บทที่ 53 - ท่านแม่อยู่ที่ใด

บทที่ 53 - ท่านแม่อยู่ที่ใด

ตู้เส้าชิงอธิบายเรื่องราวให้ฟัง ฉินฉยงถึงกับอมยิ้ม โรงเตี๊ยมแห่งนี้ดูภายนอกซอมซ่อไปบ้าง แต่ผู้คนข้างในกลับมีเอกลักษณ์น่าสนใจ เถ้าแก่หนุ่มผู้ไม่ธรรมดา แม้แต่เด็กน้อยก็ยังแตกต่างจากทั่วไป

ทั้งสามเดินมาถึงห้องรับรองเรือนหลัง ตู้เส้าชิงรินน้ำให้ทั้งสอง แม่หนูน้อยดิ้นขลุกขลักจะลงพื้น "ท่านพ่อ วางข้าลง ข้าจะเล่นกับท่านปู่เคราดก"

เฉิงเหยาจินแทบสำลักน้ำ เด็กคนนี้วันนี้เป็นอะไรไป ทำไมถึงเกาะติดข้าแจ "ซวนซวนเด็กดี ท่านพ่อกับท่านปู่เคราดกต้องรักษาอาการป่วยให้ท่านปู่ฉิน เดี๋ยวค่อยเล่นกับเจ้าดีหรือไม่"

เด็กน้อยว่านอนสอนง่าย ไม่ดื้อดึง ยอมลงจากอ้อมกอดบิดา อุ้มเสี่ยวเหมียวเหมียวยืนชะเง้ออยู่ที่ประตู ราวกับกำลังรอดูว่าอาหารในครัวเสร็จหรือยัง

ตู้เส้าชิงเอ่ยขึ้นก่อน "ข้าได้เห็นอาการของแม่ทัพฉินแล้ว แต่วันนี้ทั้งสองท่านเดินทางมาเหน็ดเหนื่อย จึงยังไม่เหมาะจะทำการรักษา พักผ่อนให้สบายสักคืน พรุ่งนี้เช้าเราค่อยทำการตรวจรักษา ดีหรือไม่"

ฉินฉยงกล่าวเสียงดัง "อาการเจ็บป่วยของข้าเป็นเรื่องเล็ก ครั้งนี้ตั้งใจมาขอบคุณเถ้าแก่ตู้ที่มีคุณธรรม มอบสูตรยาล้ำค่า นี่เป็นกุศลใหญ่ที่ช่วยชีวิตทหารต้าถังได้นับไม่ถ้วน ฉินฉยงขอเป็นตัวแทนทหารสามแสนนายขอบคุณเถ้าแก่ตู้ วันหน้ามีสิ่งใดให้รับใช้ ขอเพียงเอ่ยปาก พวกเราไม่ปฏิเสธแน่นอน"

สนทนากันสักพัก อาหารจากครัวก็ยกมา พ่อครัวต้าหู่ยกมาเสิร์ฟด้วยตนเอง แม่หนูน้อยยิ้มแป้นรีบวิ่งไปหาเฉิงเหยาจินอย่างเอาใจ

ฝ่ายนั้นกับฉินฉยงเพิ่งจะยกชามไข่ตุ๋นขึ้นมา ช้อนยังไม่ทันแตะริมฝีปาก เฉิงเหยาจินก็รู้สึกผิดปกติ ก้มลงมองแล้วรีบวางช้อนลง "มาๆๆ ซวนซวนน้อยกินก่อน ปู่เคราดกลืมไปอีกแล้ว จะแย่งเจ้ากินไม่ได้เด็ดขาด"

เจอเรื่องคราวก่อนเข้าไป เฉิงเหยาจินเริ่มจะหลอนแม่คุณทูนหัวคนนี้แล้ว

"ไม่เจ้าค่ะ ซวนซวนไม่หิว ซวนซวนจะมองท่านปู่เคราดกกิน ร้อนเกินไปหรือเจ้าคะ มา ข้าเป่าให้"

แม่หนูน้อยดึงแขนเฉิงเหยาจินให้วางชามต่ำลง กอดเสี่ยวเหมียวเหมียวพลางออกแรงเป่าไข่ตุ๋นให้เฉิงเหยาจินอย่างตั้งใจจนหน้าแดงก่ำ เฉิงเหยาจินหน้าแดงกว่า เพราะเขาเห็นชัดเจนว่าเด็กน้อยแรงน้อย เป่าลมไม่ออก ที่พ่นลงไปนั่นคือน้ำลายชัดๆ

ตู้เส้าชิงเห็นท่าทางของเฉิงเหยาจิน จึงรีบห้ามลูกสาว "ซวนซวน มานี่มา ให้ท่านปู่เคราดกกินข้าวดีๆ เถอะลูก"

"ไม่เอา ซวนซวนจะดูแลท่านปู่เคราดก จะมองท่านปู่กินข้าว"

ฉินฉยงข้างๆ ชิมไปคำหนึ่ง แล้วร้องชม "อื้มๆ รสชาติล้ำเลิศในแดนดินจริงๆ เหยาจิน เจ้ารีบกินสิ เดี๋ยวเย็นชืดจะไม่อร่อยนะ"

เฉิงเหยาจินอยากจะร้องไห้ ข้าก็รู้ว่าเย็นแล้วไม่อร่อย ท้องข้าร้องโครกคราก แต่ข้างบนนั้นมีแต่น้ำลายแม่หนูน้อย ต่อให้ข้ากินง่ายอยู่ง่าย ก็ยังทำใจกลืนไม่ลง

"พี่รอง งั้นเราแลกกันไหม ท่านกินเยอะหน่อย"

"ไม่ล่ะ ข้ากินน้อย แถมหมอเทวดาซุนกำชับไว้ ของอร่อยห้ามกินมาก ชามเดียวพอแล้ว พอแล้ว!" พูดจบฉินฉยงก็รีบจ้วงช้อนกินเร็วขึ้น

เฉิงเหยาจินกลั้นใจปลอบตัวเอง ยังแค่สี่ขวบ น้ำลายนิดหน่อยไม่เป็นไรหรอกน่า ไม่เป็นไร

ทันใดนั้นเสี่ยวเหมียวเหมียวในอ้อมกอดซวนซวนได้กลิ่นหอมก็ดิ้นขลุกขลัก ส่งเสียงร้องคราง ซวนซวนรีบปลอบ "เสี่ยวเหมียวเหมียวเป็นเด็กดี เดี๋ยวค่อยถึงตาเจ้า ให้ท่านปู่เคราดกกินก่อน เดี๋ยวพี่สาวค่อยป้อนเจ้า"

พรวด! เฉิงเหยาจินทนไม่ไหวอีกต่อไป ไข่ตุ๋นคำเล็กที่เพิ่งกลั้นใจกลืนเข้าปากพ่นพรวดออกมา หันหน้าหนีไปทางฉินฉยงที่เพิ่งกินหมดชามพอดี เต็มหน้าฉินฉยง ฉินฉยงที่ตั้งใจจะหัวเราะเยาะเย้ยเพื่อนเกลอถึงกับตะลึง ผ่านไปครู่ใหญ่จึงยกแขนเสื้อขึ้นเช็ดเศษอาหารบนหน้า "เหยาจิน เจ้าทำบ้าอะไรเนี่ย เสียดายของกิน"

เฉิงเหยาจินทำหูทวนลม เงยหน้ามองตู้เส้าชิง ถามด้วยสีหน้าย่ำแย่ "เถ้าแก่ตู้ นี่ นี่เจ้าสอนมาใช่ไหม ถึงกับต้องทำขนาดนี้เลยรึ ข้าก็แค่..."

ตู้เส้าชิงเห็นท่าไม่ดี รีบยิ้มเจื่อนๆ "หลูกั๋วกง อย่าเข้าใจผิด ลูกสาวข้าหวังดีจริงๆ ที่นางเอาอกเอาใจท่านวันนี้ ก็เพราะมีเรื่องจะขอร้องท่าน"

"ขอร้องข้า? ข้ามีอะไรให้เด็กตัวแค่นี้ขอร้อง อีกอย่าง ขอร้องคนเขาทำกันแบบนี้รึ" ประโยคหลังเฉิงเหยาจินบ่นอุบอิบ

"นางอยากให้ท่านช่วยตามหาแม่ของนาง" ตู้เส้าชิงกล่าว

ฉินฉยงถามแทรก "ตามหาแม่? ข้าหูฝาดไปหรือเปล่า ตามหาแม่ของเด็ก หรือตามหาแม่ของเจ้า?"

ตู้เส้าชิงอึ้งไป ข้าพูดผิดหรือ เฉิงเหยาจินกลับฟังเข้าใจ รำคาญใจตอบว่า "โอ๊ย พี่รอง หาแม่ของเด็ก ไม่ใช่หาย่าของเด็ก หูท่านนี่นะ"

ซวนซวนได้รับสัญญาณจากบิดา รวบรวมความกล้าดึงแขนเสื้อเฉิงเหยาจิน เอ่ยถามเสียงใส "ท่านปู่เคราดก ท่านรู้ไหมเจ้าคะว่าท่านแม่ของข้าอยู่ที่ไหน ท่านช่วยตามนางกลับมาได้ไหมเจ้าคะ ซวนซวนคิดถึงนาง ท่านไปบอกให้นางกลับมาได้ไหม"

พูดไปพูดมาน้ำตาก็ร่วงเผาะ เสียงเล็กๆ ออดอ้อนทำเอาเฉิงเหยาจินใจอ่อน เงยหน้ามองตู้เส้าชิงด้วยสายตาเป็นคำถาม ตู้เส้าชิงจึงถอนหายใจเล่าเรื่องราวให้ฟัง

เมื่อได้ฟังคำอธิบาย ทั้งสองจึงเข้าใจเรื่องราวทั้งหมด มองดูซวนซวนด้วยสายตาเวทนา

เฉิงเหยาจินวางชามใบใหญ่ลง รวบตัวซวนซวนมากอด มืออีกข้างตบหน้าอกรับประกัน "แค่ตามหาผู้หญิงคนเดียว วางใจเถอะ เรื่องนี้ปู่เคราดกจัดการเอง กลับไปปู่จะส่งคนออกตามหา ไม่ว่าจะเป็นลูกเต้าเหล่าใคร ต่อให้เป็นลูกสาวตระกูลขุนนางสูงศักดิ์เหมือนย่าหนวดดกของเจ้า ก็ต้องเอากลับมาเป็นแม่ให้ซวนซวนอย่างสงบสุขให้ได้"

แม่หนูน้อยซาบซึ้งใจจนปล่อยเสี่ยวเหมียวเหมียว ไม่สนใจเช็ดน้ำตา โผเข้ากอดเฉิงเหยาจิน ร้องตะโกนอย่างดีใจว่า ท่านปู่เคราดกใจดีที่สุด

"ขอบคุณเจ้าค่ะท่านปู่เคราดก มา ซวนซวนเป่าไข่ตุ๋นให้ท่านอีกนะ เดี๋ยวลวกปาก"

"แค่กๆ ไม่ต้องแล้ว ไม่ต้องแล้ว กินแบบนี้กำลังดี" เฉิงเหยาจินปล่อยเด็กน้อย รีบยกชามใบใหญ่ขึ้นมา โกยอาหารเข้าปากอย่างรวดเร็ว เข้าใจทุกอย่างแล้วเขาก็ลืมเรื่องน้ำลายไปเสียสิ้น

"อุ๊ย เสี่ยวเหมียวเหมียวหายไปแล้ว ข้าไปตามหาก่อน ยังมีไข่ตุ๋นรอเจ้าอยู่" แม่หนูน้อยร้องอุทาน แล้ววิ่งออกไป

ตู้เส้าชิงรีบคว้าตัวลูกสาวไว้พลางสอนสั่ง "ทูนหัวของพ่อ เจ้าคิดว่าไข่ตุ๋นบ้านเราเป็นข้าวสวยหรือไร ของสิ่งนี้มีแค่เจ้าที่กินได้ไม่อั้น ข้างนอกยังมีคนอดอยากอีกมากมาย ถ้าเราเลี้ยงแมวด้วยไข่ไก่ จะฟุ่มเฟือยเพียงใด รู้ถึงไหนโดนคนด่าตายถึงนั่น

วันหน้าเจ้าให้มันกินหมั่นโถวก็พอ ไข่ตุ๋นให้เจ้ากินคนเดียว"

เด็กน้อยจะไปเข้าใจอะไร เงยหน้าถามอย่างงุนงง "ท่านพ่อ ทำไมล่ะเจ้าคะ เสี่ยวเหมียวเหมียวไม่ชอบกินไข่ตุ๋นหรือ"

"พ่อ...

ใช่ มันชอบกินหมั่นโถวมากกว่า บ้านเรามีหมั่นโถวเยอะแยะ ให้มันกินไปเถอะ"

"อ้อ เข้าใจแล้วเจ้าค่ะ ข้าจะไปขอหมั่นโถวจากย่าสามไปป้อนมัน อิอิ รู้อย่างนี้เมื่อเช้าไม่แบ่งไข่ตุ๋นให้เสี่ยวเหมียวเหมียวแล้ว แย่จัง ข้าอุตส่าห์ตัดใจแบ่งให้ มันไม่ชอบก็ไม่บอกสักคำ"

เฉิงเหยาจินที่กำลังกินอยู่แทบสำลัก แมวฟังภาษาคนรู้เรื่องก็ดีสินะ ตู้เส้าชิงกลับปวดใจอีกครา ถ้ารู้อย่างนี้ ข้าคงไม่รับเลี้ยงลูกเสือตัวนี้แน่ มาบ้านเราไม่ได้ให้มาแย่งของกินลูกสาวข้านะ