บทที่ 52 - กินดื่มอย่างราชา

บทที่ 52 - กินดื่มอย่างราชา

เย่เจิ้งผิงแม้จะควบคุมร่างกายไม่ได้ แต่ก็รับรู้ทุกการกระทำของเฉินเจ๋อ

เขารู้ทันทีว่าเจ้านายทิ้งจอบเทพไว้ให้ใช้

ไม่รอช้า เย่เจิ้งผิงอัดพลังปราณเหวี่ยงจอบขุดแร่รัวๆ เสียงโลหะกระทบหินดังสนั่นหวั่นไหว

ขุดไป 50 กว่าที จนพลังปราณเกลี้ยงถัง

เย่เจิ้งผิงหยุดดูผลงาน ไม่ถึงชั่วโมง ขุดได้มากกว่าเมื่อก่อนทั้งวัน รวมแล้วกว่า 200 กิโลกรัม

"สุดยอดอาวุธขุดแร่จริงๆ!" เย่เจิ้งผิงอุทาน

เก็บแร่เข้ามิติสรรพสิ่ง แล้วส่งต่อจอบให้ร่างแยกอีกคน

คนพัก จอบห้ามพัก

มีแต่คนหมดแรง ไม่มีจอบพัง

ส่วนตัวเขาเองก็มุดเข้ามิติสรรพสิ่ง แจ้งผลงานให้จ้าวหลิงเอ๋อร์ทราบ

แล้วตรงดิ่งไปที่เรือนพักร่างแยกเพื่อฟื้นฟูพลัง

ร่างแยกฝึกฝนเองไม่ได้ ต้องรอฟื้นฟูตามธรรมชาติ หรือไม่ก็เข้าเรือนพักร่างแยก

ที่นั่นนอกจากรักษาอาการบาดเจ็บ ยังช่วยฟื้นฟูพลังปราณได้รวดเร็วอีกด้วย

เฉินเจ๋อกลับเข้าร่างต้น คำนวณความคุ้มค่าในใจ

จ้าวหลิงเอ๋อร์ทำอาหารเสร็จพอดี

"นายท่าน อาหารพร้อมแล้วเจ้าค่ะ"

"อืม" เฉินเจ๋อเดินไปที่โต๊ะ

อาหารเต็มโต๊ะ กลิ่นหอมฉุย ฝีมือจ้าวหลิงเอ๋อร์พัฒนาขึ้นเรื่อยๆ

นางไปกินร้านอาหารข้างนอกมาสองครั้ง ก็แกะสูตรอาหารเด็ดๆ มาได้หลายเมนู

พรสวรรค์ด้านการทำอาหารของนางไม่ธรรมดา

"หลิงเอ๋อร์ ฝีมือเจ้าดีขึ้นอีกแล้วนะ" เฉินเจ๋อเอ่ยชม

จ้าวหลิงเอ๋อร์ยิ้มแก้มปริ

"มานั่งกินด้วยกันสิ"

"ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ นายท่านทานเถอะ ข้าคอยบริการดีกว่า"

เฉินเจ๋อไม่คะยั้นคะยอ รู้ว่านางไม่ต้องกิน ให้นั่งดูคนอื่นกินมันก็กระไรอยู่

"งั้นเจ้าไปเก็บเกี่ยวสมุนไพรเถอะ พวก 10 ปีไม่ต้องปลูกแล้ว มูลค่ามันน้อย

ปลูกแต่ 30 ปีไปเลย อีกไม่กี่วันก็น่าจะโตทัน"

"เจ้าค่ะ"

จ้าวหลิงเอ๋อร์เข้ามิติสรรพสิ่งไป

เฉินเจ๋อกินข้าวไปพลาง คิดอะไรไปพลาง "การสิงร่างร่างแยกนี่ก็ดีเหมือนกัน เหมือนได้ไปเห็นด้วยตาตัวเอง

ว่างๆ ลองไปสิงร่างเฉินฝานกับจ้าวอวิ๋นบ้างดีไหมนะ?

จ้าวอวิ๋นอยู่ชายแดนราชวงศ์ต้าเฉียน ห่างไปหลายหมื่นลี้ น่าจะมีอะไรตื่นตาตื่นใจ

โลกภายนอกเป็นอย่างไร ต้องไปเห็นกับตา ไม่งั้นเสียชาติเกิดที่ได้มาโลกผู้บำเพ็ญเพียร

แต่ตอนนี้จ้าวอวิ๋นคงกำลังลำบากบุกเบิกเส้นทาง ไว้รอให้เข้าที่เข้าทางก่อนค่อยไป

ส่วนเฉินฝาน อยู่ในสำนักเมฆาล่อง สถานที่ที่เจ้าของร่างเดิมมีความทรงจำอยู่

เมื่อก่อนเป็นแค่ศิษย์รับใช้ ทำนาอยู่ชายขอบ ไม่เคยเข้าไปส่วนใน

ตอนนี้เฉินฝานเป็นศิษย์สายใน น่าจะเข้าออกได้สะดวก

แม้จะมีปัญหาจุกจิกกวนใจอยู่บ้าง

แต่ก็ไม่น่าเป็นอุปสรรคต่อการทัวร์สำนักเมฆาล่องของข้า"

ขณะที่เฉินเจ๋อกำลังนึกถึงเฉินฝาน

ที่สำนักเมฆาล่อง เขตที่พักศิษย์สายใน ถ้ำหมายเลข 23 ยอดเขาวิญญาณศักดิ์สิทธิ์

เฉินฝานสะดุ้งตื่นจากอาการเมาค้าง รู้สึกใจคอไม่ดี เหมือนจะมีเรื่องร้ายเกิดขึ้น

ความเมาหายไปเป็นปลิดทิ้ง

"สุราเซียนนี่แรงจริง ระดับสร้างรากฐานชั้นที่ 4 ยังเอาไม่อยู่"

มองดูอวี๋ซิงซือที่นอนเมาแอ๋อยู่บนพื้น กับไหสุราเปล่าสามไห

อวี๋ซิงซือระดับกลั่นลมปราณยังหลับไม่ตื่น

เฉินฝานตรวจสอบดู เพื่อนยังหายใจอยู่ แค่หลับลึก

"เมื่อกี้มันความรู้สึกอะไรกันนะ?"

คิดไม่ออก แต่เฉินฝานตัดสินใจแล้ว

"วันหลังไม่ดื่มหนักขนาดนี้แล้ว เกิดเรื่องขึ้นมาจะซวยเอา"

เฉินฝานดื่มน้ำล้างหน้าล้างตาเรียกสติ

ใครบอกร่างแยกไม่เมา ถ้าไม่เมาแสดงว่าดื่มไม่พอ

มองอวี๋ซิงซือที่นอนกลิ้งอยู่กับพื้น เฉินฝานส่ายหน้ายิ้ม "แบกไปนอนในห้องดีกว่า"

ทางด้านชายแดนราชวงศ์ต้าเฉียน

หลังจากอยู่กับคนนับร้อยมาหนึ่งวัน จ้าวอวิ๋นพบว่าคนพวกนี้ไม่ได้ไร้ประโยชน์

พวกเขามีทักษะการเอาตัวรอดสูงมาก แทบไม่ต้องให้เขาทำอะไรเลย

แม้แต่เรื่องส่วนตัวของเขาก็มีคนคอยจัดการให้

จ้าวอวิ๋นเริ่มสงสัย "คนเก่งขนาดนี้ โดนตระกูลเย่หลอกไปขุดแร่ได้ไงเนี่ย?

หรือว่าโดนจับตัวไป?"

ตอนนี้จ้าวอวิ๋นและพรรคพวกพักอยู่ในถ้ำขนาดใหญ่ที่คนงานหาเจอ

ในถ้ำมีคนงานกำลังย่างเนื้ออสูรระดับสอง 3 ตัวที่ล่ามาได้

กลิ่นหอมฟุ้ง มีการโรยเครื่องเทศสูตรเด็ดลงไปด้วย

จ้าวอวิ๋นถือเนื้อส่วนที่อร่อยที่สุดอยู่ในมือ

มองดูคนงานที่วุ่นวายทำนู่นทำนี่ แววตาของเขาเริ่มสับสน

เขายังไม่ได้ทำอะไรเลย ล่าอสูรพวกนั้นก็จัดการกันเอง

รุมกันเป็นร้อย ตัวเขาไม่ต้องออกแรง

เขาสงสัยว่าคนพวกนี้จำเป็นต้องพึ่งเขาจริงหรือ อยู่กันเองก็น่าจะรอด

ทันใดนั้น คนงานคนหนึ่งก็ยื่นเนื้อย่างให้อีกชิ้น

"ลูกพี่ กินสิครับ หรือไม่ถูกปาก?"

คำว่า "ลูกพี่" นี่พวกนั้นตั้งให้เอง หลังจากเขาห้ามไม่ให้เรียกผู้มีพระคุณ

"เปล่า อร่อยดี" จ้าวอวิ๋นรับมาเขินๆ แล้วกัดกิน

เขาไม่ต้องกินก็ได้ แต่กินหน่อยก็ดี

เห็นจ้าวอวิ๋นกิน คนงานก็ยิ้มแป้น "ลูกพี่กินเยอะๆ เนื้ออสูรนี่บำรุงกำลังดีนัก"

ในถ้ำบรรยากาศครึกครื้น ทุกคนมีความสุขกับการกินเนื้อย่าง

พวกเขาลืมไปแล้วว่าครั้งสุดท้ายที่ได้กินอิ่มนอนอุ่นแบบนี้คือเมื่อไร

จ้าวอวิ๋นมองดูภาพตรงหน้า รู้สึกเหมือนตัวเองหลุดมาอยู่อีกโลก

"นี่ข้ากำลังทำบ้าอะไรอยู่เนี่ย?"