บทที่ 17

บทที่ 17 - การดูถูกเหยียดหยาม

༺༻

เนื่องจากยังพอมีเวลาก่อนถึงมื้อเย็น แม็กซ์จึงไปที่ห้องสมุดเพื่อศึกษาเพิ่มเติมเกี่ยวกับมานาและข้อกำหนดในการเลื่อนระดับเป็นจอมเวทฝึกหัด, จอมเวทระดับหนึ่งดาว, สองดาว และระดับต่อๆ ไป

เขาเดินเพียงไม่กี่นาทีก็มาถึงห้องสมุด มันเป็นห้องขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยชั้นหนังสือมากมายเรียงราย เขาตรงไปยังหมวดจอมเวทซึ่งรวบรวมข้อมูลส่วนใหญ่ที่เปิดเผยต่อสาธารณะเอาไว้

เขากวาดสายตาอ่านหนังสือไม่กี่เล่มอย่างรวดเร็วและพบสิ่งที่ต้องการ แต่มีสิ่งหนึ่งที่ทำให้เขาประหลาดใจ ไม่ใช่เพราะเนื้อหาในหนังสือ แต่เป็นเพราะเขาสามารถอ่านมันออกต่างหาก เขาไม่มีความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมเลย จึงเป็นเรื่องน่าฉงนที่เขาสามารถอ่านภาษาของโลกนี้ได้

'พอมาคิดดูแล้ว ฉันไม่น่าจะเข้าใจสิ่งที่คนอื่นพูดด้วยซ้ำ แต่ชัดเจนว่าฉันฟังออกและพูดภาษานี้ได้'

แม็กซ์ขมวดคิ้วครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแต่ก็หาคำตอบไม่ได้ เขาจึงปัดความสงสัยทิ้งไป โดยคิดเสียว่าเป็นผลพวงจากการกลับชาติมาเกิด

......

ระดับของจอมเวทนั้นถูกกำหนดโดยปัจจัยสำคัญหลายประการ การมีปริมาณมานาที่เพียงพอก็เป็นหนึ่งในนั้น แม้มานาจะไม่ใช่สิ่งที่นับเป็นชิ้นเป็นอันได้ แต่มันก็ถูกวัดปริมาณเป็นหน่วยเหมือนกับน้ำ

มานาคือแรงขับเคลื่อนของเวทมนตร์ หากปราศจากมานาที่มากพอ คุณก็อย่าหวังจะได้เป็นจอมเวท ทำได้ดีที่สุดก็แค่เป็นทหารยามให้ตระกูลขุนนาง หรือเลือกเป็นนักรบสายกายภาพที่ไม่ใช้เวทมนตร์ หรือไม่ก็ทำอาชีพช่างตีเหล็กเพื่อเลี้ยงชีพ

สรุปสั้นๆ คือ การมีมานาเป็นสิ่งสำคัญที่สุดหากอยากเป็นจอมเวทที่แข็งแกร่ง บุคคลจะถือว่าเป็น จอมเวทฝึกหัด เมื่อมีมานาอย่างน้อย 100 หน่วย การมีมานา 500 หน่วย จะทำให้มีคุณสมบัติเป็น จอมเวทระดับหนึ่งดาว มานา 1,000 หน่วย คือ จอมเวทระดับสองดาว และ 10,000 หน่วย จะทำให้มีสิทธิ์เป็น จอมเวทระดับสามดาว และเป็นเช่นนี้เรื่อยไป

'หน่วยมานาพวกนี้น่าจะเทียบเท่ากับแต้มมานาของฉัน' แม็กซ์คิดว่าน่าจะเป็นเช่นนั้น

'ถ้าเป็นแบบนี้ แสดงว่าฉันแข็งแกร่งกว่าจอมเวทฝึกหัดแล้วงั้นสิ?'

เขาสงสัยด้วยความประหลาดใจระคนดีใจ เขามีมานา 308 แต้ม ซึ่งหมายความว่าขาดอีกเพียง 192 แต้ม เขาก็จะเป็นจอมเวทระดับหนึ่งดาว หรืออย่างน้อยก็มีคุณสมบัติเทียบเท่า

"ไปกินมื้อเย็นกับทุกคนดีกว่า พรุ่งนี้ฉันจะลองทดสอบความแข็งแกร่งกับลิลลี่ดู เห็นเธอบอกว่าเธอแข็งแกร่งกว่าจอมเวทระดับหนึ่งดาวนี่นา"

จากนั้นเขาก็ออกจากห้องสมุดและเดินตรงไปยังห้องอาหาร

......

เมื่อเขามาถึงห้องอาหาร แอนนา เอมิลี่ และพี่ชายของเขาอีกสองคนคือ โนอาห์ และ วิลเลียม พร้อมด้วยภรรยาของพวกเขา โคลอี้ และ อีวา ต่างก็นั่งประจำที่กันอยู่แล้ว

เมื่อเห็นแม็กซ์เดินเข้ามา แอนนาก็โบกมือทักทายอย่างร่าเริง ในขณะที่สาวงามผู้เย็นชาผมบลอนด์อย่างเอมิลี่พยักหน้าให้เล็กน้อย แม็กซ์มองทั้งสองคนด้วยความเหม่อลอยครู่หนึ่ง แต่ก็รีบดึงสติกลับมา โบกมือและยิ้มตอบเป็นการทักทาย

"โอ้ นั่นใช่น้องชายไร้ค่าของฉันรึเปล่า? ดีใจนะเนี่ยที่เห็นแกอารมณ์ดีทั้งที่เพิ่งฟื้นจากอาการเจ็บปางตาย แต่น่าแปลกใจชะมัด ฉันนึกว่าจะไม่ต้องเห็นหน้ากวนส้นเท้าของแกไปอีกสักครึ่งปีซะอีก"

จู่ๆ วิลเลียม พี่ชายของเขาก็พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน

โนอาห์หัวเราะผสมโรงและกล่าวว่า "จริงอย่างเขาว่า คนไร้ค่ามักจะอายุยืนหมื่นปี ส่วนวีรบุรุษมักอายุสั้น"

โคลอี้ ภรรยาของเขาเอามือป้องปากหัวเราะคิกคัก ในขณะที่วิลเลียมและอีวาก็หัวเราะชอบใจเช่นกัน

แม็กซ์มองพวกเขานิ่งๆ โดยไม่พูดอะไร แต่แววตาของเขากลับฉายแววเย็นชา

ต่างจากแม็กซ์ แอนนาระเบิดอารมณ์โกรธทันทีที่ได้ยินคำดูถูกเหยียดหยาม เธอกล่าวชี้หน้าโนอาห์ "ท่านพี่ พูดแบบนั้นกับเขาได้ยังไง เขาเป็นน้องชายของพวกเรานะ พี่ไม่ควรล้อเลียนเขาเพียงเพราะเขาอ่อนแอ ถ้าพี่ยังทำแบบนี้อีก ฉันจะฟ้องท่านพ่อ"

โนอาห์และแอนนาเกิดจากแม่คนเดียวกัน โนอาห์อายุ 22 ปี ส่วนแอนนาอายุ 20 ปี

โนอาห์เดาะลิ้นอย่างรำคาญใจ "จะไปฟ้องท่านพ่อว่าอะไร? พวกเราแค่พูดความจริง และทำไมเธอต้องไปเกาะติดมันแจขนาดนั้น พรสวรรค์ของเธอก็จะเสียของเปล่าๆ ถ้ามัวแต่ขลุกอยู่กับมัน"

"ใช่แล้วแอนนา เธอไม่ควรอยู่ใกล้ขยะอย่างมัน ฮ่าๆๆ" วิลเลียมหัวเราะร่า

"พวกพี่..." แอนนาโกรธจนตัวสั่น พูดไม่ออก

"พอได้แล้ว! ถ้าพวกพี่ยังพ่นเรื่องไร้สาระไม่หยุด ฉันก็ไม่รังเกียจที่จะแสดงให้เห็นว่าพวกพี่สองคนนั่นแหละคือขยะ" เอมิลี่พูดแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก

แม็กซ์มองพี่สาวและน้องสาวต่างแม่ที่ห่วงใยเขาอย่างชัดเจน เขารู้สึกอบอุ่นในหัวใจ ไม่สำคัญว่าเขาจะมีพี่ชายสารเลวแค่ไหน ตราบใดที่มีคนที่ห่วงใยเขาอยู่

โนอาห์และวิลเลียมหัวเราะแก้เก้อและหยุดพูดอย่างไม่เต็มใจ ต่อหน้าเอมิลี่ พวกเขาพูดอะไรมากไม่ได้ เพราะเธอเป็นถึงจอมเวทระดับสองดาว ส่วนพวกเขาแทบไม่มีค่าอะไรเลยเมื่อเทียบกับเธอ

ทว่า เสียงอันหยิ่งยโสก็ดังขึ้นในจังหวะนั้น...

"โอ้ ทำไมน้องสาวสุดที่รักของพี่ถึงต้องโกรธแทนแค่ไอ้ขยะนั่นด้วยล่ะ สิ่งที่โนอาห์กับวิลเลียมพูด พี่เห็นด้วยทุกประการ"

แม็กซ์หันไปมองต้นเสียงที่กล้าพูดจาแบบนี้กับเอมิลี่ เขาคือ มาร์ค ลูกชายคนโตของแอชตัน การ์ฟิลด์ ซึ่งเป็นจอมเวทระดับสองดาวเช่นเดียวกับเอมิลี่ มาร์คและเอมิลี่เกิดจากแม่คนเดียวกัน เขาเป็นชายหนุ่มรูปหล่อผมบลอนด์ รูปร่างกำยำ ในอ้อมแขนซ้ายขวามีหญิงสาวสองคนขนาบข้าง พวกเธอคือภรรยาของเขา เลซีย์ และ ไลลา ทั้งคู่มีรูปร่างดีและบั้นท้ายดินระเบิดที่ดูยั่วยวนยามเยื้องย่าง

'ดูเหมือนเขาจะชอบผู้หญิงสไตล์นี้สินะ' แม็กซ์ลอบเลียริมฝีปากในใจเมื่อเห็นรูปร่างอันยั่วยวนของพวกเธอ แม้พวกเธอจะเทียบความงามกับลิลลี่ แอนนา หรือเอมิลี่ไม่ได้ แต่ก็นับว่าน่าดึงดูดไม่น้อย

"อยากเจ็บตัวเหรอคะ?" เอมิลี่ปรายตามองเขาและพูดเสียงเย็น

"ฮ่าๆๆ ทำไมพี่ต้องอยากสู้กับน้องสาวสุดที่รักด้วยล่ะ? แต่ที่พวกเขาพูดก็เป็นความจริงไม่ใช่เหรอ?" มาร์คพูดพร้อมรอยยิ้ม แต่ในใจกลับเดือดดาล

'นังแพศยานี่ คอยดูเถอะ อีกไม่นานฉันก็จะได้เป็นผู้นำตระกูลการ์ฟิลด์ แล้วฉันจะแสดงให้แกเห็นว่าการมีพรสวรรค์เหนือกว่ามันไม่ได้มีความหมายห่าเหวอะไรเลย'

มาร์คอายุ 26 ปีแล้ว และเพิ่งเลื่อนเป็นจอมเวทระดับสองดาวเมื่อปีก่อน ซึ่งแสดงให้เห็นชัดเจนว่าพรสวรรค์ของเขาด้อยกว่าเอมิลี่ที่เป็นจอมเวทระดับเดียวกันตั้งแต่อายุ 22 นี่คือเหตุผลที่เขาเกลียดน้องสาวตัวเอง

สักพัก ท่านพ่อของเขาก็มาถึงพร้อมกับหญิงงามวัยสะพรั่งสามคน และนั่งลงประจำที่ ทุกคนในที่นั้นรวมถึงแม็กซ์กล่าวทักทาย

วันนี้แม็กซ์สังเกตพวกเธอทีละคน หญิงสาวคนหนึ่งที่มีผมสีบลอนด์คือแม่ของมาร์คและเอมิลี่ นามว่า เอสเธอร์ เธอมีบุคลิกคล้ายกับเอมิลี่แต่มีเสน่ห์ที่ต่างออกไป

หญิงสาวอีกคนที่มีสีหน้าอ่อนโยนคือแม่ของแอนนาและโนอาห์ นามว่า อามีเลีย ผมสีดำขลับของเธอทิ้งตัวลงมาราวกับน้ำตก ใบหน้าของเธอไร้ซึ่งตำหนิใดๆ เธอช่างตรงกันข้ามกับเอสเธอร์อย่างสิ้นเชิง

หญิงสาวคนที่สามมีรูปร่างกะทัดรัดแต่หน้าอกใหญ่ และเธอก็สวยเช่นกัน แต่นอกจากจุดเด่นนี้ เธอก็ดูธรรมดาเมื่อเทียบกับผู้หญิงคนอื่นในบ้าน เธอชื่อ มิน่า

༺༻