเบิกตาโพลง

สมาชิกทีมภารกิจต่างมองหน้ากันอย่างงุนงง ว่านหลี่เฟิงเตาที่ตะเกียกตะกายออกมาจากกองหินปาดเลือดที่มุมปากพลางถามด้วยเสียงอู้อี้ "จบแล้วเหรอ?"

หลี่อังส่ายหน้า "ยังหรอกครับ แค่โดนยาชาไปเฉยๆ"

"แล้วจะรออะไรล่ะ?!"

ว่านหลี่เฟิงเตาถอนตัวเองออกจากกองหินเหมือนถอนหัวไชเท้า สะบัดกระบี่ในมือแล้วตะโกนด้วยลิ้นที่แข็งทื่อ "จัดการมันเลยสิ!"

"อย่าเพิ่งครับ! อาจจะมีอะไรเปลี่ยนแปลง ทางที่ดีควรจะใช้การโจมตีระยะไกลลองเชิงดูก่อน"

สิงเหอโฉ่วคว้าตัวว่านหลี่เฟิงเตาที่กำลังจะพุ่งเข้าไปไว้ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงลังเลว่า "แม่นางหลิว คุณยังยิงธนูไหวไหม?"

หลิวอู๋ไต้ที่ใบหน้าเรียบเฉย ปล่อยมือที่กุมหัวไหล่ขวาออก ทำให้ทุกคนเห็นกล้ามเนื้อไหล่ที่เกือบจะถูกฉีกขาดทั้งหมด

"ผมจัดการเองครับ"

หลี่อังพ่นลมหายใจออกมาแรงๆ แล้วยกปืนไรเฟิลจู่โจมขึ้นประทับ

พลังจิตของเขาถูกใช้ไปถึงเก้าส่วน ตอนนี้ในหัวเขากำลังดังหึ่งๆ เหมือนมีเครื่องตอกเสาเข็มมาทุบขมับอยู่ตลอดเวลา ปวดบวมเป่งจนถึงขีดสุด

ฟู่... ฟู่... หลี่อังปรับจังหวะลมหายใจ แล้วกราดยิงใส่ริมฝีปากที่อ้าค้างของซันเซียวไม่ยั้ง

ปังๆๆๆๆๆ กระสุนเจาะทะลุลิ้นที่นุ่มนิ่มซึ่งห้อยอยู่นอกปากของซันเซียวอย่างโหดเหี้ยม เลือดสดๆ พุ่งกระจายว่อน

เขาเลื่อนลำกล้องขึ้นเล็กน้อย เล็งไปที่เปลือกตาที่ไม่ได้ถูกจีวรทองม่วงคลุมไว้ แล้วยิงต่อไป

กระสุนถูกเปลือกตาต้านไว้เล็กน้อย ทำได้เพียงแค่ทำให้ลูกตาบุบลงไปบางส่วน แต่ซันเซียวก็ยังคงนิ่งสนิท

"นิ่งสนิทขนาดนี้เลยเหรอ?"

หลี่อังพึมพำกับตัวเอง เขาขมวดคิ้วพิจารณาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเก็บปืนไรเฟิลจู่โจมแล้วหยิบทุ่นระเบิดที่แอบอมไว้เมื่อหลายวันก่อนออกมา

ทุ่นระเบิดเคลย์มอร์ลอยเป็นเส้นโค้งในอากาศ ก่อนจะตกลงไปในปากของซันเซียวอย่างแม่นยำ

ตู้ม!

ทุ่นระเบิดระเบิดขึ้นทันที เศษเหล็กปลิวว่อน ลูกเหล็กกระจายไปทั่ว ปากของซันเซียวแหลกเละจนดูไม่ออกว่าเป็นรูปทรงอะไร ริมฝีปากทั้งสองข้างบวมเป่งราวกับไส้กรอกยักษ์สองแท่ง

สิงเหอโฉ่ว หลวงจีนหุ้ยปิ่ง และว่านหลี่เฟิงเตาต่างก็สูดหายใจเข้าลึกๆ ด้วยความเสียวไส้ พวกเขาเห็นชัดๆ ว่าเมื่อกี้ตอนที่ซันเซียวโดนระเบิดในปาก เปลือกตาของมันแอบขยับไปทีหนึ่ง

มันน่ะ... ใกล้จะหมดแรงและเป็นอัมพาตไปทั้งตัวก็จริง แต่ยังไม่สลบไปเสียทีเดียว มันแค่แสร้งทำเป็นสลบ เพื่อรอให้มีคนเข้าไปใกล้ แล้วจะใช้แรงเฮือกสุดท้ายจัดการใครสักคนให้ตายตามกันไป!

ต่อให้ต้องตาย มันก็ต้องลากศัตรูลงนรกไปด้วยให้ได้!

สิงเหอโฉ่วกำลังจะอ้าปากเตือน แต่ก็เห็นหลี่อังลูบคางพลางหรี่ตามอง แล้วแกล้งพึมพำแบบไม่เนียนเอาเสียเลยว่า "ยาสลบนี่มันได้ผลดีขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย?"

พูดจบ หลี่อังก็หยิบถังน้ำมันเหล็กสีฟ้าอมเทาสภาพเก่าๆ ออกมาจากช่องเก็บของ

ถังน้ำมันนั้นตรงกลางกลวง มีก้นแต่ไม่มีฝา ที่ก้นถัง

ท่ามกลางสีหน้าปวดตับของทุกคน หลี่อังขุดหลุมขนาดกลางอย่างไม่รีบร้อนโดยใช้ขวานศึก แล้ววางถังน้ำมันเหล็กลงในหลุมนั้น

สิงเหอโฉ่วที่เป็นอดีตทหารอาชีพย่อมรู้จักดีว่าสิ่งนี้คืออะไร

'ปืนใหญ่ไร้มนุษยธรรม' หรือที่เรียกว่า 'ปืนใหญ่สายฟ้าเหิน' พูดว่าเป็นปืนใหญ่ แต่มันคือเครื่องส่งระเบิดที่ทำขึ้นแบบขอไปทีเมื่อขาดแคลนยุทโธปกรณ์ หลังจากบรรจุดินส่งกระสุนไว้ที่ก้นถัง แล้ววางห่อระเบิดทรงกลมลงไป เมื่อจุดชนวนดินส่ง มันก็จะสามารถส่งห่อระเบิดน้ำหนัก 10 กิโลกรัมออกไปได้ไกล 150-200 เมตร

อาวุธที่ดูบ้านๆ ชนิดนี้มักใช้เป็นแผนสำรองยามไร้ทางเลือก แต่อานุภาพของมันไม่ได้เล็กเลย ไม่ว่าจะเป็นเนื้อหนังมังสา รถถังเหล็กกล้า หรือป้อมปราการที่แข็งแกร่ง ก็ต้องพ่ายแพ้ต่อลำกล้องปืนที่ทั้งหนาและใหญ่ของปืนใหญ่ไร้มนุษยธรรม ต่อให้ระเบิดไม่ตาย ก็ต้องถูกคลื่นกระแทกจากแรงระเบิดทำให้ช็อกตายอยู่ดี

ถังใหญ่แค่ไหน ปากลำกล้องก็ใหญ่แค่นั้น ถังน้ำมันเปล่าที่หลี่อังหาซื้อมามีขนาดปากลำกล้องกว้างถึง 400 มิลลิเมตรอย่างน่าหวาดเสียว และห่อระเบิดที่อยู่ข้างในก็คือระเบิดทำมือที่มีอานุภาพรุนแรง

สิงเหอโฉ่วจ้องมองหลี่อังที่ติดตั้งปืนใหญ่อย่างคล่องแคล่ว พลางรู้สึกเสียวสันหลังวาบและหนังตากระตุก ในใจตัดสินใจว่าหลังจากจบภารกิจนี้ ต้องแจ้งให้หน่วยจัดการกิจการพิเศษตรวจสอบประวัติทะเบียนราษฎร์ของหมอนี่ให้ดีๆ เสียหน่อย

'ไอ้เด็กนี่มันอันตรายเกินไปแล้ว... ทำปืนใหญ่ไร้มนุษยธรรมใช้เองเนี่ยนะ'

ซันเซียวที่ยังไม่รู้เลยว่าหลี่อังกำลังจัดเตรียมอะไรอยู่ ยังคงแสร้งสลบต่อไป เมื่อได้ยินเสียงผิดปกติก็อดไม่ได้ที่จะเผยอเปลือกตาขึ้นเล็กน้อยมองผ่านช่องว่าง

ภาพสุดท้ายที่มันเห็น คือห่อระเบิดทรงกลมที่พุ่งตรงมาหาตัวมัน

ตู้ม!!!

ห่อระเบิดทำงานในทันที จีวรทองม่วงที่ห่อหุ้มศีรษะของซันเซียวซึ่งได้ชื่อว่าฟันแทงไม่เข้าพลันฉีกขาดกลายเป็นเศษผ้า คลื่นกระแทกที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่ากระจายออกจากจุดศูนย์กลางบริเวณหว่างคิ้วของซันเซียว แผ่ขยายไปทั่วทิศทาง

พระจันทร์เต็มดวงลอยเด่นอยู่บนท้องฟ้า ร่างของซันเซียวล้มตึงลงกับพื้นอย่างหมดรูป

【เป้าหมาย: เอาชีวิตรอดในวัดกู๋หานครบ 7 วัน】

【ภารกิจบทบาท วัดกู๋หานเสร็จสิ้น กำลังจะเริ่มทำการเคลื่อนย้ายในอีก 5 นาที ท่านสามารถเลือกเคลื่อนย้ายได้ทันที】

【กำลังอยู่ในระหว่างสรุปรางวัล】

..........