บทที่ 19 - เคลียร์ความเข้าใจผิด

บทที่ 19 - เคลียร์ความเข้าใจผิด

"หือ? เถ้าแก่ ไหนเจ้าบอกว่าโรงเตี๊ยมไม่มีอาหารบริการ? ให้พวกข้ากินของที่อื่น แล้วทำไมเจ้าถึงทำกับข้าวให้คนอื่นได้ล่ะ?" โจรคนที่สามเปิดปากหาเรื่องทันที

ไม่รอให้ตู้เส้าชิงอธิบาย โจรคนที่สองเดินเข้ามาดู แม่เจ้า กับข้าวสองอย่างนี้ดูแปลกตา ไม่เคยเห็นมาก่อน แต่กลิ่นหอมฉุย ปลุกความอยากอาหารเสียจริง "เฮะๆ ที่แท้เถ้าแก่ก็มีฝีมือปลายจวักนี่นา? พอดีพวกข้าพี่น้องหิวเร็ว อาหารพวกนี้พวกข้าจัดการเองละกัน"

พูดพลางจะเข้ามาแย่งถาดอาหารในมือตู้เส้าชิง ตู้เส้าชิงเบี่ยงตัวหลบถอยหลังไปก้าวหนึ่ง เอ่ยเสียงเคร่ง "คุณลูกค้าทั้งสอง นี่เป็นของที่ลูกค้าท่านนี้สั่งทำเป็นพิเศษ มีเจ้าของแล้ว"

เคร้ง! เจ้าสามชักมีดสั้นออกมา "ไอ้หนู ปู่สามยอมกินของเจ้าถือว่าให้เกียรติแล้ว แขกหน้าไหนมันคู่ควรมาแย่งของกินกับพวกข้า?"

เวลานั้นประตูห้องหมายเลขสองเปิดออก จางชูเฉินอุ้มแม่หนูน้อยเดินออกมา ปรายตามองสองคนนั้น แค่นเสียงเย็น "ตัวอะไร กล้ามาแย่งของนางพญา? รนหาที่ตายหรือ?"

เฮ้ย เจ้าสองเจ้าสามโกรธจัดหันขวับ "นังบ้าที่ไหน..."

พูดยังไม่ทันจบ ทั้งสองก็ปลิวละลิ่วออกไปพร้อมกัน รวดเร็วจนหูตามองไม่ทัน หงฝูหนี่ว์ลงมือแล้ว ในอ้อมแขนอุ้มเด็กอยู่ แต่ไม่กระทบต่อฝีมือ สองคนนั้นยังมองกระบวนท่าไม่ทันเห็น ก็ถูกเตะปลิวไปแล้ว

"นี่... นี่..." ตู้เส้าชิงถือถาดอาหารยืนตะลึง วรยุทธ์สูงส่งนัก ฝีมือระดับนี้ ตัวเขาเทียบไม่ติดฝุ่น เกรงว่าคงมีแต่ปรมาจารย์กังฟูในชาติก่อนเท่านั้นที่มีฝีมือระดับนี้ ที่แท้แขกท่านนี้เป็นยอดฝีมือในยุทธภพ คมในฝักจริงๆ

"เถ้าแก่ตู้ ร้านเจ้าถูกคนหมายหัวแล้ว เกรงว่าเจ้าคงยังไม่รู้สินะ" หงฝูหนี่ว์ชี้แนะ "ถ้าข้าเดาไม่ผิด สองคนนี้น่าจะเป็นโจรแถวนี้ วันนี้มาดูลาดเลา เตรียมจะลงมือกับเจ้าแล้ว"

"จะ เจ้า เจ้าในรู้ได้อย่างไร?" สองคนที่นอนครวญครางอยู่บนพื้นตื่นตระหนกทันที

หงฝูหนี่ว์ไม่ตอบพวกเขา แต่รับถาดอาหารจากมือตู้เส้าชิง อุ้มเด็กกลับเข้าไปกินข้าวในห้อง ตู้เส้าชิงกลับค่อยๆ เดินเข้าไปหา

ไม่ใช่เขาจะเข้าไปดูโจรใกล้ๆ แต่จะสอบสวนสองคนนี้ต่างหาก

"หวงเซิงไฉให้ผลประโยชน์พวกเจ้าเท่าไหร่ ถึงยอมขายชีวิตให้มันขนาดนี้?"

"หวงเซิงไฉอะไร? พวกข้าไม่รู้จัก ได้ยินว่าร้านเจ้ากิจการรุ่งเรือง ได้เงินวันละเป็นกอบเป็นกำ พวกข้าเลยมาขอยืมเงินใช้หน่อย"

วงการมีกฎ โจรรับงานห้ามเปิดเผยผู้จ้างวาน ไม่งั้นเสียกฎ สองคนนี้ปากแข็ง แม้ความแตกตกอยู่ในมือศัตรู แต่ก็ไม่กล้าทำผิดกฎ

แต่พวกเขาไม่พูด ไม่ใช่ว่าตู้เส้าชิงจะหมดหนทาง ลากคอทั้งสองคนเข้าไปในห้องพักข้างๆ มือละคน จากนั้นไม่นานก็มีเสียงร้องโหยหวนดังออกมา

"พี่สาว นั่นเสียงอะไร น่ากลัวจัง!" ตู้ซวนซวนที่กำลังกินข้าวกับจางชูเฉินถามอย่างกล้าๆ กลัวๆ

"โฮะๆ นั่นเป็นเสียงหมาป่าสีเทาจอมโหดถูกจับมาตีไง" พูดจบก็ตะโกนบอกข้างนอก "เบาเสียงหน่อย ระวังลูกตกใจ"

ตู้เส้าชิงรับคำ จากนั้นเสียงก็เบาลงจริงๆ

"ข้าบอกแล้ว ข้าบอกแล้ว ข้าบอกหมดแล้ว

ไอ้หวงเซิงไฉให้เงินพวกข้าห้าสิบตำลึง ให้มาจัดการครอบครัวเจ้า ลูกพี่ให้พวกข้ามาดูลาดเลา บอกว่าจะลงมือพรุ่งนี้"

"หวงเซิงไฉจะฆ่าพวกเรา? ไม่ใช่เพื่อหวังผลประโยชน์อะไรหรือ? ห้าสิบตำลึง? เจ้านั่นกล้าทุ่มทุนจริงๆ"

"มันบอกว่ามันไม่เอาอะไรเลย ขอแค่ให้เจ้าตาย" เจ้าสามตะโกนลั่น

โจรคนที่สองรีบแก้ "ไม่ถูก มันอยากได้ของด้วย มันบอกว่าเถ้าแก่เนี้ยร้านเจ้าต้องเก็บไว้ให้มัน ที่เหลือยกให้พวกเราหมด

ลูกพี่เราคิดว่า ให้ไอ้แซ่หวงจ่ายห้าสิบตำลึงซื้อผู้หญิงคนเดียว คุ้มค่า เลยรับงาน"

คำพูดต่อจากนั้นตู้เส้าชิงไม่ได้ยินอะไรอีกแล้ว ในหัวเขามีเพียงความคิดเดียว ที่แท้เมียไม่ได้อยู่ในมือหวงเซิงไฉ มันก็กำลังวางแผนแย่งเมียข้าเหมือนกัน ดูท่าข้าจะเข้าใจผิด เจ้านั่นก็แค่ไอ้หื่นกามตัวหนึ่ง

ได้สติกลับมา หันไปจัดการสองคนนั้นต่อ "เมื่อกี้พวกเจ้าเรียกใครว่าผู้หญิงนะ?"

ความจริงที่ลงมือโหดเหี้ยมทรมานทั้งสอง ตู้เส้าชิงแค่อยากรู้วัตถุประสงค์และวิธีการของหวงเซิงไฉ ไม่นึกว่าจะได้ลาภลอย รู้ข่าวคราวของเมีย ปลดล็อกความเข้าใจผิดของตัวเอง

อีกด้านหนึ่งจางชูเฉินคิดในใจ ไอ้หนุ่มนี่ดูภายนอกธรรมดา ไม่นึกว่าจะมีความเด็ดขาดโหดเหี้ยมได้ขนาดนี้ ใจกล้าไม่เบา

"พี่สาว เหลือให้ข้าบ้างสิ ตกลงกันว่าจะกินด้วยกัน ท่านกินเร็วเกินไปแล้ว ไม่ยุติธรรมเลย!" แม่หนูน้อยข้างๆ วางตะเกียบ เริ่มงอแง ทำท่าจะร้องไห้ถ้าไม่ได้รับความเป็นธรรม

จางชูเฉินชะงัก ได้สติกลับมา ก้มลงมอง แม่เจ้า กับข้าวสองจานเกลี้ยงจานจริงๆ หรือ? ตนเผลอกินหมดโดยไม่รู้ตัว? นี่มันกับข้าวอะไร? ทำอย่างไร? ตนก็กินของดีมาทั่วหล้า วันนี้ทำไมถึงเสียกิริยาเพียงนี้?

"ซวนซวนเด็กดี ข้าผิดเอง เดี๋ยวข้าจะให้พ่อเจ้าทำมาให้อีกชุด พ่อเจ้าทำกับข้าวอร่อยจริงๆ ด้วย นังหนูมีลาภปากแท้ๆ"

ได้ยินคนชมพ่อ ตู้ซวนซวนก็ลืมความขุ่นข้องหมองใจทันที หัวเราะร่าอย่างมีความสุข ราวกับคนอื่นกำลังชมตัวเอง

"เจ้ารอเดี๋ยว"

"เจ้ากล้าทำกับพวกข้าแบบนี้ รอให้ลูกพี่ข้าพาพี่น้องมาถล่ม รับรองร้านเจ้าไม่รอดแน่" ประโยคนี้เข้าหูจางชูเฉินที่เดินออกมาพอดี วางเด็กลงหน้าประตู นางผลักประตูเข้าไป ประเคนเท้าใส่สองคนที่ถูกมัดอยู่บนพื้นคนละที เหยียบแขนหักไปคนละข้าง สองคนนั้นเจ็บปวดแทบขาดใจ ตู้เส้าชิงยืนอยู่ข้างๆ ยังอยากจะปิดตาไม่กล้ามอง คิดในใจว่าเจ๊นี่แหละโหดตัวจริง

"เถ้าแก่ตู้ ฝีมือเจ้าไม่เลว ทำกับข้าวอร่อยมาก แต่น้อยไปหน่อย ไปทำมาอีกสองชุด ข้ากับซวนซวนยังไม่อิ่ม ตรงนี้ข้าจัดการเอง"

"เอ่อ ขอบคุณจอมยุทธ์หญิงที่ยื่นมือเข้าช่วย ขอความกรุณายั้งมือไว้ไมตรี อย่าถึงกับฆ่าแกงกัน ข้างนอกยังมีเด็ก อย่าให้เห็นเลือดตกยางออกจะทำให้เด็กตกใจ"

ตู้เส้าชิงออกไปอุ้มลูกสาว สองโจรก็เริ่มเข้าสู่กระบวนการถูกทรมานรอบสอง ถ้ารู้แต่แรกว่าเป็นแบบนี้ ต่อให้หวงเซิงไฉจ้างพันตำลึง สองคนนี้ก็คงไม่ยอมลงจากเขามาแน่

บนเขาเหล่าหูซาน ในค่ายโจรหัวเสือ หัวหน้าโจรคนหนึ่งพูดกับลูกพี่ด้วยความกังวล "ลูกพี่ พี่รองกับพี่สามไปดูลาดเลา ตกลงกันว่าไปเช้าเย็นกลับ ทำไมฟ้ามืดแล้วยังไม่กลับมา? จะเกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเปล่า?"

"เฮอะ เจ้ายังไม่รู้นิสัยพวกมันอีกหรือ? นานทีปีหนจะได้ลงเขา คืนนี้คงไปหาความสำราญ พรุ่งนี้คงกลับ"

แต่วันรุ่งขึ้นตอนเที่ยง สองคนนั้นก็ยังไม่กลับมา ลูกพี่ใหญ่รู้แล้วว่าผิดปกติ ระดมพลเจ้าสี่เจ้าห้า สามคนพกอาวุธครบมือลงเขาตรงดิ่งมายังเมืองลั่วเสียเฉิง

ช่างน่าขัน โจรสองคนที่ถูกจับได้ตอนนี้ นอกจากแขนหักคนละข้าง ยังถูกจางชูเฉินบังคับให้ลงนามในสัญญาทาส ขายตัวให้ตระกูลตู้ ตอนนี้กำลังถูกทำโทษให้ทำงานในโรงเตี๊ยม ตามความคิดของหงฝูหนี่ว์คือ ตัวเองมาช่วยตระกูลตู้ หาคนรับใช้ให้พวกเขาสักสองคนถือว่าเหมาะสมที่สุด