บทที่ 19 - เป้าหมายการลงทุนสีทอง หลินอี้

บทที่ 19 - เป้าหมายการลงทุนสีทอง หลินอี้

เพราะว่า แม้จะเป็นศิษย์ฝ่ายในเหมือนกัน แต่ศิษย์ฝ่ายในทั่วไปกับศิษย์สายตรงของผู้อาวุโสนั้น ช่างแตกต่างกันราวฟ้ากับดิน ตอนที่เจียงฮ่าวอวิ๋นเข้าร่วมสำนักซาไห่ ก็เพิ่งจะอยู่ขั้นรวบรวมลมปราณขั้นสมบูรณ์เท่านั้น แม้ว่าช่วงนี้จะมีการทะลวงขั้น ก็คงจะอยู่แค่ขั้นสร้างรากฐานช่วงต้น การที่จะได้เป็นศิษย์ฝ่ายในทั่วไปนั้นไม่มีปัญหา แต่การที่จะได้เป็นศิษย์สายตรงของผู้อาวุโสนั้น แทบจะเป็นไปไม่ได้เลย

ส่วนซาเส้าสยงที่ถูกหลินเสวียนสังหารไป หลินซงก็ได้ยืนยันสถานะของเขาแล้ว เป็นศิษย์สายตรงของผู้อาวุโสจริงๆ และได้ยินมาว่ายังมีเบื้องหลังที่ไม่ธรรมดาอีกด้วย

“การที่จะเข้าไปในสำนักซาไห่เพื่อสังหารเจียงฮ่าวอวิ๋นนั้น ยากมาก!” “สำนักซาไห่มีการป้องกันที่แน่นหนา ยอดฝีมือก็มีอยู่มากมาย ต่อให้สามารถเข้าไปได้ ก็ยากที่จะลงมือสำเร็จ” หลังจากที่รวบรวมข้อมูลทั้งหมดแล้ว หลินซงก็เริ่มวางแผนสังหารเจียงฮ่าวอวิ๋น

“มีเพียงตอนที่เจียงฮ่าวอวิ๋นออกจากสำนักซาไห่เท่านั้น จึงจะมีโอกาสสังหารเขาได้ และมีโอกาสเพียงแค่ครั้งเดียวเท่านั้น!” “ทว่า นี่จำเป็นต้องรู้กิจวัตรประจำวันของเจียงฮ่าวอวิ๋น และยังต้องรู้เส้นทางการเคลื่อนไหวของเขาอีกด้วย...”

ชั่วขณะนี้ยังไม่สามารถหาโอกาสสังหารเจียงฮ่าวอวิ๋นได้ แต่ทว่า หลินซงก็ไม่ได้รีบร้อน นักฆ่าที่ผ่านการรับรอง ย่อมต้องมีความอดทนที่เพียงพอ และมีความเยือกเย็นอย่างที่สุด หลังจากที่ได้ฝึกฝน 'คัมภีร์เจ็ดสังหาร' ฉบับสมบูรณ์แล้ว ความเข้าใจในการฆ่าฟันของหลินซง ก็ยิ่งลึกซึ้งมากขึ้นเรื่อยๆ

“ข้าจะไม่ทำให้ท่านประมุขต้องผิดหวังอย่างแน่นอน...” ในความมืดมิด พลันมีเสียงพึมพำแผ่วเบาดังลอยมา จากนั้นก็ไม่มีเสียงใดๆ อีกต่อไป

...

ตระกูลหลิน, หอประมุข “ท่านประมุข ทุกคนมาถึงกันพร้อมแล้วเจ้าค่ะ” หลินจืออิ๋งที่ทะลวงสู่ขั้นสร้างรากฐาน และได้กลายเป็นผู้อาวุโสแล้ว กล่าวกับหลินเสวียนที่อยู่บนหอด้วยความเคารพ

“อืม ในเมื่อมากันพร้อมแล้ว ก็ไปกันเถิด!” ร่างของหลินเสวียนพลันเคลื่อนไหว ควบแสงเหินบิน ออกจากหอ มุ่งหน้าไปยังตำหนักฝึกยุทธ์

หลังจากที่โชคตระกูลเพิ่มสูงขึ้นในครั้งที่แล้ว หลินเสวียนไม่เพียงแต่จะออกตระเวนสำรวจภายในตระกูลอีกครั้ง แต่ยังได้ออกคำสั่งเรียกตัวสมาชิกตระกูลที่อยู่ภายนอกกลับมาอีกมากมาย แม้ว่าตระกูลหลินจะก่อตั้งมาได้ไม่นานนัก แต่ก็มีอายุนับสิบปีแล้ว สะสมกันมารุ่นแล้วรุ่นเล่า ก็มีสมาชิกตระกูลนับร้อยคน ในจำนวนนี้ มีไม่น้อยที่ออกไปแสวงหาวิถี, ท่องเที่ยว, สำรวจแดนลับ, หรือแม้กระทั่งแต่งงานออกไป เมื่อโชคตระกูลเพิ่มสูงขึ้น ในบรรดาคนเหล่านี้ ก็ย่อมต้องมีเป้าหมายการลงทุนที่ดีๆ ปรากฏขึ้นมาบ้าง หลินเสวียนไหนเลยจะปล่อยผ่านไปได้? จึงได้เกิดภาพฉากนี้ขึ้น

“คารวะท่านประมุข!” เมื่อร่างของหลินเสวียนปรากฏขึ้น สมาชิกตระกูลทุกคนต่างก็ก้มหัวคำนับเสียงดัง ในตระกูลมีขั้นแก่นทองคำคอยค้ำจุน พวกเขาที่เป็นสมาชิกตระกูล

ย่อมต้องได้รับประโยชน์ไปด้วย ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่น แค่บรรยากาศภายในตระกูลก็แตกต่างไปจากเมื่อก่อนอย่างสิ้นเชิง หากสามารถนอนฝึกตนอยู่เฉยๆ ได้ ใครเล่าจะอยากออกไปเสี่ยงอันตรายแย่งชิงทรัพยากร แย่งชิงวาสนาข้างนอก? คนที่ออกไปข้างนอกเพื่อคารวะอาจารย์หรือท่องเที่ยวนั้น

โดยพื้นฐานแล้วล้วนเป็นตระกูลสาขารอง ไม่ได้รับความสำคัญจากตระกูล ทำได้เพียงต้องดิ้นรนสร้างอนาคตด้วยตนเอง แต่ตอนนี้ไม่เหมือนกันแล้ว ตอนนี้ตระกูลไม่แบ่งแยกว่าจะเป็นสายเลือดหลักหรือสายเลือดรอง สนใจเพียงแค่คุณประโยชน์ต่อตระกูลเท่านั้น

ตอนที่ได้ยินข่าวนี้ พวกเขาก็ยังไม่ค่อยอยากจะเชื่อเท่าไหร่ แต่ตอนนี้พอกลับมาถึงตระกูลและได้เห็นกับตา จึงได้รู้ว่าเป็นเช่นนั้นจริงๆ ตอนนี้พวกเขากลับมาถึงตระกูลได้ไม่นาน ก็ได้รับการเรียกพบจากท่านประมุข จะบอกว่าพวกเขาไม่ตื่นเต้น ย่อมเป็นไปไม่ได้

“พวกท่านไม่ต้องมากพิธี!” “เมื่อหลายวันก่อน ข้าทะลวงสู่ขั้นแก่นทองคำ มีใจอยากที่จะฟื้นฟูตระกูล” “แต่ติดอยู่ที่ว่าในตระกูลกำลังคนไม่เพียงพอ บวกกับสมาชิกตระกูลส่วนใหญ่ก็อาศัยอยู่ในตระกูลมานาน ขาดประสบการณ์ในการท่องไปในโลกแห่งการบำเพ็ญเพียร” “ตอนนี้ที่พวกท่านกลับมาสู่ตระกูล ก็ย่อมสามารถช่วยข้าฟื้นฟูตระกูลได้!” หลินเสวียนพลางเอ่ยปากพูด พลางเปิดเนตรสอดประสาน กวาดตามองสมาชิกตระกูลทุกคน

[นาม: หลินจือไต้ (เขียว)] ... [นาม: หลินจืออิน (เขียว)] ... [นาม: หลินปี้เซวียน (เขียว)] ... [นาม: หลินปี้เยว่ (ฟ้า)] ...

เป็นไปตามที่หลินเสวียนคาดไว้ สีแห่งโชคชะตาล้วนไม่เลวเลยทีเดียว สามารถลงทุนได้ แน่นอนว่า ที่ทำให้หลินเสวียนประหลาดใจที่สุด ไม่ใช่คนเหล่านี้ แต่เป็น... เป้าหมายการลงทุนสีทอง, หลินอี้

[นาม: หลินอี้ (ทอง)]

[สถานะ: สมาชิกตระกูลหลินแห่งเมืองเมฆขาว, อดีตศิษย์รับใช้สำนักมรรคาไร้ลักษณ์]

[พลังบำเพ็ญ: รวบรวมลมปราณขั้นที่สี่]

[วิชาบำเพ็ญ: เคล็ดว่างจั้ว (ระดับมนุษย์ขั้นสูง)]

[วิชาอาคม: เคล็ดกระบี่หงส์เหิน (ระดับมนุษย์ขั้นกลาง)]

[รากวิญญาณ: รากวิญญาณผสม (ทอง-ไม้-น้ำ-ไฟ-ดิน)]

[วาสนา: ระบบสร้างชื่อเสียง (ปัจจุบันยังไม่เปิดใช้งาน, อีกสามวันจะเปิดใช้งาน หลังจากเปิดใช้งาน, ขอเพียงสร้างชื่อเสียง, ได้รับความสนใจจากผู้อื่น, ก็จะสามารถเพิ่มแต้มแข็งแกร่งขึ้นได้)]

มีเป้าหมายการลงทุนสีทองด้วย นี่เป็นสิ่งที่หลินเสวียนคาดไม่ถึง ถือเป็นเรื่องน่าประหลาดใจอย่างยิ่งยวด

[ติ๊ง! พบเป้าหมายการลงทุนสีเขียว, สามารถทำการลงทุนได้!]

(ลงทุน: อาวุธวิเศษขั้นสุดยอด 1 ชิ้น)

ผลตอบแทน: อาวุธวิเศษชั้นสูง 1 ชิ้น ...

[ติ๊ง! พบเป้าหมายการลงทุนสีฟ้า, สามารถทำการลงทุนได้!]

(ลงทุน: โอสถเมฆาบริสุทธิ์ (สองดาว) 3 ขวด)

ผลตอบแทน: โอสถหยกทองคำ (สามดาว) 30 ขวด

(ลงทุน: คำชี้แนะการฝึกตนขั้นแก่นทองคำ 1 ครั้ง)

ผลตอบแทน: ประสบการณ์การฝึกตนขั้นวิญญาณแรกกำเนิด 1 ครั้ง ...

[ติ๊ง! พบเป้าหมายการลงทุนสีทอง, สามารถทำการลงทุนได้!]

(ลงทุน: วิชาบำเพ็ญระดับสวรรค์ขั้นสุดยอด 1 เล่ม)

ผลตอบแทน: วิชาบำเพ็ญไร้ระดับ 'คัมภีร์ต้นกำเนิดวิถี' 1 เล่ม

(ลงทุน: โอสถรวบรวมปราณ (หนึ่งดาว) 3 ขวด)

ผลตอบแทน: โอสถชำระไขกระดูก (หกดาว) 30 ขวด

(ลงทุน: ศิลาวิญญาณขั้นต่ำ 1,000 ก้อน)

ผลตอบแทน: ศิลาวิญญาณขั้นสูง 100 ก้อน

(ลงทุน: โอกาสในการสร้างชื่อเสียง 1 ครั้ง)

ผลตอบแทน: ผลตอบแทนพิเศษ (ผลตอบแทนขึ้นอยู่กับระดับของการสร้างชื่อเสียง)

เมื่อเห็นถึงตรงนี้ หลินเสวียนก็ได้แต่บอกว่า ยอดเยี่ยม, ยอดเยี่ยมมาก, ยอดเยี่ยมเป็นพิเศษ การลงทุนที่มากมายขนาดนี้ในคราวเดียว ก็ทำให้หลินเสวียนเข้าใจกลไกของผลตอบแทนการลงทุนจนหมดสิ้น เพียงแต่ว่า ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะมาสนใจกลไกการลงทุน ตอนนี้หลินเสวียนสนใจตัวการลงทุนมากกว่า สมาชิกตระกูลมากมายขนาดนี้ สิ่งของที่ต้องใช้ลงทุนก็แตกต่างกันไป เขาในฐานะประมุขตระกูล ก็ย่อมเป็นไปไม่ได้ที่จะแอบไปลงทุนทีละคนๆ ดังนั้น จึงจำเป็นต้องมีความแตกต่างกันอยู่บ้าง

“พวกท่านจากตระกูลไปนานหลายปี ประสบการณ์และพลังบำเพ็ญของแต่ละคนก็ไม่เหมือนกัน ของขวัญต้อนรับที่ข้าจะให้พวกท่าน หากเป็นเหมือนกันหมด ข้าในฐานะประมุขตระกูลก็คงจะลำเอียงไป” “ดังนั้น ของขวัญต้อนรับที่ข้าจะมอบให้พวกท่าน

จะมีความแตกต่างกันอยู่บ้าง แต่ก็รับรองว่าจะเป็นสิ่งที่พวกท่านต้องการที่สุดในตอนนี้อย่างแน่นอน” หลินเสวียนครุ่นคิดในใจอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็เอ่ยปากกล่าว พูดจบ หลินเสวียนก็รวบรวมจิต พลันมีสมบัติล้ำค่าที่ส่องแสงระยิบระยับนับไม่ถ้วนปรากฏขึ้นจากความว่างเปล่า ลอยไปอยู่ตรงหน้าทุกคน ในฐานะยอดฝีมือขั้นแก่นทองคำ การที่จะควบคุมสิ่งของมากมายขนาดนี้ในเวลาเดียวกัน สำหรับหลินเสวียนแล้ว ไม่นับว่ายากเย็นอะไร

“นี่... นี่มัน อาวุธวิเศษขั้นสุดยอด, นี่จะเป็นไปได้อย่างไร?”

“โอสถเมฆาบริสุทธิ์, นี่มันโอสถเมฆาบริสุทธิ์, แถมยังตั้งสามขวด!”

“ท่านประมุขมอบวิชาบำเพ็ญให้ข้า, เพียงแต่วิชาบำเพ็ญนี้, ช่างลึกล้ำถึงเพียงนี้, ก็ไม่รู้ว่า...” ...

เดิมทีทุกคนก็นึกว่าจะเป็นเพียงแค่ทรัพยากรการฝึกตนธรรมดาทั่วไป แต่เมื่อพวกเขารับของขวัญมาตรวจสอบดูแล้ว ต่างก็สีหน้าเปี่ยมไปด้วยความยินดี ร้องตะโกนออกมาเสียงดัง

“ทำไมถึงรู้สึก, สนิทสนมกับท่านประมุขอย่างบอกไม่ถูก, หรือว่าเป็นภาพลวงตา?”

“แล้วก็ของขวัญที่ท่านมอบให้ข้า, ก็รู้สึกว่าจะเยอะกว่าคนอื่นอยู่บ้าง...” ณ มุมหนึ่งของฝูงชน ชายหนุ่มที่อายุไม่มาก แต่ใบหน้ากลับไม่ดูอ่อนเยาว์ พลางจ้องมองหลินเสวียน พึมพำในใจ เขามีชื่อว่า หลินอี้, เมื่อสิบแปดปีก่อนได้มาเกิดใหม่ในโลกใบนี้, หลังจากนั้นก็จากตระกูลไป, เข้าร่วมสำนักมรรคาไร้ลักษณ์, กลายเป็นศิษย์รับใช้