บทที่ 23

บทที่ 23 - คลื่นสัตว์อสูร

༺༻

ใบหน้าของแม็กซ์ซีดเผือดด้วยความหวาดกลัว เขารู้เรื่องคลื่นสัตว์อสูรดีเพราะช่วงนี้เขาขลุกอยู่ในห้องสมุดบ่อยๆ และได้เรียนรู้อะไรหลายอย่าง นั่นทำให้เขารู้ว่าคลื่นสัตว์อสูรนั้นน่าสะพรึงกลัวเพียงใด

"ลิลลี่... หมาป่าสีเงินตัวนั้น มันเป็นสัตว์อสูรระดับไหน?" แม็กซ์ถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือจากการเปิดเผยนี้ แม้เขาจะยังดูระดับของสัตว์อสูรไม่ออกเพียงแค่ตาเปล่า แต่เขาก็อยากรู้ระดับของมัน แม้จะพอเดาได้อยู่แล้วจากการที่พวกเขารีบหนีทันทีที่เห็นมันจากระยะไกล

แฮ่ก...!

ลิลลี่หอบหายใจหนักหน่วง ความหวาดกลัวฉายชัดบนใบหน้าขณะหวนนึกถึงมัน เธอค่อยๆ เอ่ยออกมา "ระ... ระดับสองดาวค่ะ!"

สีหน้าของแม็กซ์เปลี่ยนไป เขาพยักหน้าเล็กน้อย การคาดเดาของเขาถูกต้อง เขาพยายามควบคุมลมหายใจให้สม่ำเสมอ พยายามตั้งสติ

'โชคดีที่ฉันพาเธอมาด้วย ไม่งั้นฉันคงโดนเจ้าหมาป่านั่นขย้ำตายไปแล้ว'

เขาตัวสั่นสะท้านเมื่อนึกว่าตัวเองเกือบจะเข้าไปโจมตีสัตว์อสูรตัวนั้นแล้ว ถ้าทำแบบนั้น หมาป่าสีเงินคงฉีกเขาเป็นชิ้นๆ

"ไปกันเถอะ..." แม็กซ์หันไปมองลิลลี่แล้วพูด

โฮก!

บรู๊ววว!...

ทันทีที่พวกเขาเริ่มออกวิ่ง พื้นดินก็เริ่มสั่นสะเทือน เสียงคำรามและเสียงเห่าหอนของสัตว์อสูรดังกึกก้องมาจากส่วนลึกของป่า

ผ่านไปไม่กี่วินาที เสียงเหล่านั้นก็ดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ใบหน้าของทั้งลิลลี่และแม็กซ์ซีดขาวเมื่อภัยอันตรายกำลังคืบคลานเข้ามา

เมื่อคิดว่าอีกไม่นานฝูงสัตว์อสูรคงจะเจอตัวพวกเขา ลิลลี่จึงตอบสนองอย่างรวดเร็ว เธอคว้ามือเขาและกระโดดลงไปในหลุมใกล้ๆ ซึ่งเป็นหลุมดักสัตว์ที่พรานขุดทิ้งไว้ หลังจากกระโดดลงไป เธอชูมือทั้งสองขึ้นสูงและตะโกนเสียงต่ำ

"ม่านพลังน้ำแข็ง!"

มานาของเธอเริ่มเปลี่ยนเป็นน้ำแข็ง แผ่นน้ำแข็งหนาทึบปกคลุมปากหลุมภายในไม่กี่วินาที ใบหน้าของเธอซีดเผือดราวกับเลือดในกายถูกสูบออกไปจนหมด หน้าอกของเธอกระเพื่อมขึ้นลงจากการหอบหายใจ แม้ใบหน้าจะขาวซีดดุจภูตผี แต่เธอก็ยังคงงดงาม

แม็กซ์มองภาพเหตุการณ์ที่งดงามนั้นด้วยความหลงใหล แต่เขารู้ว่าไม่ใช่เวลามาคิดเรื่องพรรค์นั้น เขาถามด้วยความเป็นห่วง "เธอโอเคไหม?"

"ค่ะ ฉันสบายดีนายน้อย ฉันแค่ใช้มานาส่วนใหญ่ไปกับการสร้างม่านพลังนี้" ลิลลี่ยิ้มเมื่อเห็นความกังวลในแววตาของเขา

"ดี!" แม็กซ์พยักหน้า ในสถานการณ์เช่นนี้ เขาไม่คิดจะเตือนเรื่องที่เธอเรียกเขาว่านายน้อย หรือถามว่าเธอปลุกพลังธาตุน้ำแข็งได้ตั้งแต่เมื่อไหร่

"ลิลลี่ เธอคิดว่าข้างนอกเกิดอะไรขึ้น?" แม็กซ์ถาม เขาได้ยินเสียงฝีเท้าสัตว์อสูรวิ่งกันขวักไขว่อยู่ด้านบนตลอดเวลา

"ฉันคิดว่า... พวกสัตว์อสูรเริ่มเคลื่อนพลแล้ว อีกไม่นานเมืองเคลย์มอร์คงถูกโจมตี" เธอตอบหลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง

"หา!" แม็กซ์อุทาน ก่อนจะเสริมว่า "แต่ท่านพ่อป้องกันเมืองได้อยู่แล้วนี่ ด้วยกองทัพอัศวินของตระกูลเราและคนอื่นๆ ใช่ไหม?" เขาถามด้วยน้ำเสียงเจือความกังวล

ลิลลี่เงียบไปครู่หนึ่งเหมือนกำลังใช้ความคิด แล้วจึงตอบ "ใช่ค่ะ ท่านลอร์ดแอชตันเป็นจอมเวทระดับสามดาว บวกกับกองทัพอัศวิน ย่อมสามารถต้านทานคลื่นสัตว์อสูรได้อยู่แล้ว เว้นแต่ว่า..." เธอไม่กล้าพูดต่อ

หูของแม็กซ์ผึ่งทันที เขาถาม "เว้นแต่ว่าอะไร?"

ลิลลี่มองเขาเงียบๆ แล้วค่อยๆ อธิบาย "เมื่อไม่กี่ปีก่อนมีข่าวลือว่า กลุ่มจอมเวทระดับสองดาวกลุ่มหนึ่งเข้าไปล่าสัตว์อสูรระดับสองดาว และได้ล่วงล้ำเข้าไปในเขตป่าชั้นลึก"

"ที่นั่นพวกเขาเจอเข้ากับสัตว์อสูรระดับสามดาว ซึ่งฆ่าล้างกลุ่มของพวกเขา โชคดีที่มีคนหนึ่งหนีรอดมาได้พร้อมบาดแผลสาหัส เขาเล่าเรื่องสัตว์อสูรตัวนั้นและความแข็งแกร่งอันน่าสะพรึงกลัวของมันให้ฟัง แต่เขาก็ทนพิษบาดแผลไม่ไหวและเสียชีวิตก่อนที่จะได้รายงานเรื่องนี้ต่อคฤหาสน์ไวเคานต์"

"เมื่อข่าวลือนี้ไปถึงหูท่านลอร์ดแอชตัน ท่านก็นำทีมออกล่าเจ้าสัตว์ประหลาดตัวนั้นด้วยตัวเองแต่ก็ไม่พบ ท่านเลยสันนิษฐานว่าเป็นแค่ข่าวลือ แต่ท่านลอร์ดแอชตันก็กังวลเรื่องนี้อยู่หลายวัน ฉันคิดว่าท่านอาจจะระแคะระคายว่านี่ไม่ใช่แค่ข่าวลือไม่มีมูล"

"แต่ถ้ามันเป็นเรื่องจริง ฉันเกรงว่าทุกคนจะตกอยู่ในอันตรายร้ายแรง เว้นเสียแต่ว่าท่านลอร์ดแอชตันจะสังหารสัตว์อสูรระดับสามดาวตัวนั้นได้ก่อนที่มันจะถล่มเมืองจนพินาศ"

เมื่อลิลลี่พูดจบ แม็กซ์ก็อดกังวลไม่ได้ เขาไม่ได้ห่วงชาวเมืองหรืออะไรทำนองนั้น เขาห่วงความปลอดภัยของพ่อ "ท่านพ่อก็เป็นจอมเวทระดับสามดาว ฉันคิดว่าท่านน่าจะจัดการมันได้ถ้ามันโผล่มา" เขาพูดปลอบใจตัวเองและลิลลี่

ทันใดนั้น จิตสังหารอันน่าสะพรึงกลัวก็พวยพุ่งขึ้นจากในป่าและมุ่งตรงไปยังเมือง ภายใต้แรงกดดันนั้น แม็กซ์และลิลลี่เผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัวและไม่กล้าขยับเขยื้อน แม้จะมีม่านพลังน้ำแข็งคุ้มกันอยู่ก็ตาม เพราะตัวตนที่ปล่อยจิตสังหารระดับนี้ได้ ย่อมสามารถทำลายม่านพลังของจอมเวทฝึกหัดได้อย่างง่ายดาย

......

หลังจากเวลาผ่านไปเนิ่นนานราวชั่วกัปชั่วกัลป์ เสียงวิ่งของสัตว์อสูรก็เงียบลง

"ลิลลี่ เราต้องไปแล้ว ฉันอยากกลับบ้านให้เร็วที่สุด" แม็กซ์พูดด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

ลิลลี่เองก็มีสีหน้าไม่ต่างกัน เพราะเธอก็สัมผัสได้ถึงตัวตนนั้น เธอมีลางสังหรณ์ร้ายแรง แม้จะไม่อยากให้เขาออกไปตอนนี้เพราะข้างนอกคงนองเลือดไปแล้ว แต่การอยู่ในป่าก็อันตรายยิ่งกว่า ใครจะรู้ว่าสัตว์อสูรทรงพลังจะมาเจอและฆ่าพวกเขาเมื่อไหร่

พวกเขารีบมุ่งหน้ากลับเมือง เมื่อพ้นชายป่ามาได้ ทั้งคู่ก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

แต่เมื่อวิ่งเข้าใกล้ตัวเมือง สีหน้าของพวกเขาก็ค่อยๆ บิดเบี้ยวลงเรื่อยๆ

༺༻