บทที่ 35 การค้าขาย

หลี่อังกระซิบถาม "เสือลายพาดกลอนตัวนั้นมีที่มายังไง?"

ไฉชุ่ยเฉี่ยวที่ซ่อนอยู่ในร่างเขาตอบว่า "เดิมทีเขาเป็นเสือโคร่งกินคนบนเขาจิ่งหยางกัง ต่อมาตกลงไปในหน้าผา บังเอิญไปเจอถ้ำของนักพรตพเนจรสมัยราชวงศ์ถัง เลยได้วิชามานิดหน่อย หลังจากนั้นก็เลิกกินคน แล้วเรียกตัวเองว่า 'ไท่เกอจื่อ' เจ้าค่ะ"

ไท่เกอจื่ออะไรกัน... พ่อหนุ่ม นี่คุณหลุดมาจากสวนสนุกรึไง

"แล้วเจ้ายักษ์ตาเดียวนั่นล่ะ?"

"เขาเป็นลูกครึ่งเจ้าค่ะ แม่ของเขาเป็นทายาทของยักษ์ตระกูลฟางเฟิง ในสมัยโบราณ ส่วนพ่อของเขาเป็นบัณฑิตที่ท่าทางอ่อนแอ"

"หา?" หลี่อังอึ้งไปครู่หนึ่ง พลางกะขนาดตัวของเจ้ายักษ์ตาเดียว "นี่มัน 'ลูกครึ่ง' ได้ยังไงเนี่ย?"

"ไม่ใช่แบบที่นายท่านคิดหรอกเจ้าค่ะ ตอนที่พ่อของเขายังหนุ่มเดินทางไปสอบจอหงวนที่เมืองหลวง แล้วเจอฝนตกหนักเลยหลบเข้าไปในถ้ำ"

ไฉชุ่ยเฉี่ยวเงียบไปอึดใจหนึ่ง ก่อนจะพูดต่อด้วยความกระดากอายว่า "ปรากฏว่าพ่อของเขามี 'ทักษะงานฝีมือ' ที่ยอดเยี่ยมมาก ระหว่างที่รอฝนหยุดเขาก็เลยวาดรูปเล่น พอฝนหยุดก็เดินออกจากถ้ำไปสอบต่อ"

"......" มุมปากหลี่อังกระตุก "เธอจะบอกว่า..."

"ใช่เจ้าค่ะ" ไฉชุ่ยเฉี่ยวตอบแบบอ้อมแอ้ม "ทางที่ดีนายท่านอย่าไปพูดเรื่องนี้ต่อหน้าเจ้ายักษ์นั่นนะเจ้าคะ งานเลี้ยงครั้งที่แล้วเขามือหนักเอาไม้กระบองฟาดพวกปีศาจตายไปเพียบเลย"

"เอาเถอะ... โลกกว้างใหญ่ย่อมมีเรื่องพิสดารร้อยแปด วิธีการถือกำเนิดที่ประหลาดล้ำเช่นนี้ ก็คงคล้ายกับตำนานเรื่องพระนางหัวซวี่ที่ตั้งครรภ์มหาเทพฝูซีเพียงเพราะเหยียบรอยเท้านั่นแหละ"

หลี่อังข่มอารมณ์พลางถามถึงที่มา นิสัย และพลังของปีศาจตนอื่นๆ ต่อ ไฉชุ่ยเฉี่ยวนั้นตอนยังมีชีวิตอยู่ชอบอ่านนิยายประหลาดมาก ทักษะการรวบรวมข้อมูลและวิเคราะห์จึงสูงเป็นพิเศษ จากการที่เธอเคยแอบดูงานเลี้ยงมาสองสามครั้ง เธอจึงสกัดข้อมูลของปีศาจส่วนใหญ่ออกมาได้เกือบหมด

เป็นไปอย่างที่ไฉชุ่ยเฉี่ยวบอก พวกปีศาจที่มาร่วมงานไม่ได้สงสัยในตัวตนมนุษย์ของหลี่อังและพรรคพวกเลย พวกมันเพียงแต่มองด้วยความสงสัยนิดหน่อย แล้วก็หันไปคุยกันเองต่อ

เพราะการที่สามารถยืนประจันหน้ากับปีศาจจำนวนมากขนาดนี้ได้โดยไม่โดน 'กลิ่นอายปีศาจ' กดทับจนสติหลุด ย่อมเป็นการพิสูจน์ในตัวอยู่แล้วว่าคนกลุ่มนี้คือ 'ผู้มีพลังพิเศษ' ซึ่งถือเป็นพวกเดียวกัน

"พวกเรามากันครบแล้ว ทำไมไอ้ซันเซียวมันยังไม่มาอีก?!" ผีโรคระบาดที่มีแผลพุพองเต็มตัวตะโกนถามด้วยน้ำเสียงแหบพร่า

"จะรีบไปไหน" นักพรตเสือสะบัดแส้จามรี พลางเอ่ยด้วยปากที่เต็มไปด้วยเลือดอย่างยิ้มแย้ม "ทุกปีมันก็ต้องมาเป็นคนสุดท้ายอยู่แล้วนี่ รอดวงอาทิตย์ตกดินสนิทก่อนเถอะ เดี๋ยวเขาก็มา"

"ถ้าอย่างนั้น พวกเรามาจัดระเบียบวิหารหลวงกันก่อนดีกว่า" ปีศาจหนูหน้าเสี้ยมรูปร่างผอมแห้งแค่นหัวเราะ 'เหะๆ' พลางสะบัดแขนเสื้อกว้าง ทันใดนั้นหนูสีน้ำตาลตัวอ้วนพีจำนวนมหาศาลก็หลั่งไหลออกมาจากสาบเสื้อที่ดูว่างเปล่าราวกับน้ำพุร่วงพรู

ปีศาจหนูสะบัดมือที่เหมือนกรงเล็บไก่ ฝูงหนูที่อยู่แทบเท้าก็รับคำสั่งพุ่งเข้าไปในวิหาร

หนูอ้วนจำนวนมหาศาลมุดเข้าไปใต้ฐานเทวรูปพระศากยมุนี ช่วยกันแบกเทวรูปขึ้นมาอย่างสามัคคี แล้วก็ไม่รู้ว่าพวกมันไปเอาแผ่นไม้มาจากไหน พากันเอามาวางซ้อนเป็นทางลาด ก่อนจะแบกเทวรูปสไลด์ออกมาจากวิหาร แล้วนำไปวางไว้ที่ลานกว้างด้านนอก

ฝูงหนูทำแบบเดิมซ้ำๆ ด้วยประสิทธิภาพที่สูงลิบลิ่ว พวกมันขนย้ายเทวรูปและข้าวของในวิหารออกจนหมด แถมยังเอาไม้กวาดและที่ตักผงมาทำความสะอาดฝุ่นละอองที่สะสมมานานจนเกลี้ยงเกลา ภายในเวลาเพียงไม่กี่นาที มหาวิหารก็สะอาดเอี่ยมอ่องเหมือนใหม่

ประสิทธิภาพขนาดนี้... บริษัทรับทำความสะอาดสมัยใหม่ยังต้องยอมแพ้

ฝูงปีศาจต่างพากันเดินขึ้นบันไดเข้าไปในวิหาร หยิบเบาะรองนั่งมาวางบนแท่นทั้งสองข้างแล้วนั่งลงอย่างเป็นระเบียบ ท่าทางแต่ละตนดูเหมือนพวกนักปราชญ์ในโลกมนุษย์ที่มาร่วมงานเลี้ยงจริงๆ

สิงเหอโฉ่วและคนอื่นๆ มองหน้ากัน แล้วเลือกที่นั่งในมุมอับสายตา พลางมองดูฝูงหนูที่คุ้นเคยกับสถานที่ขนนเทียนเล่มโตออกมาจากคลังของวัดเพื่อจุดไฟ จนภายในวิหารสว่างไสวราวกับตอนกลางวัน

พวกหนูยังไปขนกล่องแก้วเหล้าเซรามิกออกมา ล้างทำความสะอาดด้วยน้ำจากลำธารหลังเขาจนเกลี้ยง แล้วนำไปวางเรียงต่อหน้าปีศาจแต่ละตน

งานเลี้ยงยังไม่ทันเริ่ม ปีศาจหลายตนก็เริ่มตั้งวงเล่นพนัน มีทั้งทอยลูกเต๋า และการเล่น 'เกมโยนลูกศรลงขวด'

ช่วยไม่ได้... ในยุคสมัยที่ความบันเทิงของมนุษย์มีจำกัด ปีศาจเองก็คิดมุกใหม่ๆ ไม่ออก งานเลี้ยงสุราก็มีแค่การดวลเหล้า บลัฟกันทางการค้า แต่งบทกวี ดูสาวสวยรำระบำก็ถือว่าสุดยอดแล้ว

แต่สำหรับงานเลี้ยงปีศาจ มีแค่การดื่ม การพนัน และเกมเท่านั้น แม้แต่การเต้นรำของสาวสวยก็ถูกตัดออกไป เพราะความสวยงามของแต่ละเผ่าพันธุ์มันต่างกันเกินไป

สาวงามหยาดเยิ้มในสายตาปีศาจหนู สำหรับปีศาจตัวอื่นมันก็แค่หนูหน้าตาเจ้าเล่ห์ตัวหนึ่ง

สาวงามสะคราญโฉมในสายตาปีศาจโครงกระดูก สำหรับตัวอื่นมันก็แค่โครงกระดูกที่ขาวสะอาดหน่อยเท่านั้นเอง

ความไร้รสนิยมด้านความบันเทิงนี้ ทำให้เหล่าปีศาจที่หน้าตาน่าเกลียดและส่งเสียงโวยวายเหล่านี้ ดูเหมือน 'พวกบ้านนอกเข้ากรุง' ในสายตาของทีมภารกิจ

"น่าจะส่งไอ้พวกปีศาจบ้านนอกพวกนี้ไปทัวร์ผับในยุคปัจจุบันดูสักที จะได้รู้ว่า 'ความบันเทิง' ที่แท้จริงกับความ 'ไฮ' แบบสุดเหวี่ยงมันเป็นยังไง"

ว่านหลี่เฟิงเตาแอบค่อนแคะในใจ แต่แล้วเขาก็ได้ยินหลี่อังกระซิบว่า "ทุกคน อยากจะทำแต้มหาของวิเศษกันหน่อยไหม?"

"หือ?" สิงเหอโฉ่วอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะรีบเตือนเบาๆ "คุณหลี่ครับ นี่มันช่วงเวลาวิกฤตแล้วนะ อย่าหาเรื่องใส่ตัวเลย"

ตามข้อมูลลับของหน่วยจัดการกิจการพิเศษ อวัยวะของพวกภูตผีปีศาจนั้นเหมือนกับสมุนไพรทิพย์ในป่าลึก มันมีคุณสมบัติเหนือธรรมชาติ ซึ่งพวกนักพรตจากสมาคมวิจัยศาสตร์เร้นลับแห่งจีนสามารถนำไปหลอมเป็นอาวุธอาคมระดับต่างๆ ได้

ถึงจะไม่หลอมเป็นอาวุธ การเอาอวัยวะปีศาจไปขายให้ร้านค้าของระบบก็ยังแลกเงินในเกมได้ไม่น้อย

"วางใจเถอะ ผมเอาอยู่" หลี่อังหัวเราะ 'เหะๆ' แล้วลุกขึ้นจากเบาะรองนั่ง ปรบมือเสียงดังรัวๆ

แปะ! แปะ! แปะ!

เสียงโหวกเหวกเงียบลงทันที สายตาของเหล่าปีศาจนับสิบคู่ต่างจับจ้องมาที่หลี่อัง

หลี่อังไม่มีท่าทีสะทกสะท้าน เขายิ้มอย่างเป็นธรรมชาติแล้วเอ่ยขึ้นว่า "ผู้อาวุโสทุกท่านและแขกผู้มีเกียรติทุกท่าน สวัสดีตอนเย็นครับ พวกเราคือศิษย์ของนักพรตตั้นเถิงจากเกาะอายี่ถู่เปี้ย เพิ่งเคยมาที่นี่เป็นครั้งแรก หากมีคำพูดใดล่วงเกิน ต้องขออภัยไว้ ณ ที่นี้ด้วยนะครับ"

'เฮ้ยๆ นายกำลังทำอะไรน่ะ?!' สิงเหอโฉ่วเห็นปีศาจรอบๆ หันมามองก็ทั้งโกรธทั้งร้อนใจ เขาแอบเอื้อมมือไปดึงขากางเกงหลี่อังในมุมอับสายตา แต่ใบหน้ายังคงนิ่งเฉย

"การที่พวกเรามาถึงแผ่นดินกลางครั้งนี้ นอกจากจะมาฝึกฝนแล้ว ยังต้องการจะนำของมาแลกเปลี่ยน เพื่อนำของพื้นเมืองกลับไปบ้างครับ"

ของพื้นเมือง? ปีศาจบางตนทำท่าดูถูก เหมือนกับที่มนุษย์ภาคภูมิใจในความร่ำรวยของแผ่นดินกลาง พวกปีศาจที่นี่ก็มองว่าพวกที่มาจากเกาะโพ้นทะเลคือพวกป่าเถื่อนไร้อารยธรรม

ไอ้ที่ดินที่นกไม่ขี้เยี่ยงนั้น จะมีของดีอะไรมาแลกเปลี่ยนได้?

เหล่าปีศาจต่างนิ่งเงียบ หลี่อังไม่สนใจ เขาล้วงมือลงไปในกระเป๋าเป้ แล้วหยิบถุงกระสอบป่านพองๆ ออกมาใบหนึ่ง

เขาหยิบกล่องไม้ฉลุลายโบราณออกมาจากถุง เปิดออกเผยให้เห็นวัตถุทรงกลมสีเขียวที่อยู่ข้างใน

มันคือทรงกลมผิวขรุขระที่ดูเหมือนทำจากเศษหญ้าและพืชพันธุ์อัดแน่น มีกลิ่นประหลาดกึ่งหอมกึ่งฉุนกระจายออกมา

นั่นคือ 'ลูกบอลกัญชาแมวสูตรเข้มข้นพิเศษ' ราคา 80 หยวนจากเว็บเถาเป่า ที่อัดแน่นไปด้วยสาร 'เนเพทาแลคโตน' สารฟีโรโมนที่สามารถทำให้สัตว์ตระกูลแมวทุกชนิดต้องคลุ้มคลั่ง ไม่ว่าจะเป็นแมวที่หยิ่งยโสหรือดุร้ายขนาดไหน หากได้ดมกลิ่นนี้เข้าไป ย่อมต้องยอมอ่อนระทวยลงให้มนุษย์ลูบหัวเกาพุงแต่โดยดี

..........