บทที่ 53 - กำไรจากจอบวิญญาณสวรรค์ และการฉายเดี่ยวของจ้าวหลิงเอ๋อร์

บทที่ 53 - กำไรจากจอบวิญญาณสวรรค์ และการฉายเดี่ยวของจ้าวหลิงเอ๋อร์

จ้าวหลิงเอ๋อร์กลับออกมาจากมิติสรรพสิ่ง รายงานผลการขุดแร่ด้วยจอบวิญญาณสวรรค์ให้เฉินเจ๋อฟัง

เฉินเจ๋อรู้อยู่แล้ว จึงไม่ได้ตื่นเต้นอะไรมาก

"นี่แค่เริ่มต้น"

"นายท่าน สมุนไพรเก็บเกี่ยวแล้ว จะให้เอาไปขาย หรือเก็บไว้รอร้านเปิดเจ้าคะ?"

"เอาไปขายเลย ช่วงนี้ร้อนเงิน ร้านยังไม่ได้เปิด ยังไม่ต้องใช้

ถึงเวลาต้องใช้ค่อยแลกจากร้านค้าสรรพสิ่งเอา

เสบียงอาหารก็ใกล้หมดแล้ว เจ้าไปซื้อเพิ่มหน่อย

ถ้ามีเวลา ก็แวะไปดูร้านใหม่ด้วยว่าตกแต่งไปถึงไหนแล้ว"

"เอ๊ะ!" จ้าวหลิงเอ๋อร์ตกใจ "นายท่านจะให้ข้าไปคนเดียวหรือเจ้าคะ?"

เฉินเจ๋อยิ้ม "ทำไม? กลัวหรือ?"

โดนท้าทายแบบนี้ จ้าวหลิงเอ๋อร์หน้าแดง "เปล่าสักหน่อย"

นางสูดหายใจลึก "นายท่านวางใจ ข้าจะทำให้ดีที่สุด"

นี่เป็นครั้งแรกที่นางต้องออกไปทำธุระคนเดียว ตื่นเต้นปนดีใจ

เฉินเจ๋อตั้งใจจะฝึกฝนร่างแยกทั้งสาม จ้าวหลิงเอ๋อร์ เฉินฝาน และจ้าวอวิ๋น ให้เก่งกล้าสามารถ

เฉินฝานกับจ้าวอวิ๋นมีเส้นทางของตัวเองแล้ว จ้าวหลิงเอ๋อร์จะให้น้อยหน้าได้อย่างไร

ให้นางออกไปเปิดหูเปิดตาบ้าง จะได้เรียนรู้โลกกว้าง

เฉินเจ๋อมองร่างแยกทุกคนเป็นปัจเจกบุคคลที่มีชีวิตจิตใจ ไม่ใช่แค่หุ่นเชิด

ได้รับความไว้วางใจจากเฉินเจ๋อ จ้าวหลิงเอ๋อร์ก็ออกจากจวนไปอย่างมั่นใจ

เฉินเจ๋อนั่งกินข้าวต่อ สำหรับระดับสร้างรากฐาน อาหารแค่นี้แค่พอให้อิ่มท้อง

กินเพื่อความสุขทางใจมากกว่า เพราะพลังปราณจากธรรมชาติก็เพียงพอต่อการดำรงชีพ

กินเสร็จก็เรียกเย่เจิ้งผิงที่ฟื้นพลังแล้ว มาล้างจาน

"นายท่านเรียกข้าหรือ?" เย่เจิ้งผิงงง

"อืม มาล้างจาน"

"หา!"

เย่เจิ้งผิงไม่คิดว่าถูกเรียกตัวด่วนมาเพื่อล้างจาน

เห็นสายตาดุๆ ของเฉินเจ๋อ เย่เจิ้งผิงรีบเปลี่ยนท่าที "รับทราบ นายท่าน ข้าจะทำเดี๋ยวนี้"

เฉินเจ๋อไม่สนใจเย่เจิ้งผิง กินอิ่มแล้วก็นอนพักผ่อนบนเก้าอี้โยก

เมื่อคืนไม่ได้นอนมัวแต่สอนเพลง วันนี้เลยเพลียๆ

ทางด้านจ้าวหลิงเอ๋อร์ ออกจากจวนก็มุ่งหน้าไปตลาด

นางจำทางไปร้านขายสมุนไพรและราคารับซื้อได้แม่น

เถ้าแก่ร้านยาสีหน้าเปลี่ยนไปทันทีที่เห็นจ้าวหลิงเอ๋อร์

ความงามของนางสะกดทุกสายตา บวกกับระดับพลังกลั่นลมปราณชั้นที่ 8 ที่นางเปิดเผยออกมา

เถ้าแก่เดาว่าเป็นศิษย์สำนักใหญ่ จึงต้อนรับขับสู้เป็นอย่างดี

"จะขายสมุนไพร" จ้าวหลิงเอ๋อร์พูดสั้นๆ วางสมุนไพรลงบนโต๊ะ

เถ้าแก่ไม่กล้าชักช้า รีบนับสมุนไพร

"สมุนไพรอายุ 10 ปี 10 ต้น ทั้งหมด 260 หินปราณระดับต่ำ พอใจไหมขอรับ?"

"ตกลง" จ้าวหลิงเอ๋อร์พยักหน้า ราคาดีกว่าคราวที่แล้วที่ร่างแยกอื่นมาขาย ซึ่งได้แค่ 200 หินปราณ

ไม่รู้ว่าราคาตลาดขึ้น หรือเถ้าแก่ให้ราคาพิเศษ แต่นางไม่สนใจ ขอแค่ได้เงินเยอะก็พอ

เถ้าแก่นับเงินส่งให้ "นี่ 260 หินปราณขอรับ"

"อืม" จ้าวหลิงเอ๋อร์รับเงินแล้วเดินออกไป

"โอกาสหน้าเชิญใหม่นะขอรับ"

เถ้าแก่ร้านยามองตามหลังจ้าวหลิงเอ๋อร์ตาไม่กะพริบ จนลับสายตา

พอนึกขึ้นได้ เถ้าแก่ก็เหงื่อแตกพลั่ก "ซวยแล้ว! เผลอมองนางแบบนั้น ถ้าโดนจับได้หัวขาดแน่"

เขาเป็นแค่กลั่นลมปราณชั้นที่ 4 ริอาจลวนลามทางสายตากับระดับชั้นที่ 8

โชคดีที่นางไม่ถือสา

จ้าวหลิงเอ๋อร์ไม่ได้สนใจสายตาเถ้าแก่ นางแค่รีบเดินเพราะกลัวเถ้าแก่เปลี่ยนใจเรื่องราคา

ถ้าเฉินเจ๋อรู้ว่าจ้าวหลิงเอ๋อร์ขายได้ราคาดีขนาดนี้ คงเสียดายแย่ที่ไม่ได้ให้มาขายตั้งนานแล้ว

คงได้แต่บ่นว่า "คนสวยทำอะไรก็ไม่ผิดจริงๆ"

ขายสมุนไพรเสร็จ จ้าวหลิงเอ๋อร์ก็ไปจ่ายตลาด

เรื่องนี้งานถนัด เพราะนางเป็นคนทำอาหารให้เฉินเจ๋อ รู้ใจเจ้านายดีที่สุด

พ่อค้าแม่ค้าในตลาดตื่นเต้นกันใหญ่ นานๆ ทีจะมีนางเซียนสวยๆ มาเดินจ่ายตลาด แถมยังต่อราคาเก่งอีกต่างหาก

ซื้อของครบแล้ว จ้าวหลิงเอ๋อร์ก็เดินไปที่ร้านค้าใหม่ท้ายตลาด

นางดีใจที่ทำภารกิจสำเร็จไปสองอย่างแล้ว เดินตัวปลิว

เหลือแค่ไปดูร้านใหม่ แล้วก็กลับไปรายงานผลงานให้เจ้านายชื่นชม

ทันใดนั้น ชายขี้เมาคนหนึ่งก็กระโดดออกมาขวางทาง "น้องสาว ไปเที่ยวกับพี่ไหมจ๊ะ!"

จ้าวหลิงเอ๋อร์มองชายขี้เมา ระดับกลั่นลมปราณชั้นที่ 3 ด้วยความรังเกียจ

"ไม่รู้หรือว่านายท่านเกลียดพวกขี้เมาที่สุด?"