บทที่ 3 ผู้เล่น

แมวที่สวมหน้าคนบิดขี้เกียจอย่างเชื่องช้า ก่อนจะส่งเสียงร้องออกมาอย่างน่ารัก

“เมี๊ยว~”

เสียงนั้นไพเราะและอ่อนหวาน รูปร่างก็น่าเอ็นดู ถ้าไม่นับหนังหน้าคนอันซีดเซียวและแข็งทื่อที่แปะอยู่นั่น บางทีมันอาจจะไปประกวดโปเกมอนสวยงามได้เลยทีเดียว

จากประสบการณ์ที่เคยเจอแมวมานับพันตัว หลี่อังย่อตัวลงครึ่งหนึ่ง พยายามฉีกยิ้มออกมา

ไม่ว่าสถานการณ์ตรงหน้าที่ไร้ตรรกะสิ้นดีนี้จะเป็นอะไร การยืนอยู่เฉยๆ คงเป็นตัวเลือกที่แย่ที่สุด

ลังเล... ก็คือพ่ายแพ้

“มี่มี่จ๋า... เด็กดี...”

หลี่อังค่อยๆ ยื่นมือไปทางแมวประหลาด ทำท่าทางเหมือนจะลูบหัวมัน ภายใต้แสงจันทร์จางๆ เห็นได้เลือนลางว่าในแขนเสื้อของเขามีตะเกียบไม้ซ่อนอยู่

แมวหน้าคนเมินเฉยต่อการแสดงความเป็นมิตรของหลี่อัง มันเอาแต่เลียอุ้งเท้าของตัวเองไปเรื่อยๆ

ทีละนิด ทีละนิด มือของหลี่อังค่อยๆ เข้าใกล้ จนเกือบจะแตะโดนหน้าผากขนฟูของมัน ขณะเดียวกันเขาก็เอียงแขนไปข้างหน้าเล็กน้อยเพื่อให้ตะเกียบไม้ในแขนเสื้อไหลลงมาตามแรงโน้มถ่วง

แมวหน้าคนหรี่ตาลง ใช้อุ้งเท้าที่เพิ่งเลียเสร็จเกาที่หู ดูเหมือนกำลังแต่งขนตัวเองอยู่ โดยไม่รู้เลยว่าอันตรายกำลังใกล้เข้ามา

ในมุมที่แมวตัวนั้นมองไม่เห็นอย่างแน่นอน นิ้วหัวแม่มือของหลี่อังรับตะเกียบที่ไหลลงมาได้อย่างมั่นคง ในระยะแค่นี้ ขอเพียงอีกฝ่ายขยับตัวผิดปกติแม้แต่นิดเดียว วินาทีถัดไปหลี่อังจะสามารถจับตะเกียบไม้แทงสวนเข้าที่เบ้าตาของมันได้ทันที

แมวหน้าคนยังคงก้มหน้าแต่งขนต่อไป มันส่งเสียงร้องออกมาเบาๆ อย่างเย็นชา

“เมี๊ยว~”

กึก... กึก... กึก...

ทันใดนั้น หลี่อังรู้สึกว่าแขนขาทั้งสี่ข้างหนักอึ้งราวกับถูกกรอกด้วยตะกั่ว ช่องว่างระหว่างกระดูกเหมือนถูกฉีดด้วยปูนซีเมนต์จนขยับเขยื้อนไม่ได้ พอพยายามจะขยับตัว ก็ได้ยินแต่เสียงกระดูกเสียดสีกันอย่างยากลำบาก

เพียงชั่วอึดใจเดียว หลี่อังก็สูญเสียการควบคุมร่างกายโดยสิ้นเชิง เขากลายเป็นเหมือนรูปปั้นที่ค้างอยู่ในท่าย่อตัวยื่นมือ

“แฮ่ก... แฮ่ก...”

แมวดำส่งเสียงหายใจหอบถี่ หนังหน้าของหญิงชราแผ่นนั้นบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด ดูสยดสยองอย่างยิ่งท่ามกลางความเงียบงัน

ผ่านไปครู่หนึ่ง แมวดำก็ปรับลมหายใจได้ มันเดินโซเซเข้าหาหลี่อัง

หลี่อังทำได้เพียงจ้องมองแมวประหลาดที่ค่อยๆ เข้าใกล้ มันกระโดดขึ้นมาบนเข่าของเขา ใช้ลิ้นสีชมพูที่มีหนามเล็กๆ เลียไปที่ใต้คางของเขาอย่างไม่รีบร้อน

ครั้งที่หนึ่ง... ครั้งที่สอง... ความถี่ในการเลียเริ่มเร็วขึ้น หนามบนลิ้นขูดไปบนผิวหนังจนเกิดรอยเลือด และความรู้สึกเย็นเยียบที่แฝงไปด้วยความเจ็บปวด

ขนลุกซู่ไปทั่วทั้งตัว หลี่อังเข้าใจได้ทันทีว่าคุณยายจางชุ่ยเหลียนไม่ได้ตายเพราะเบาหวานกำเริบจนหมดสติหรอก

แต่เธอถูกไอ้แมวเวรนี่ทำให้ขยับไม่ได้ เหมือนที่เขากำลังเจออยู่ตอนนี้ต่างหาก!

ความหวาดกลัวแผ่ซ่านไปถึงหัวใจ ราวกับตกลงไปในบ่อน้ำแข็ง

หลี่อังกัดฟันแน่น แม้จะพยายามเกร็งกล้ามเนื้อทั้งตัวจนสุดแรง แต่เขาก็ทำได้แค่ขยับลูกตาและจมูกได้เพียงเล็กน้อยเท่านั้น

ดูเหมือนจะชิมรสเลือดจนพอใจแล้ว แมวหน้าคนเลียลิ้นอย่างถูกใจ หลังจากจ้องมองอยู่ครู่หนึ่ง มันก็อ้าปากกว้างแล้วงับเข้าที่ใต้คางของหลี่อังทันที

ฉึก!

เขี้ยวของแมวประหลาดเจาะทะลุผิวหนัง เลือดสดๆ ไหลอาบลงมาตามลำคอของหลี่อัง

แมวตัวนั้นเริ่มดื่มเลือดของหลี่อังอย่างตะกละตะกลาม ในขณะที่มันขยับตัว กระดุมเสื้อกั๊กตัวจิ๋วที่ถักด้วยมือก็หลุดออก

เสื้อกั๊กสีเหลืองอ่อนร่วงลงบนพื้น

ผิดกับขนส่วนอื่นที่ดูเงามัน ขนภายใต้เสื้อกั๊กของมันทั้งสั้น บาง และรุงรังเหมือนหญ้าที่ไม่มีคนดูแล

และภายใต้ขนที่รุงรังนั้น มีรอยแผลเป็นที่น่าเกลียดน่ากลัวกระจายไปทั่ว ทั้งรอยช้ำ รอยเข็ม รอยมีด รอยบุหรี่จี้...

นั่นคือร่องรอยอันล้ำค่าที่เจ้าของคนก่อน... หญิงชราที่ดูใจดีคนนั้นทิ้งไว้ให้มัน

ราวกับนึกถึงความทรงจำอันเลวร้าย การกัดกินของแมวหน้าคนก็ยิ่งทวีความคลั่ง สำหรับ “สัตว์เลี้ยง” ที่ฆ่าเจ้าของตัวนี้ มีเพียงการคืนความโหดร้ายทั้งหมดกลับสู่มนุษย์เท่านั้น ถึงจะช่วยบรรเทาจิตใจที่เคียดแค้นและปั่นป่วนของมันได้

หลี่อังพยายามกลอกตาอย่างสุดชีวิต เขามองเห็นเพียงเงาดำตะคุ่มใต้คาง และความเจ็บปวดเจียนตายที่แล่นมาจากขากรรไกร

“...”

เขาตัดสินใจสูดลมหายใจเข้าลึกๆ อ้าปากออก แล้วยัดลิ้นตัวเองไปใต้ฟันก่อนจะกัดลงไปเต็มแรง!

ปลายลิ้นถูกฟันหน้าอันคมกริบบดขยี้จนแหลก เลือดสดๆ ทะลักออกมา รสคาวสนิมรุนแรงอบอวลไปทั่วช่องปาก ลามไปถึงสมองส่วนกลาง

ความรู้สึกกดทับที่พันธนาการร่างกายไว้พลันคลายตัวลงทันที หลี่อังกำตะเกียบไม้แน่นแล้วแทงสวนลงไปโดยไม่ลังเลแม้แต่นิดเดียว!

ฉึก!

ปลายตะเกียบเจาะทะลุขนฟูๆ และผิวหนังที่นุ่มนิ่มของมัน ลัดเลาะผ่านกระดูกคอชิ้นแรกทางด้านขวาจมลึกเข้าไป จนความยาวค่อนเล่มหายไปในตัวของแมวหน้าคน

แมวประหลาดตัวสั่นสะท้านเหมือนถูกไฟช็อต ปากที่กำลังกัดคาอยู่ค้างเติ่ง ดวงตาสีเหลืองอำพันหม่นแสงลงในพริบตา

หลี่อังถีบเท้าพุ่งตัวไปข้างหน้า มือที่กำตะเกียบกดร่างแมวตัวนั้นกระแทกเข้ากับกำแพงอย่างแรง!

ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง!

หมัดแล้วหมัดเล่าระดมใส่ร่างมันเหมือนพายุบุแคม ทั้งกระดูกหน้าผาก กระดูกท้ายทอย กระดูกซี่โครง กระดูกสะบัก กระดูกสะโพก...

หลี่อังลงมืออย่างเงียบเชียบ บดขยี้กระดูกทุกชิ้นของแมวหน้าคนจนกลายเป็นก้อนเนื้อแหลกเหลว...

ติ๋ง... ติ๋ง...

หยดเลือดสีแดงฉานค่อยๆ ไหลซึมจากหมัดของหลี่อังลงสู่พื้น

“ฟู่...”

เขาถอนหายใจออกมาเบาๆ แล้วโยน “แผ่นเนื้อแมว” ที่เหลือเพียงเศษเนื้อและกระดูกป่นทิ้งลงบนพื้น

หมอกควันรอบกายสลายไป พระจันทร์กลับมาสว่างไสว เสียงแมลงและนกเริ่มดังแว่วมาจากที่ไกลๆ ผีบังตาสลายไปแล้ว

【ตรวจพบว่าผู้เล่น BC951568 ถูกกำจัดโดยบุคคลที่ไม่ใช่ผู้เล่น, สถานะผู้เล่นของ BC951568 ถูกยกเลิก, เริ่มต้นระบบถ่ายโอนคุณสมบัติโดยอัตโนมัติ】

【กระบวนการถ่ายโอนเสร็จสิ้น, ชื่อผู้ใช้เริ่มต้น: หลี่อัง】

【ผู้เล่นเลเวล: lv1】

【ค่าประสบการณ์ปัจจุบัน: 0/100】

【อุปกรณ์: ไม่มี】

【ไอเทม: ไม่มี】

【ระบุสถานะผู้ใช้เป็นผู้เล่นใหม่, เริ่มต้นโปรแกรมแนะนำมือใหม่โดยอัตโนมัติ】

【ผลงานจินตนาการทั้งหมดในประวัติศาสตร์มนุษย์ ไม่ว่าจะเป็นเทพปกรณัม มหากาพย์ ตำนาน แอนิเมชัน มังงะ ภาพยนตร์ หรือเกม... ล้วนเป็นเงาของโลกอื่นที่ทอดลงมายังโลกนี้ทั้งสิ้น】

【ในจักรวาลที่กว้างใหญ่ไพศาลแห่งนี้ พวกเราใช้ชีวิตอยู่ร่วมกับอารยธรรมอื่นๆ นับไม่ถ้วน แข่งขัน แทรกซึม และรบกวนซึ่งกันและกัน】

【และคุณ คือผู้โชคดีที่โดดเด่นออกมาจากมวลมนุษย์ เป็นผู้ที่สามารถสัมผัสถึงพลังเหนือธรรมชาติ และกลายเป็นตัวตนเหนือสามัญได้】

【คุณสามารถเลือกที่จะยืนอยู่เบื้องหน้า เพื่อประกาศการมาถึงของระลอกคลื่นแห่งยุคสมัย หรือจะซ่อนตัวอยู่ในเงามืด เพื่อเฝ้ามองผู้อื่นดิ้นรนเอาชีวิตรอดอย่างเย็นชาก็ได้】

【จงปลดปล่อยความคิดของคุณ โอบรับโชคชะตาซะ นี่คือเกมที่จริงแท้ยิ่งกว่าสิ่งใด นี่คือ... สมรภูมิโลกสังหาร】

..........