บทที่ 22 พ่อค้าของเถื่อนในตรอกลึก

เมื่อเดินมาถึงมุมกำแพง ฉินเสี่ยวตงมองซ้ายแลขวาอย่างระแวดระวัง ก่อนจะล้วงเอาคูปองผ้าปึกเล็กๆ ออกมาจากอกเสื้อ

จางฮวาเฉิงรับมาตรวจสอบดู มีคูปองขนาด 1 ฉื่ออยู่สองใบ, ขนาด 2 ฉื่อสี่ใบ, ขนาด 5 ฉื่อเจ็ดใบ และขนาด 10 ฉื่ออีกสองใบ... เขาประหลาดใจไม่น้อย ไม่นึกว่าอีกฝ่ายจะมีของเยอะขนาดนี้

“คูปองผ้าขายฉื่อละเท่าไหร่?”

จางฮวาเฉิงถามอย่างพึงพอใจ

ผ้าจำนวนนี้เพียงพอสำหรับความต้องการของเขาแล้ว

“ราคาตลาดมืดตอนนี้อยู่ที่ฉื่อละ 5 เหมาครับ แต่ถ้าพี่ใหญ่จะเอา ผมคิดแค่ 4 เหมาก็พอ” ฉินเสี่ยวตงเสนอราคามิตรภาพที่ถูกกว่าราคาตลาดให้

จางฮวาเฉิงพยักหน้า คำนวณในใจคร่าวๆ เขาต้องจ่ายเงิน 26 หยวนสำหรับคูปองผ้าทั้งหมดนี้

“แล้วนายรับซื้อคูปองสินค้าอุตสาหกรรมไหม?”

จู่ๆ จางฮวาเฉิงก็โพล่งถามขึ้นมา

“รับครับ”

ฉินเสี่ยวตงพยักหน้า

จางฮวาเฉิงล้วงคูปองใบหนึ่งออกจากกระเป๋า ส่งให้ฉินเสี่ยวตงดู “ลองดูใบนี้สิ รับไหม?”

นี่คือของกลางที่ได้มาจากพ่อค้าของเถื่อนที่เขาเพิ่งจัดการไป สถานที่เดียวที่น่าจะปล่อยของพวกนี้ได้ในตอนนี้ก็คือที่นี่ ไม่อย่างนั้นเขาคงต้องถ่อไปขายถึงตลาดมืดในตัวเมือง

ฉินเสี่ยวตงรับคูปองสินค้าอุตสาหกรรมใบใหม่เอี่ยมไปพลิกดูไปมา แล้วก็ต้องตกตะลึง “นี่มันคูปองสินค้าอุตสาหกรรมของเซี่ยงไฮ้นี่นา? พี่ใหญ่ไปเอามาจากไหนครับเนี่ย?”

คูปองของเซี่ยงไฮ้ถือเป็นของดีที่ใช้ได้ในเมืองใหญ่ แต่ในเมืองเล็กๆ แบบนี้มันใช้ไม่ได้

“ซื้อมาจากตลาดเช้าน่ะสิ ไอ้คนขายมันบอกว่าเอาไปซื้อจักรยานได้เลย ใช้แค่ 15 ใบก็แทนตั๋วซื้อจักรยานได้แล้ว ฉันเลยหลงเชื่อซื้อมา แต่พอเอาไปใช้จริง พนักงานกลับบอกว่าใช้ไม่ได้ ต้องมีตราประทับจากหน่วยงานแล้วก็ต้องมีใบรับรองอะไรวุ่นวายไปหมด”

จางฮวาเฉิงแต่งเรื่องโกหกได้อย่างแนบเนียน

“อ๋อ ไอ้หมอนั่นเอง... มันวิ่งเร็วเป็นบ้า ถ้าให้ผมจับได้นะแม่มจะเล่นให้ตายเลย กล้าดียังไงมาหลอกกินในถิ่นผม พี่ใหญ่โดนมันต้มแล้วล่ะ คูปองพวกนี้เป็นของจริงครับ แต่มันใช้ได้แค่ในเมืองใหญ่ๆ บ้านนอกอย่างเราใช้ไม่ได้หรอก ถึงจะไปใช้ในเมืองใหญ่ก็ยุ่งยาก ต้องให้โรงงานในพื้นที่ประทับตราออกใบรับรองให้ถึงจะซื้อของได้”

ฉินเสี่ยวตงอธิบายฉอดๆ

ลั่วเฉิงเห็นทั้งสองคุยกันถูกคอ ก็ค่อยๆ ขยับตัวเข้ามาใกล้ๆ

“แล้วจะทำยังไงล่ะ? เสียเงินฟรีงั้นเหรอ? ฉันซื้อมาตั้งเยอะ”

จางฮวาเฉิงแสร้งทำสีหน้ากลัดกลุ้ม

“ไม่เสียเปล่าหรอกครับ... ว่าแต่พี่ใหญ่ซื้อมากี่ใบ?”

ดวงตาของฉินเสี่ยวตงเป็นประกายขึ้นมาทันที

จางฮวาเฉิงชูฝ่ามือขึ้นมาห้านิ้ว

“ห้าใบ?”

ฉินเสี่ยวตงทำหน้าผิดหวัง

“ห้าสิบใบต่างหาก ฉันกะว่าจะเอามาแลกตั๋วซื้อจักรยานสองคันกับจักรเย็บผ้าอีกสองเครื่อง เลยเหมามาห้าสิบใบ ใบละตั้ง 2 หยวน จ่ายไปตั้ง 100 หยวนเชียวนะ!”

จางฮวาเฉิงทำท่าทางเจ็บปวดเสียดายเงินสุดขีด

เถี่ยจู้ที่ยืนอยู่ข้างๆ ยกมือเกาหัวแกรกๆ... นั่นมันของที่อยู่ในกระเป๋าไอ้พ่อค้าของเถื่อนคนนั้นไม่ใช่เหรอ?

“ห้าสิบใบ!?”

ฉินเสี่ยวตงดีใจจนเนื้อเต้น จากนั้นก็สบถด่าตัวเองที่เมื่อวานไปช้า พอได้รับสายข่าวแล้วรีบพาลูกน้องไป ตลาดก็วายหาตัวไอ้คนขายคูปองไม่เจอแล้ว

เขาหารู้ไม่ว่า ไอ้คนขายคูปองคนนั้น ตอนนี้ได้นอนยาวอยู่ในคูน้ำข้างทางไปเรียบร้อยแล้ว

และถึงจะเจอตัวจริงๆ พวกเขาก็คงไม่มีปัญญาทำอะไรได้ ดีไม่ดีอาจจะโดนเก็บเรียบทั้งแก๊ง เพราะพ่อค้าของเถื่อนรายนั้นฝีมือไม่ธรรมดา

“พี่ใหญ่ ขายต่อให้ผมหมดเลยไหมล่ะ? ผมให้ใบละ 3 หยวนเลย พี่เก็บไว้ก็ใช้ไม่ได้อยู่แล้ว แต่ผมพอมีเส้นสายปล่อยของได้”

คูปองสินค้าอุตสาหกรรมเป็นที่ต้องการมากในเมืองใหญ่ ถ้ามีใบรับรองถูกต้อง ใบละ 6-7 หยวนคนยังแย่งกันซื้อ

เขาแค่รับไปแล้วเอาไปปล่อยต่อในตลาดมืด ใบละ 5 หยวนก็ขายออกได้สบายๆ

“งั้นก็ดีเลย!” จางฮวาเฉิงหยิบปึกคูปองออกมา เขาเตรียมมาปึกหนึ่งกะว่าจะมาลองดูลาดเลา ไม่นึกว่าจะขายออกจริงๆ

ฉินเสี่ยวตงยื่นมือจะไปรับ แต่แล้วก็ชะงัก สีหน้าเจื่อนลง “เอ่อ... พี่ใหญ่ คือว่า... ผมมีเงินสดไม่พอน่ะครับ”

“เอาตั๋วแลกก็ได้ คูปองอาหาร คูปองผ้า คูปองเนื้อ ฉันเอาหมด”

จางฮวาเฉิงชี้ไปที่คูปองผ้าในมือ

“ก็ยังไม่พออยู่ดีครับ ช่วงนี้มีของแค่นี้เอง”

ฉินเสี่ยวตงล้วงกระเป๋าเอาตั๋วแลกของทุกอย่างที่มีออกมาจนเกลี้ยง แม้แต่ของลั่วเฉิงก็โดนรีดออกมาด้วย

ตั๋วพวกนี้รวมกับคูปองผ้าที่ให้จางฮวาเฉิงไปเมื่อกี้ มูลค่ารวมกันยังไม่ถึง 100 หยวนเลย แต่คูปองสินค้าอุตสาหกรรมปึกนี้มีมูลค่าถึง 150 หยวน

เขาควักเงินสดออกมาสมทบอีก ก็มีแค่ 12 หยวน 5 เหมา

“นายเอาไปก่อนเถอะ ส่วนที่ขาดเดี๋ยวขายได้ค่อยเอามาให้ฉัน วันหลังฉันจะแวะมาอีก” จางฮวาเฉิงยัดคูปองใส่มืออีกฝ่าย แล้วกวาดเงินกับตั๋วทั้งหมดลงกระเป๋าตัวเอง

ฉินเสี่ยวตงดีใจจนแทบกราบ ตบหน้าอกรับประกันเป็นมั่นเหมาะว่าไม่มีปัญหา

เห็นจางฮวาเฉิงคุยง่าย เขาเลยลองหยั่งเชิงดู “พี่ใหญ่... เอ่อ คือว่า... เสื้อโค้ททหารตัวนั้น คืนให้ผมได้ไหมครับ? กว่าผมจะหาซื้อได้เลือดตาแทบกระเด็น...”

“ตอนนายเอาคูปองพวกนี้ไปปล่อยระวังตัวหน่อยนะ ฉันสงสัยว่าไอ้คนขายนั่นมันไปปล้นคูปองใครเขามาแล้วหนีมาที่นี่”

ฝันไปเถอะ

จางฮวาเฉิงเปลี่ยนเรื่องหน้าตาเฉย

“พี่ใหญ่ไม่ต้องห่วงครับ งูย่อมมีทางของงู หนูย่อมมีทางของหนู ผมมีวิธีของผม”

ฉินเสี่ยวตงเห็นว่าคงไม่ได้เสื้อคืนแน่แล้ว ก็ตัดใจไม่พูดถึงอีก

ส่วนเรื่องคูปองจำนวนมหาศาลขนาดนี้ เขารู้อยู่แล้วว่าที่มาต้องไม่ขาวสะอาด ไม่อย่างนั้นคงไม่หอบคูปองของเซี่ยงไฮ้มาขายในที่กันดารแบบนี้หรอก

แต่เขามีช่องทางปล่อยของ จะสกปรกแค่ไหนเขาก็ไม่สน

ขณะกำลังจะแยกย้าย จู่ๆ จางฮวาเฉิงก็ถามขึ้น “รู้ไหมว่าที่ไหนมีรถเข็นพื้นเรียบขายบ้าง? ขอแบบของใหม่นะ”

ถ้ามีรถเข็นสักคัน จะทำอะไรก็สะดวกขึ้นเยอะ

ฉินเสี่ยวตงนิ่งคิดครู่หนึ่ง “อืม... บังเอิญจัง มีอยู่เจ้าหนึ่งครับ แต่ต้องให้ผมพาไป ไม่งั้นเขาไม่เปิดประตูให้”

“นำทางไปเลย!”

จางฮวาเฉิงเข้าใจทันที... ช่างไม้เถื่อน

ยุคนี้การทำเฟอร์นิเจอร์ขายเองถือเป็นการ ‘เก็งกำไร’ ผิดกฎหมาย ถ้าโดนจับได้โทษหนัก สมกับเป็นเจ้าถิ่นจริงๆ ถึงรู้แหล่งซื้อของยากๆ แบบนี้ ในเมืองจะหาซื้อรถเข็นไม่ใช่เรื่องง่ายเลย

พวกเขาเดินตามฉินเสี่ยวตงลัดเลาะไปตามตรอกซอกซอยอันคดเคี้ยวอยู่พักใหญ่ จนมาหยุดอยู่ที่หน้าบ้านเก่าๆ หลังหนึ่งตรงสุดมุมกำแพง ผนังอิฐสีเขียวเก่าคร่ำคร่าจนด่างเป็นสีน้ำตาลเทา ตามรอยแตกมีหญ้าหางหมาจอกแห้งเหี่ยวปกคลุมด้วยหิมะโผล่ออกมาสองสามต้น

ประตูไม้สีดำเอียงกะเท่เร่ จางฮวาเฉิงมองฉินเสี่ยวตงอย่างสงสัย... นี่บ้านช่างไม้เหรอ?

“เหล่าติง!”

“เหล่าติง!”

ฉินเสี่ยวตงเคาะประตู แล้วกดเสียงต่ำเรียกชื่อ

ไม่นานก็ได้ยินเสียงย่ำหิมะดังมาจากข้างใน

“ใคร?”

เสียงทุ้มต่ำถามกลับมา

“ฉันเอง เสี่ยวตง!”

“มีธุระอะไร?”

“ลูกค้าใหญ่!”

ประตูเปิดแง้มออก เผยให้เห็นชายวัยกลางคนหนวดเครารุงรัง เขาใช้สายตากวาดมองจางฮวาเฉิงและเถี่ยจู้ แล้วชะโงกหน้ามองไปทางท้ายตรอก พอเห็นว่าปลอดคนถึงยอมเปิดประตูให้กว้างขึ้น

“เข้ามา”

ชายคนนั้นกระซิบ

จางฮวาเฉิงถึงสังเกตเห็นว่าเหล่าติงเป็นคนขาเป๋

เมื่อเดินเข้ามาในลานบ้าน เห็นโต๊ะแปดเซียนขาหักวางอยู่กลางโถง บนโต๊ะมีชามกระเบื้องบิ่นๆ วางซ้อนกันอยู่สามใบ ทั่วทั้งลานบ้านอบอวลไปด้วยกลิ่นไม้

ช่างไม้เหล่าติงกระซิบกระซาบกับฉินเสี่ยวตงอยู่ครู่หนึ่ง

“ห้องปีกตะวันออก”

ฉินเสี่ยวตงหันมาบอก

หน้าประตูห้องปีกตะวันออกมีกองฟืนสุมบังไว้อยู่ พอขนฟืนออก เหล่าติงถึงไขกุญแจเปิดประตู ภายในห้องเต็มไปด้วยฟืนเช่นกัน มีกลิ่นอับของไม้ผุจางๆ

แต่เมื่อเหล่าติงรื้อกองฟืนออก จางฮวาเฉิงก็ตาลุกวาว ข้างหลังนั้นมีรถเข็นพื้นเรียบใหม่เอี่ยมหนึ่งคัน รถเข็นล้อเดียวหนึ่งคัน ถังไม้ เก้าอี้ตัวเตี้ยสองตัว และเก้าอี้พนักพิงอีกสองตัว

“รถเข็นคันนี้ขายเท่าไหร่?” จางฮวาเฉิงเข้าไปลูบคลำสำรวจดู แกนล้อเหล็กใหม่เอี่ยม ใช้ไม้เนื้อดี งานประกอบประณีตแข็งแรงมาก

เหล่าติงนิ่งคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะชูนิ้วขึ้นมาหนึ่งนิ้ว

จบบท