บทที่ 13: การเผชิญหน้า

ลินชี่สะบัดผ้าคลุมเปิดออกอย่างรวดเร็ว มือข้างหนึ่งกดลงบนกระเป๋าเสื้อที่หน้าอก เตรียมพร้อมที่จะเรียก 'ปาร์คเกอร์' ที่กำลังนอนหลับใหลอยู่ในกระเป๋าออกมาได้ทุกเมื่อ

แม้ในทางทฤษฎี พื้นที่แถบนี้จะจัดอยู่ในเขตคุ้มครองผู้ฝึกหัดและอยู่ภายใต้การสอดส่องดูแลของหอคอยสูง แต่ในโลกพ่อมดนั้นเต็มไปด้วยอันตรายนับไม่ถ้วน เขาจึงไม่อาจลดการป้องกันลงได้แม้แต่น้อย

"แกรก!"

สิ้นเสียงความเคลื่อนไหวจากยอดไม้ พุ่มไม้ก็ถูกแหวกออก และร่างของคนสองคนก็ปรากฏตัวขึ้น

ลินชี่อดไม่ได้ที่จะชะงักไปครู่หนึ่ง เพราะเขารู้จักคนทั้งสองนี้ดี พวกเขาคือผู้ฝึกหัดรุ่นเดียวกัน นี่พวกเขาก็ออกมาทำภารกิจเหมือนกันหรือ?

"ลินชี่?"

ในเวลาเดียวกัน อีกฝ่ายก็สังเกตเห็นเขาเช่นกัน จึงส่งเสียงอุทานเบาๆ และรีบเดินตรงเข้ามาหา

คนทั้งสองเป็นชายหนึ่งหญิงหนึ่ง ฝ่ายชายมีผมสีน้ำตาล รูปร่างกำยำล่ำสัน เขาไม่ได้สวมผ้าคลุมแต่ใส่ชุดเกราะหนังและกางเกงขายาว ที่เอวคาดดาบเล่มโต ดูเหมือนอัศวินทุกระเบียดนิ้ว

นี่คือ 'ยูริ' ก่อนจะมาที่หอคอยเงา เขาเคยเป็นเด็กรับใช้อัศวินมาก่อน และว่ากันว่าเคยผ่านสมรภูมิรบมาแล้ว หลังจากเข้ามาในหอคอยสูง เขาเลือกเชี่ยวชาญในวิชาที่เกี่ยวกับการเสริมสร้างร่างกาย รูปแบบการต่อสู้ของเขาจึงแตกต่างจากพ่อมดคนอื่นๆ โดยเน้นไปที่การต่อสู้ระยะประชิดเสียมากกว่า

ส่วนหญิงสาวมีรูปลักษณ์ที่ดูบริสุทธิ์ ดวงตากลมโต ให้ความรู้สึกเหมือนสาวน้อยข้างบ้านที่ไร้เดียงสา

นี่คือ 'อลิซ' ผู้เชี่ยวชาญเวทมนตร์ธาตุน้ำ

เมื่อเห็นลินชี่ อลิซก็กระโดดโลดเต้นเข้ามาหาเขาราวกับกระต่ายน้อยที่น่ารัก พูดด้วยน้ำเสียงหวานใสอย่างคุ้นเคย "พี่ลินชี่ ก็กำลังจะไปเขตป่าไม้ผุพังเหมือนกันเหรอคะ?"

การกระทำทั้งหมดนี้อาจทำให้เกิดความเข้าใจผิดได้ง่ายๆ หากเป็นผู้ฝึกหัดคนอื่นคงเดาว่าหญิงสาวอาจมีใจให้ แต่ลินชี่กลับไม่หวั่นไหว เพราะเขารู้ดีว่าหญิงสาวคนนี้กำลังเสแสร้ง

อลิซเป็นผู้หญิงที่ฉลาดแกมโกงมาก เธอเชี่ยวชาญอย่างยิ่งในการใช้เสน่ห์ทางเพศให้เป็นประโยชน์ แสร้งทำตัวน่ารักและไร้เดียงสาเพื่อเอาเปรียบผู้อื่น หากใช้คำศัพท์ของโลกเดิม เธอคือ 'สาวมารยา' ตัวแม่เลยทีเดียว

ลินชี่พยักหน้า "ใช่"

อลิซดูดีใจมาก "ดีจังเลย! พวกเราก็จะไปที่ป่าไม้ผุพังเหมือนกัน งั้นพวกเราเดินทางไปด้วยกันไหมคะ?"

เธอเว้นจังหวะ ก่อนจะหันไปถามยูริที่อยู่ด้านหลัง "พี่ยูริ พวกเราเป็นเพื่อนร่วมรุ่นกัน พี่คงไม่ว่าอะไรใช่ไหมคะ?"

ยูริแสดงความไม่พอใจออกมาเล็กน้อย ท้ายที่สุดแล้ว โลกส่วนตัวของเขาสองคนที่เดิมทีกำลังสานสัมพันธ์กับนางในฝัน กลับมีส่วนเกินเพิ่มเข้ามาโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย ทำลายบรรยากาศจนหมดสิ้น

อย่างไรก็ตาม ในเมื่ออลิซพูดเช่นนั้น เขาเองก็ปฏิเสธไม่ลง จึงได้แต่แสร้งทำเป็นใจกว้างแล้วกล่าวว่า "แน่นอน ไปด้วยกันสิ"

ลินชี่ครุ่นคิดครู่หนึ่ง

หนทางข้างหน้ายังอีกยาวไกล และเขาไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นระหว่างทาง การมีเพื่อนร่วมทางสองคนย่อมดีกว่าการเดินทางคนเดียวแน่นอน

เขาจึงพยักหน้า "ตกลง"

...

ค่ำคืนนั้น

แสงจันทร์สาดส่องลงมาราวกับผืนผ้าโปร่งบาง ทาบทาบลงบนลำธารที่คดเคี้ยว แสงสีเงินและผิวน้ำระยิบระยับสะท้อนซึ่งกันและกัน ราวกับทางช้างเผือกที่ร่วงหล่นจากฟากฟ้า ไหลเอื่อยๆ ไปทั่วผืนแผ่นดิน

บนตลิ่งแม่น้ำที่เต็มไปด้วยก้อนกรวด เสียงฟืนแตกดังเปรี๊ยะเบาๆ และประกายไฟก็วูบไหวในสายลม มันคือกองไฟที่ลุกโชน ก่อให้เกิดค่ายพักแรมเรียบง่ายของนักเดินทาง พร้อมเต็นท์สามหลังตั้งตระหง่านอยู่ใกล้ๆ

ลินชี่นั่งอยู่บนท่อนซุงหน้ากองไฟ สายตาจับจ้องไปที่แผงข้อมูลซึ่งมีเพียงเขาเท่านั้นที่มองเห็น

[การดัดแปลงพืชเวทมนตร์ขั้นต้น เลเวล 2: 216/3000]

[การบ่มเพาะพลังเหนือธรรมชาติพื้นฐาน เลเวล 2: 876/1000]

[สัมผัสเงา เลเวล 2: 386/3000]

[การทำสมาธิ เลเวล 1: 503/3000]

หลังจากความพยายามอย่างไม่ลดละตลอด 3 เดือนกว่า ความสามารถด้านต่างๆ ของเขาก็พัฒนาขึ้นอย่างเห็นได้ชัดอีกครั้ง

ทักษะหลายอย่างของเขาทะลวงผ่านสู่เลเวล 2 และการบ่มเพาะพลังเหนือธรรมชาติพื้นฐานก็ใกล้จะสิ้นสุดแล้ว อีกไม่นานคงถึงระดับสูงสุด

แม้แต่การทำสมาธิที่ยากที่สุดก็ยังทะลวงสู่เลเวล 1

ที่น่ากล่าวถึงคือเมื่อการทำสมาธิก้าวสู่เลเวล 1 รูปร่างพื้นฐานของ 'อักขระเจตจำนง' ก็ถูกร่างขึ้นในทะเลพลังจิต ดังนั้นดูเหมือนว่าระดับของการทำสมาธิจะสอดคล้องกับการคาดเดาครั้งก่อนของเขาจริงๆ ว่ามีทั้งหมด 10 ระดับ

"จิ๊ๆ 10 ระดับ..."

แม้จะคาดการณ์ไว้แล้ว แต่การยืนยันผลลัพธ์จริงๆ ก็ยังทำให้ลินชี่ทึ่ง โดยเฉพาะเมื่อเห็นค่าความชำนาญที่เพิ่มขึ้นเป็น 3,000 เขาก็รู้สึกอ่อนใจขึ้นมาทันที

เวลาเฉลี่ยในการเลื่อนขั้นที่ว่ากันว่า 50 ปี ดูเหมือนจะไม่ใช่เรื่องเกินจริงเลยสักนิด...

"พยายามเข้า!"

อย่างไรก็ตาม แม้การทำสมาธิจะยากลำบาก แต่การพัฒนาก็เห็นผลชัดเจน ในช่วงไม่กี่เดือนที่ผ่านมา ค่าพลังจิตของเขาเพิ่มขึ้นถึง 0.6 ทะลุผ่าน 2.0 ได้ในคราวเดียว

พลังจิต: 2.1

ค่าพลังจิตเดิมที่มีอยู่ 15 หน่วยก็กระโดดขึ้นเป็น 21 หน่วย ทำให้เขาสามารถทำสิ่งต่างๆ ได้มากขึ้นในแต่ละวัน

หนทางหมื่นลี้เริ่มต้นที่ก้าวแรก ลินชี่เชื่อว่าหากก้าวเดินต่อไปอย่างมั่นคงด้วยความเร็วระดับนี้ สักวันผลลัพธ์ย่อมปรากฏ

"พี่ยูริ พี่นี่ยอดเยี่ยมจริงๆ ทำไมพละกำลังของพี่ถึงได้มหาศาลขนาดนี้คะ?"

"ฮ่าๆ ไม่เท่าไหร่หรอก ข้ายังห่างไกลจากการเป็นอัศวินที่แท้จริงอีกมาก"

"นี่กล้ามเนื้อเหรอคะ? ขอจับหน่อยได้ไหม? มันดูแข็งแกร่งกว่าเหล็กกล้าเสียอีก"

ทันใดนั้น ยูริและอลิซก็เดินเข้ามาจากระยะไกล

ยูริแบกหมูป่าไว้บนไหล่และหิ้วกระต่ายสองตัวในมือ ท่อนบนเปลือยเปล่าเผยให้เห็นกล้ามเนื้อเป็นมัดๆ กล้ามหน้าอกแน่นปึ้ก และซิกแพคแปดลูกที่ชัดเจน แม้เขาจะมีอายุรุ่นราวคราวเดียวกับลินชี่ แต่เขากลับสูงกว่าลินชี่ถึงหนึ่งช่วงศีรษะ ดูทรงพลังเป็นพิเศษ ขณะที่มีไอร้อนระเหยออกจากร่างกาย

อลิซกระโดดโลดเต้นอยู่ข้างๆ ดวงตากลมโตไร้เดียงสาจ้องมองยูริอย่างชื่นชม บางครั้งก็ใช้นิ้วจิ้มกล้ามเนื้อของยูริอย่างหยอกเย้า

ลินชี่ลุกขึ้น "กลับมากันแล้วหรือ?"

อาจเป็นเพราะต้องการอวดสาวหรือเพื่อศักดิ์ศรีลูกผู้ชาย ยูริจึงขยันขันแข็งเป็นพิเศษ

การกางเต็นท์ สร้างค่ายพักแรม และก่อกองไฟ แทบทั้งหมดเป็นฝีมือของเขาคนเดียว ตอนนี้เขาอุตส่าห์ล่าสัตว์กลับมาได้มากมาย ลินชี่ที่เป็นฝ่ายรอรับผลประโยชน์เพียงอย่างเดียวจึงรู้สึกเกรงใจอยู่บ้าง

เขารีบเดินเข้าไปหาแล้วพูดว่า "ให้ข้าช่วยนะ"

นี่เป็นความจริงใจ แต่ยูริกลับโบกมือ ไม่เปิดโอกาสให้เขาเลย "ไม่จำเป็น แขนขาเล็กๆ ของเจ้าช่วยอะไรไม่ได้มากหรอก รอทานอย่างเดียวเถอะ"

เมื่อเห็นดังนั้น ลินชี่ก็ไม่พูดอะไรอีก เขาจึงยืนรออยู่อย่างสงบ เตรียมพร้อมที่จะยื่นมือเข้าช่วยหากจำเป็น

ในเวลาเดียวกัน เขามองท่อนบนที่เปลือยเปล่าของยูริด้วยความอิจฉา

ผิวสีทองแดงที่ปกคลุมด้วยกล้ามเนื้อปูดโปน ดูแข็งแกร่งทรงพลังยิ่งนัก

'ได้ยินว่าในหมู่มนุษย์อัศวินมีวิธีฝึกฝนลับอยู่ แม้จะไม่มีพลังเหนือธรรมชาติเหมือนพ่อมด แต่มันก็สามารถยกระดับสมรรถภาพทางกายของคนคนหนึ่งได้อย่างมหาศาล ยูริคงเป็นแบบนั้นสินะ?'

ลินชี่นึกถึงความปรารถนาที่จะปรับปรุงสมรรถภาพร่างกายของตนเอง บางทีนี่อาจเป็นวิธีที่ดี เขาอาจจะลองหาข้อมูลที่เกี่ยวข้องดูในภายหลัง

"เอ๊ะ? มีดสั้นของข้าหายไปไหน?"

ยูริเพิ่งจะจัดการรีดเลือดหมูป่าด้วยดาบใหญ่เสร็จ และกำลังจะใช้มีดสั้นถลกหนัง แต่เขากลับหาไม่เจอในตอนนี้ การไม่มีมีดเล็กๆ ไว้ถลกหนังนั้นไม่สะดวกเอาเสียเลย

"เดี๋ยวฉันช่วยหานะคะ"

อลิซเดินไปด้านข้างและเริ่มค้นหา แต่ดูจากท่าทางที่แสร้งทำเป็นหาของนั้น กว่าเธอจะหาเจอ อาหารคงเย็นชืดไปหมดแล้ว

ลินชี่จึงหยิบไม้เท้าเวทมนตร์ของเขาขึ้นมา เพียงแค่คิด อักขระรูนบนไม้เท้าก็สว่างวาบขึ้น ไม้เท้าเวทมนตร์สองมือขนาดยาวบิดเบี้ยวและเปลี่ยนรูปร่าง ในชั่วพริบตา มันก็กลายเป็นมีดสั้นเล่มหนึ่ง

นี่คือรางวัลจากหอคอยสูงก่อนหน้านี้ โดยมี 'คาถาจำแลงกาย' ผนึกไว้อยู่ ทำให้สามารถเปลี่ยนรูปร่างได้ตามเจตจำนงของพ่อมด

อลิซตาลุกวาว "นั่นคือไม้เท้าเวทมนตร์ที่หอคอยมอบให้เป็นรางวัลจากการทดสอบครั้งก่อนเหรอคะ?"

ลินชี่พยักหน้า "ใช่"

อลิซรีบเดินเข้ามาหาและพูดด้วยน้ำเสียงออดอ้อนเล็กน้อย "ขอยืมดูหน่อยได้ไหมคะ พี่ลินชี่?"