บทที่ 54 - ข้าคือคุณชายเย่ไป๋อี้แห่งตระกูลเย่

บทที่ 54 - ข้าคือคุณชายเย่ไป๋อี้แห่งตระกูลเย่

ชายขี้เมาเห็นจ้าวหลิงเอ๋อร์นิ่งเฉย ไม่รู้ว่าเมาจริงหรือเมาดิบ พุ่งเข้ามาจะคว้าตัวนาง

จ้าวหลิงเอ๋อร์ขมวดคิ้ว รังเกียจอย่างที่สุด

"มิน่านายท่านถึงไม่ชอบดื่มสุรา พวกขี้เมานี่มันน่ารำคาญจริงๆ"

ขณะที่จ้าวหลิงเอ๋อร์กำลังจะใช้พลังปราณซัดชายขี้เมาให้กระเด็น

เงาร่างสีขาวสายหนึ่งก็พุ่งเข้ามาขวางหน้า

"บังอาจ! ไอ้ขี้เมาที่ไหนกล้ามาลวนลามหญิงสาวกลางวันแสกๆ!" ชายชุดขาวตะโกนก้อง แล้วถีบชายขี้เมาปลิวไปไกล

"ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง!"

จากนั้นเขาก็หันกลับมาสะบัดผมอย่างเท่ เผยให้เห็นใบหน้าที่แต่งแต้มมาอย่างดี

"แม่นาง ไม่เป็นไรใช่ไหม? ข้าเย่ไป๋อี้ แห่งตระกูลเย่"

จ้าวหลิงเอ๋อร์มองคนตรงหน้าอย่างงงๆ "เจ้านี่มันบ้าหรือเปล่า? มายืนเก๊กหล่อทำไม?"

นางไม่สนใจท่าทีโอ้อวดของเย่ไป๋อี้

นางเห็นชัดเจนว่าเย่ไป๋อี้มีระดับกลั่นลมปราณชั้นที่ 7 ส่วนชายขี้เมาแค่ชั้นที่ 3

และตัวนางเองก็เปิดเผยระดับพลังที่สูงกว่าทั้งคู่

เย่ไป๋อี้ต้องดูออกแน่ว่าชายขี้เมาทำอะไรนางไม่ได้

ดังนั้น การกระทำของเย่ไป๋อี้จึงดูประหลาดและไร้สาระมาก

"แม่นาง เพิ่งเคยมาเมืองวั่นหนานหรือ? ไม่เคยเห็นหน้ามาก่อนเลย ตระกูลเย่ของข้าพอมีหน้ามีตาอยู่บ้าง ให้ข้าเป็นไกด์พาเที่ยวไหม?"

เย่ไป๋อี้เห็นจ้าวหลิงเอ๋อร์เงียบ ก็นึกว่านางตกตะลึงในความหล่อเหลาของตน จึงยิ่งได้ใจ

จ้าวหลิงเอ๋อร์มองสำรวจเย่ไป๋อี้ ส่วนชายขี้เมาหายตัวไปไหนแล้วก็ไม่รู้

"แม่นาง ไม่เชื่อคำพูดของข้าหรือ?" เย่ไป๋อี้ยังคงพล่ามต่อ ขยับตัวเข้าไปใกล้จ้าวหลิงเอ๋อร์เรื่อยๆ

ไกลออกไป ผู้คนเริ่มซุบซิบ

"นั่นเย่ไป๋อี้ คุณชายเจ้าสำราญตระกูลเย่นี่นา วันๆ เอาแต่ก่อเรื่อง"

"เฮ้อ ถ้าข้าเกิดในตระกูลเย่ ป่านนี้คงไปไกลกว่านี้แล้ว ไม่มาย่ำต๊อกแบบมันหรอก"

"รู้ไหม คุณชายใหญ่ตระกูลเย่คนนี้ รากปราณแค่ระดับกลาง ที่มีระดับกลั่นลมปราณชั้นที่ 7 ได้ ก็เพราะพ่อมันอัดยาให้ล้วนๆ"

"น่าสงสารแม่นางคนนั้น คงไม่รอดเงื้อมมือมารแน่"

"สภาพแบบนั้นยังกล้าชื่อไป๋อี้ (ชุดขาว) เสียชื่อชุดขาวในใจข้าหมด"

"ชู่ว! เบาๆ หน่อย เวลาเย่ไป๋อี้ออกมาข้างนอก จะมียอดฝีมือระดับสร้างรากฐานคอยคุ้มกันตลอด อย่าหาเรื่องใส่ตัว"

"......"

พอมีคนเตือน ทุกคนก็เงียบกริบ ไม่กล้าวิจารณ์ต่อ

"แม่นาง ตกใจจนพูดไม่ออกเลยหรือ? ไปกับข้าเถอะ เดี๋ยวให้หมอประจำตระกูลตรวจดูให้ หมอตระกูลเย่เก่งที่สุดในเมืองแล้วนะ"

พูดพลาง เย่ไป๋อี้ก็เอื้อมมือจะมาโอบไหล่จ้าวหลิงเอ๋อร์

จ้าวหลิงเอ๋อร์มองมือที่ยื่นมาด้วยความรังเกียจ "ไสหัวไป!"

พลังปราณระเบิดออก กระแทกมือของเย่ไป๋อี้กระเด็น

เย่ไป๋อี้ที่เก่งแต่เปลือกเพราะพึ่งยา จะไปสู้จ้าวหลิงเอ๋อร์ได้อย่างไร

นางแข็งแกร่งกว่าเขาราวฟ้ากับเหว

แค่แรงกระแทกจากพลังปราณ ก็ซัดเย่ไป๋อี้ปลิวไปไกลกว่า 10 เมตร

"อ๊าก!" เย่ไป๋อี้ร้องลั่น

แต่ก่อนที่ร่างจะกระแทกพื้น มือปริศนาก็เข้ามารับไว้ได้อย่างนุ่มนวล

เจ้าของมือนั้นถอนหายใจในใจ "ท่านเจ้าตระกูลไม่น่าให้กำเนิดตัวปัญหาแบบนี้มาเลย"

แม้จะไม่ชอบใจ แต่หน้าที่คือต้องปกป้อง

"นายน้อย เป็นอะไรไหมขอรับ!"

เย่ไป๋อี้โกรธจนหน้าแดงก่ำ เขาเล็งจ้าวหลิงเอ๋อร์มานานแล้ว

อุตส่าห์จ้างคนมาเล่นละครฉากวีรบุรุษช่วยหญิงงาม

กะว่าจะเปิดตัวหล่อๆ ให้สาวประทับใจ

ที่ไหนได้ นางไม่เล่นด้วย แถมยังซัดเขาปลิวต่อหน้าธารกำนัล หมดกันภาพลักษณ์ที่สร้างมา

เย่ไป๋อี้เจ็บใจนัก เหยื่อที่เขาหมายตา ไม่เคยมีใครรอดมือไปได้

"เห็นไหมว่านางลงมือทำร้ายข้า! ยืนบื้ออยู่ทำไม!

จับตัวนางมาเดี๋ยวนี้! ข้าจะสั่งสอนให้นางรู้สำนึก

ว่าเย่ไป๋อี้คนนี้ ไม่ใช่คนที่ใครจะมาลูบคมได้ง่ายๆ"

"ขอรับ" ผู้คุ้มกันระดับสร้างรากฐานจำใจรับคำสั่ง

เขาทำเรื่องพรรค์นี้มานับครั้งไม่ถ้วน

ผู้คุ้มกันปลดปล่อยพลังปราณ ระดับสร้างรากฐานแผ่ออกมา

"ผู้คุ้มกันตระกูลเย่ลงมือแล้ว แม่นางคนนั้นคงไม่รอด" ผู้คนรอบข้างต่างเวทนา

จ้าวหลิงเอ๋อร์เห็นพลังระดับสร้างรากฐาน แต่ก็ไม่ได้หวาดหวั่น

แค่สร้างรากฐานชั้นที่ 2 ยังไม่คณนามือ

"หรือนี่จะเป็นสิ่งที่นายท่านเคยบอก ตีสุนัขให้ดูเจ้าของ?

โลกผู้บำเพ็ญเพียรเป็นแบบนี้สินะ นายท่านถึงไม่ชอบออกไปไหน"

"ดูท่าวันนี้ข้าจะหาเรื่องเดือดร้อนไปให้นายท่านเสียแล้ว กลับไปต้องโดนดุแน่ๆ"

จ้าวหลิงเอ๋อร์ตำหนิตัวเองในใจ

ผู้คุ้มกันเดินเข้ามาใกล้

"แม่นาง ยอมจำนนแต่โดยดีเถอะ ข้าไม่อยากทำร้ายเจ้า แค่ไปขอขมานายน้อย แล้วตามพวกเรากลับไป เรื่องนี้ก็จบ"

ผู้คุ้มกันพูดเองยังกระดากปาก

"ทำไมข้าต้องตามพวกเจ้าไป?" จ้าวหลิงเอ๋อร์ไม่เข้าใจ คนผิดคือเย่ไป๋อี้ชัดๆ

"งั้นข้าคงต้องเสียมารยาทแล้ว"

ผู้คุ้มกันเตรียมลงมือจับกุม

จ้าวหลิงเอ๋อร์คิดหาวิธีจบเรื่องให้เร็วที่สุด เพื่อไม่ให้กระทบถึงเฉินเจ๋อ

ทันใดนั้น กลิ่นอายของนางก็พุ่งทะยานขึ้น

กลั่นลมปราณชั้นที่ 9

กลั่นลมปราณขั้นสมบูรณ์

สร้างรากฐานชั้นที่ 1

...

จนหยุดที่สร้างรากฐานชั้นที่ 4

"สร้างรากฐานชั้นที่ 4!" ผู้คุ้มกันชะงักกึก

ฝูงชนฮือฮา

"นั่นมันระดับสร้างรากฐาน?"

"ยังเด็กอยู่เลย ทำไมเก่งขนาดนี้?"

"อัจฉริยะจากไหนเนี่ย?"

"ตระกูลเย่เตะแผ่นเหล็กเข้าให้แล้ว"

"......"

"ทำไมไม่เข้ามาล่ะ?" จ้าวหลิงเอ๋อร์ถามเสียงเรียบ

เฉินเจ๋อเคยสอนไว้ ข้างนอกอย่าหาเรื่อง แต่ถ้าเรื่องมาหา ก็ไม่ต้องกลัว สู้ได้ก็สู้ สู้ไม่ได้ก็หนี

ตอนนี้นางสู้ได้ จะกลัวทำไม

เย่ไป๋อี้ที่ยืนดูอยู่ไกลๆ ตะโกนเร่ง "ท่านผู้เฒ่าเย่ ทำอะไรอยู่ จัดการมันสิ!"

"นายน้อย ใจเย็นๆ ก่อน"

ผู้คุ้มกันเหงื่อตก สร้างรากฐานชั้นที่ 4 สูงกว่าเขาตั้งสองขั้น จะไปสู้ได้ไง

ที่สำคัญคือ เด็กขนาดนี้แต่มีพลังขนาดนี้ เบื้องหลังต้องไม่ธรรมดาแน่

ถ้าไปตอแยเข้า ตระกูลเย่จะรับมือไหวหรือเปล่า

ผู้คุ้มกันรีบประเมินสถานการณ์ "แม่นาง เมื่อครู่ข้าล่วงเกินไป โปรดอภัยให้ด้วย

ช่วยบอกชื่อสำนักของท่านให้ข้าทราบ ตระกูลเย่จะไปขอขมาถึงที่"

ผู้คุ้มกันประสานมือคารวะ

จ้าวหลิงเอ๋อร์มองผู้คุ้มกันอย่างแปลกใจ นึกไม่ถึงว่าตระกูลเย่จะมีคนพูดรู้เรื่อง แต่นางไม่มีสำนักนี่นา

"ช่างเถอะ!" จ้าวหลิงเอ๋อร์ขี้เกียจต่อความยาวสาวความยืด เตรียมจะเดินหนี

แต่เย่ไป๋อี้ผู้ไม่รู้อีโหน่อีเหน่กลับไม่ยอมจบ หญิงงามขนาดนี้จะปล่อยให้หลุดมือไปได้ไง

"จะหนีไปไหน!" เย่ไป๋อี้ตะโกนลั่น เตรียมจะพุ่งเข้าใส่จ้าวหลิงเอ๋อร์