บทที่ 9 การจับจ่ายและบะหมี่หมูเส้น

การมีเถี่ยจู้มาช่วย ทำให้จางฮวาเฉิงเบาแรงไปได้มากโข

แต่เพราะกะเวลาผิดทำให้พวกเขามาถึงตัวอำเภอช้ากว่าที่คิด จางฮวาเฉิงจึงต้องเร่งฝีเท้ามุ่งหน้าไปยังตลาดเช้าให้ทันเวลา

เถี่ยจู้โตป่านนี้แล้วเพิ่งเคยเข้าเมืองเป็นครั้งแรก เขาจึงตื่นเต้นมองซ้ายมองขวาอย่างตื่นตาตื่นใจ

ตลาดเช้าวันนี้ยังคงคึกคักไปด้วยผู้คนเหมือนเมื่อวาน ช่วงเวลานี้ถือเป็นช่วงนาทีทองที่คึกคักที่สุด เพราะสินค้าส่วนใหญ่ที่วางขายตอนนี้... ไม่จำเป็นต้องใช้คูปองปันส่วน

บรรยากาศจึงคล้ายกับตลาดมืดกลายๆ

“อาหารทะเลสดๆ เพิ่งขึ้นจากทะเลเลยครับ! มีทั้งปู ปลาทะเล หอยสังข์ ปลาหมึกยักษ์ ใครอยากกินของทะเลสดๆ เชิญทางนี้ครับ ไม่ต้องใช้คูปอง ไม่ต้องใช้คูปอง!”

จางฮวาเฉิงวางของยังไม่ทันเสร็จก็เริ่มตะโกนเรียกลูกค้าทันที

เขาสังเกตเห็นว่าพ่อค้าแม่ขายบางรายเริ่มทยอยเก็บของกันแล้ว แสดงว่าใกล้ถึงเวลาที่พวกยุวชนแดงจะมาลาดตระเวนเต็มที

“ขายยังไงจ๊ะ?”

คุณป้าที่กำลังต่อแถวซื้อเต้าหู้รีบหิ้วตะกร้าวิ่งเหยาะๆ เข้ามาถาม

“ปูตัวใหญ่ 2 เหมาครับ ตัวกลาง 1 เหมา 5 เฟิน ส่วนตัวเล็กสุดนี่ 1 เหมา ทางนี้เป็นปลา ตัวใหญ่ 1 เหมา 5 เฟิน ตัวเล็ก 1 เหมา... ไม่ต้องใช้คูปองนะครับคุณน้า ไม่ต้องใช้คูปอง รับประกันความสด รับประกันความแน่น ถ้าซื้อไปแล้วไม่แน่นพรุ่งนี้เช้ามาด่าผมได้เลย ผมมาขายทุกเช้าครับ!”

“แพงไปหน่อยนะ ปูตัวผู้ตัวเมียราคาเท่ากันเหรอ...”

คุณป้าได้ยินราคาก็เริ่มลังเล

“คุณน้าครับ ของผมไม่ต้องใช้คูปองนะ แถมสดใหม่ไข่แน่นทุกตัว ถ้าไม่เชื่อลองจับดูได้เลยครับ”

จางฮวาเฉิงตะเบ็งเสียงแข่งกับเวลา

เถี่ยจู้เห็นคนมารุมล้อมเยอะเข้าก็ทำตัวไม่ถูก ก้มหน้างุดจนคางแทบชิดอก

“พ่อหนุ่ม ฉันเอาตัวนี้ ตัวนี้ แล้วก็ตัวนี้ด้วย!” คนที่ซื้อก่อนย่อมได้เปรียบ หญิงสาวสวมเสื้อนวมลายดอกไม้รีบชี้ปูตัวเมียไข่แน่นๆ ไปหลายตัว

“ฉันเอาด้วยสองตัว!”

คุณป้าเห็นท่าไม่ดีกลัวหมด รีบเข้ามาแย่งเลือกบ้าง

“ปลาหมึกขายยังไง?”

“ปลาหมึก 3 เหมาครับ หอยสังข์ 2 เหมา หอยสังข์ตัวใหญ่นี่เนื้อเยอะ กินเสร็จเปลือกยังเอาไปให้ลูกหลานเล่นได้อีกนะครับ”

“งั้นฉันเหมาหอยสังข์พวกนี้หมดเลย ตัวเล็กนี่ลดให้เหลือ 1 เหมานะ!”

“จัดไปครับ!”

“พ่อหนุ่ม พ่อหนุ่ม ปลาตัวนี้ร้อยเชือกให้ป้าที!”

“ได้ครับ! เถี่ยจู้ เอาก้านหญ้าร้อยปลาให้คุณป้าหน่อยเร็ว!”

เพียงเวลาไม่ถึงสิบนาที อาหารทะเลของจางฮวาเฉิงก็ขายออกไปได้เกือบครึ่ง แต่ของก็ยังเหลืออีกเยอะ ในขณะที่ลูกค้าเริ่มบางตาลง เขาจึงเกิดไอเดียใหม่

“เถ้าแก่ครับ ผมเอาอาหารทะเลแลกมันเทศแห้งกับเถ้าแก่ได้ไหมครับ?”

จางฮวาเฉิงหิ้วปูสองตัววิ่งไปหาพ่อค้าที่กำลังเก็บแผงขายมันเทศตากแห้ง

“แลกก็ได้ แต่ต้องคิดราคาพิเศษให้ฉันนะ”

พ่อค้าลังเลนิดหน่อยก่อนจะตอบตกลง

“ไม่มีปัญหาครับ!”

จางฮวาเฉิงยินดีปรีดา รีบทำการแลกเปลี่ยนทันที ไม่นานเขาก็ได้มันเทศแห้งมาครึ่งกระสอบ

นี่เป็นเสบียงชั้นดีสำหรับหน้าหนาว เอาไปต้มรวมกับข้าวโพดบดจะหอมอร่อยมาก

“พ่อหนุ่ม ลุงมีของป่าตากแห้ง อยากแลกปลาไปกินสักหน่อย จะได้ไหม?” ชายชราขายของป่าเดินเข้ามาถามบ้าง

“แลกครับ ยิ่งแลกเยอะยิ่งดีเลยคุณตา!”

จางฮวาเฉิงมองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นเห็ดแช่แข็งตากแห้ง ของดีทั้งนั้น

“เยี่ยมไปเลย ลุงมีของป่าเยอะแยะเลยล่ะ!”

จางฮวาเฉิงรับแลกทุกอย่างที่ขวางหน้า แม้แต่เต้าหู้เขาก็แลกมาได้ก้อนหนึ่ง จนสุดท้ายปลาและปูในตะกร้าก็แทบไม่เหลือ

“ยุวชนแดงมาแล้ว!”

เสียงตะโกนแจ้งเตือนดังมาจากไม่ไกล

ตลาดเช้าเกิดความโกลาหลขึ้นทันที พ่อค้าแม่ขายต่างรีบห่อข้าวของแบกขึ้นหลังแล้ววิ่งหนีกันจ้าละหวั่น

“ไปเร็ว!”

ปลาปูที่เหลือคงแลกต่อไม่ได้แล้ว จางฮวาเฉิงรีบพาเถี่ยจู้วิ่งหนี ขืนโดนจับได้ นอกจากของจะโดนยึดแล้ว ที่บ้านยังต้องหาเงินก้อนโตมาไถ่ตัวอีก

สงสัยต้องรีบเก็บเงินซื้อนาฬิกาข้อมือสักเรือนแล้ว การไม่รู้เวลานี่มันลำบากจริงๆ

“พี่... ของกินเยอะแยะเลย” เถี่ยจู้วิ่งไปยิ้มไปจนแก้มปริ ในกระสอบถ้าไม่ใช่มันเทศแห้งก็เป็นของป่าตากแห้ง

“เดี๋ยวมีเยอะกว่านี้อีก!”

ในมือเขามีทั้งเงินทั้งคูปอง ต้องรีบซื้อตุนกลับไปให้เยอะที่สุด

มีเถี่ยจู้มาช่วยแบกแบบนี้ เขาซื้อได้ไม่อั้น

ตลอดทางจางฮวาเฉิงไล่ถามซื้อของไปทั่ว ไม่นานปลาและปูที่เหลือติดก้นตะกร้าก็ขายออกจนหมดเกลี้ยง

จากนั้นมหกรรมการช็อปปิ้งของจางฮวาเฉิงและเถี่ยจู้ก็เริ่มต้นขึ้น... วุ้นเส้นเกรดดีชั่งละ 2 เหมา 6 เฟิน, เนื้อหมูเกรดหนึ่งชั่งละ 7 เหมา, ไข่ไก่ฟองละ 4 เฟิน, ข้าวโพดบดชั่งละ 9 เฟิน, ข้าวสารชั่งละ 1 เหมา 5 เฟิน, ผ้าเมตรละ 4 เหมา...

ซื้อ! ซื้อแหลก!

ซื้อจนเหลือเงินติดตัวแค่ 2 หยวน 3 เหมา

เถี่ยจู้แบกกระสอบข้าวโพดบดหนัก 50 ชั่ง และหิ้วกระสอบใส่อาหารอีกใบที่อัดแน่นจนตุง แต่ใบหน้ากลับเปื้อนยิ้มอย่างมีความสุข เขาเดินตามหลังจางฮวาเฉิงต้อยๆ เกิดมาไม่เคยเห็นของกินเยอะขนาดนี้มาก่อนในชีวิต

“เถี่ยจู้ จะกินซาลาเปาหรือบะหมี่?”

จางฮวาเฉิงหันไปถาม

ท้องของเขาร้องประท้วงมาพักใหญ่แล้ว

เถี่ยจู้มองดูท้องฟ้า แล้วส่ายหน้า... นี่มันยังไม่ถึงเวลาอาหารเที่ยงไม่ใช่เหรอ

“งั้นกินบะหมี่แล้วกัน”

จางฮวาเฉิงเหลือบไปเห็นร้านบะหมี่อยู่ไม่ไกล ร่างกายนี้ขาดสารอาหารมานาน แถมตอนนี้เขาก็อยากกินเนื้อมาก... ชาติที่แล้วเขาเบื่ออาหารดีๆ จนแทบไม่อยากแตะ แต่ตอนนี้กลับหิวจนตาลาย

ร้านบะหมี่คนแน่นขนัด กลิ่นหอมลอยฟุ้งออกมา เถี่ยจู้จ้องมองตาค้าง น้ำลายไหลย้อยมุมปาก

จางฮวาเฉิงสั่งบะหมี่หมูเส้นชามใหญ่มาสองชาม ราคาชามละ 2 เหมา ให้เนื้อเยอะปริมาณจุใจ

“กินสิ!”

จางฮวาเฉิงส่งตะเกียบให้เถี่ยจู้

เถี่ยจู้เอากระสอบข้าวโพดวางพาดตัก มือข้างหนึ่งกำปากกระสอบไว้แน่นไม่ยอมปล่อย อีกมือรับตะเกียบมาแล้วก้มหน้าโซดบะหมี่เสียงดังซู้ดซ้าด

“กินช้าๆ หน่อย ระวังลวกปาก”

จางฮวาเฉิงซดน้ำซุปคำหนึ่ง รสชาติกลมกล่อม... เขาดูออกว่าเถี่ยจู้คงหิวจัด บะหมี่เพิ่งขึ้นจากหม้อร้อนๆ แต่น้องชายคนนี้กลับไม่สะทกสะท้าน

“อื้อๆ!”

เถี่ยจู้ไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมาเลย เวลาไม่ถึงสองนาที บะหมี่เกลี้ยงชาม แม้แต่น้ำซุปก็ถูกซดจนแห้งขอด

“เถ้าแก่! ขออีกสองชามครับ!”

จางฮวาเฉิงเองก็กินหมดแล้ว แต่ยังรู้สึกไม่อิ่ม พอเห็นเถี่ยจู้ทำท่าเสียดายเลียขอบชาม เขาจึงสั่งเพิ่มทันที

“น้ำซุปเติมฟรีนะ!”

เถ้าแก่ร้านตะโกนบอกขณะมองดูเถี่ยจู้เดินมาเสิร์ฟบะหมี่เองที่โต๊ะ

เมื่อจางฮวาเฉิงและเถี่ยจู้เดินออกจากร้าน พวกเขาฟาดบะหมี่ไปสี่ชาม และซดน้ำซุปไปอีกสี่ชาม... โดยจางฮวาเฉิงดื่มน้ำซุปไปแค่ชามเดียว ส่วนอีกสามชามลงท้องเถี่ยจู้ไปหมด

“นั่นคางคกพุงโรหรือเปล่าน่ะ? กินเข้าไปได้ไงไม่กลัวท้องแตก”

เถ้าแก่เนี้ยที่เพิ่งเดินออกมาเก็บชามบ่นอุบ

“ดูทรงแล้วคนบ้านนอกแหงๆ กินจุชะมัด”

เถ้าแก่ร้านหัวเราะร่า ยุคนี้อย่าว่าแต่คนบ้านนอกเลย คนในเมืองเองถ้ามีโอกาสได้กินฟรีก็กินแหลกเหมือนกันนั่นแหละ

เถี่ยจู้เดินลูบท้องอย่างมีความสุข ท่าทางกระฉับกระเฉงขึ้นทันตาเห็น

“อิ่มไหม?”

จางฮวาเฉิงเองยังรู้สึกจุกนิดๆ แต่ดูเหมือนเถี่ยจู้จะเฉยมาก

“พออิ่มครับ”

“...”

เข้าใจแล้ว... คงจะอิ่มแค่เจ็ดส่วนสินะ...

ตอนนั้นเขาไปรับปากว่าจะเลี้ยงเถี่ยจู้ให้อิ่มได้ยังไงกันนะเนี่ย?

“เถี่ยจู้ นายเคยไปเยี่ยมแม่ที่กองพลฟู่จวงบ้างไหม?”

ระหว่างทางกลับ จางฮวาเฉิงเอ่ยถามขึ้น แม่ของเถี่ยจู้แต่งงานใหม่ไปอยู่ที่กองพลฟู่จวงซึ่งอยู่ติดกันนี่เอง

“แม่แอบมาหาผมบ้างบางครั้ง เอาของกินมาให้... คราวที่แล้วพาน้องสาวมาด้วย น้องสาวเอาข้าวตังมาให้ผมกิน”

เถี่ยจู้นึกย้อนความหลังแล้วพยักหน้า

น้องสาว??

ชาติที่แล้วเขาไม่ยักรู้ว่าเถี่ยจู้มีน้องสาวด้วย สงสัยจะเป็นลูกที่เกิดกับสามีใหม่

“นายรู้ใช่ไหมว่าแม่นายอยู่ตรงไหนของฟู่จวง?”

“รู้ครับ”

“งั้นเดี๋ยวกลับถึงบ้าน ฉันจะแบ่งของกินให้นายเอาไปให้แม่นะ แอบๆ เอาไปให้ล่ะ อย่าให้พ่อรู้เด็ดขาด”

ขืนพ่อมันรู้ เถี่ยจู้คงโดนตีตาย

จางฮวาเฉิงจำได้ว่าตอนเด็กๆ แม่ของเถี่ยจู้ใจดีมาก มักจะแบ่งของกินให้เขาเสมอ สมัยนั้นครอบครัวเขายังอาศัยอยู่บ้านเก่าติดกับบ้านเถี่ยจู้ ความสัมพันธ์สองบ้านถือว่าดีทีเดียว แต่พอแม่เถี่ยจู้หนีไปแล้วได้แม่เลี้ยงใจร้ายมาแทน สองบ้านก็เริ่มมีปากเสียงกัน

ต่อมาพี่ชายเขาปลูกบ้านใหม่แล้วย้ายครอบครัวไปอยู่กันหมด บ้านเก่าหลังนี้เลยตกเป็นของจางฮวาเฉิง

เถี่ยจู้พยักหน้ารับคำ

“นายใส่รองเท้าเบอร์อะไร? เดี๋ยวกลับไปจะให้หลินหลินตัดรองเท้านวมให้คู่หนึ่ง”

จางฮวาเฉิงมองรองเท้าผ้าใบเก่าคร่ำคร่าเต็มไปด้วยรอยปะชุนของเถี่ยจู้ ดูสภาพแล้วไม่น่าจะกันหนาวได้เลย

เถี่ยจู้ก้มมองเท้าตัวเอง แล้วส่ายหน้า ลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยปาก “พี่... คราวที่แล้วน้องสาวกับแม่มาหา น้องไม่ได้ใส่รองเท้า... ตัดให้ร้องได้ไหม?”

“ได้สิ”

จางฮวาเฉิงมองเพื่อนด้วยความประหลาดใจ ไม่นึกเลยว่าในเวลาแบบนี้ เจ้าเพื่อนยากยังอุตส่าห์นึกถึงน้องสาวต่างพ่อคนนั้น

“น้องนายเท้าขนาดเท่าไหร่?”

เถี่ยจู้เงียบกริบ...

จบบท