บทที่ 10

บทที่ 10 - การล่าและความกำหนัด

༺༻

หลังจากนั้นไม่นาน เสือดำลายแดงก็ถูกสังหาร พวกเขาไม่หยุดพักและสำรวจป่าต่อ พวกเขาเจอสัตว์อสูรหลายชนิด หลังจากลึกเข้าไปเรื่อยๆ พวกเขาก็ตัดสินใจพักเพราะทุกคนเริ่มเหนื่อยล้า เอมิลี่สั่งให้อัศวินย่างเนื้อสัตว์อสูรเพื่อเติมท้อง พวกเขาเลือกย่างเหยื่อรายแรกซึ่งก็คือเสือดำลายแดง เพราะเนื้อของมันมีคุณค่าทางโภชนาการสูงและมีมานาอัดแน่นอยู่มาก

——

"กี๊ซซซ!"

ขณะที่พวกเขากำลังจะมุ่งหน้าเข้าป่าลึกเพื่อล่าสัตว์อสูรเพิ่ม จู่ๆ เสียงกรีดร้องแหลมสูงก็ดังลั่นไปทั่วบริเวณ

เมื่อมองไปทางต้นเสียง พวกเขาก็ต้องตะลึงกับภาพนกขนาดยักษ์ที่มีปีกกว้างแปดถึงสิบเมตร มันคือเหยี่ยวแดงที่มีจงอยปากแหลมคมและขนสีแดงเป็นประกาย

"เวรเอ๊ย! สัตว์อสูรระดับสองดาว" อัศวินคนหนึ่งสบถด้วยความหวาดกลัว

"สัตว์อสูรสองดาว? ซวยชะมัดที่มาเจอมันวันนี้" อัศวินอีกคนพูดอย่างหัวเสีย

"..."

หลังจากได้ยินพวกอัศวินและเห็นสีหน้าตื่นตระหนกของพวกเขา แม็กซ์ก็หันไปมองเอมิลี่โดยสัญชาตญาณ เมื่อเห็นว่าเธอไม่ตื่นตระหนกแต่มีสีหน้าเคร่งเครียด แม็กซ์ก็ไม่รู้จะหัวเราะหรือร้องไห้ดี

เพราะสีหน้าของเธอมักจะเฉยชาอยู่แล้ว เขาจึงโล่งใจที่ไม่เห็นความกลัวหรือความตื่นตระหนก ซึ่งหมายความว่าเขาไม่ควรกลัวเจ้านกนี่ด้วย แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็แอบหวั่นใจเมื่อเห็นสีหน้าเคร่งเครียดนั่น 'เธอจะสู้มันไหวไหมนะ?' แม็กซ์คิด

"คุณหนูครับ นั่นมันสัตว์อสูรสองดาว เราจะเอายังไงดี? มันเห็นเราแล้ว มันคงไม่ปล่อยเราไปง่ายๆ แน่" อัศวินอาวุโสในกลุ่มเอ่ยถาม ทุกคนหันไปรอฟังคำสั่งจากเอมิลี่

"ข้อแรก อย่าแตกตื่นและช่วยสนับสนุนฉันตอนสู้ถ้าฉันสั่ง ข้อสอง ปกป้องนายน้อยของพวกแกให้ได้ไม่ว่าจะแลกด้วยอะไรก็ตาม ขณะที่ฉันรับมือกับเจ้าเหยี่ยวแดงนี่ ถ้าไม่ทำตาม ฉันจะเป็นคนฆ่าพวกแกเองถ้าเกิดอะไรขึ้นกับเขา เข้าใจไหม?" เอมิลี่ขู่เสียงเข้ม

"ครับ คุณหนู!" ทุกคนตอบรับพร้อมเพรียง

แม็กซ์รู้สึกซาบซึ้งที่เธอเป็นห่วงเขา แต่ในขณะเดียวกันก็รู้สึกอับอายในความอ่อนแอของตัวเอง ถ้าเขาแข็งแกร่งพอ เขาคงออกไปเผชิญหน้ากับมันด้วยตัวเอง ในฐานะลูกผู้ชาย ศักดิ์ศรีของเขาเจ็บปวดเล็กน้อย แต่ก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากยืนดูเอมิลี่ออกไปสู้

"กี๊ซซซ~"

สัตว์อสูรบินขึ้นไปเหนือหัวพวกเขาและโฉบลงมาพร้อมเสียงร้อง

เอมิลี่ชักดาบเงินยาวสามฟุตที่ดูเพรียวบางออกมา "คมมีดสายลม!"

สิ้นเสียงตะโกน เธอตวัดดาบฟันใส่สัตว์อสูร คลื่นลมคมกริบพุ่งออกจากดาบของเธอ

เมื่อสัมผัสได้ถึงอันตรายจากการโจมตี เหยี่ยวแดงใช้กรงเล็บตบทำลายการโจมตีนั้นอย่างง่ายดาย

จากนั้นมันก็ตะปบกรงเล็บส่งคลื่นพลังใส่เอมิลี่ มันเป็นท่าเดียวกับของเอมิลี่แต่รุนแรงกว่าสองเท่า เช่นเดียวกับเอมิลี่ มันก็สามารถควบคุมธาตุลมได้

———

ในเวลาเดียวกัน เหยี่ยวแดงอีกตัวก็ปรากฏตัวขึ้นและพุ่งไปทางแม็กซ์และคนอื่นๆ การต่อสู้ระหว่างอัศวินกับเหยี่ยวแดงตัวที่สองจึงปะทุขึ้น โชคดีที่เหยี่ยวตัวนี้ไม่แข็งแกร่งเท่าตัวที่เอมิลี่กำลังสู้อยู่

แม้จะไม่ใช่สัตว์อสูรสองดาว แต่มันใช้การบินและความเร็วที่น่าเหลือเชื่อสร้างบาดแผลให้พวกเขาเรื่อยๆ เห็นดังนั้น เอมิลี่ก็เริ่มเสียสมาธิ เพราะมันเป็นแค่เรื่องของเวลาก่อนที่แม็กซ์จะบาดเจ็บหรืออาจถึงตาย

"ฟู่~"

"คมมีดสายลมแปดทิศ!"

เอมิลี่สูดหายใจลึกและตวัดดาบฟันออกไปแปดครั้งรวด แต่ละครั้งรุนแรงกว่าการโจมตีก่อนหน้า

สองดาบทำลายการโจมตีของเหยี่ยวแดง ส่วนอีกหกดาบพุ่งเข้าโจมตีมันจากทิศทางต่างกัน โดยเล็งไปที่กรงเล็บและลำคอ

ตู้ม!

สิ้นเสียงระเบิด กรงเล็บและลำคอของมันก็เกิดแผลลึก เลือดสาดกระเซ็นลงสู่พื้น

"กี๊ซซซ~" เหยี่ยวแดงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด มันกระพือปีกอย่างรวดเร็วและบินหนีไป

เอมิลี่ไม่ได้ขัดขวางมัน ความจริงคือถึงอยากทำก็ทำไม่ได้เพราะมันบินอยู่ เธอชำเลืองมองเหยี่ยวแดงอีกตัวที่บินหนีตามไปทันที

เอมิลี่เดินตรงมาหาแม็กซ์และสำรวจเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า เมื่อไม่เห็นบาดแผลเธอก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก

"เอมิลี่ พี่โอเคไหม?" แม็กซ์ถามเอมิลี่ที่กำลังหอบหายใจหนัก

"อืม พี่ไม่เป็นไร แค่ใช้มานาไปเกือบหมดในการโจมตีเดียวน่ะ" พูดจบเธอก็สูดหายใจลึกหลายครั้งเพื่อปรับลมหายใจ

"เราควรกลับกันได้แล้ว ดูเหมือนไม่ใช่แค่จำนวน แต่ความแข็งแกร่งของพวกมันก็เพิ่มขึ้นด้วย เราเพิ่งเข้ามาแค่ครึ่งทางแต่เจอสัตว์อสูรสองดาวแล้ว ถ้าเข้าไปลึกกว่านี้ คงไม่ใช่เราที่เป็นฝ่ายล่าแน่" เอมิลี่พูดด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด

เธอไม่ได้กลัวที่จะเผชิญหน้ากับสัตว์อสูรสองดาว เพราะเธอมีความสามารถพอที่จะสู้และอาจฆ่ามันได้ แต่มันต้องใช้เวลามาก ถ้าเธออยู่คนเดียว เธอคงฆ่าเจ้าเหยี่ยวแดงตัวนั้นไปแล้ว แต่นี่ไม่ใช่ เพราะเธอต้องห่วงความปลอดภัยของแม็กซ์

โดยปกติ สัตว์อสูรหนึ่งดาวและสองดาวจะแข็งแกร่งกว่าจอมเวทในระดับเดียวกัน แต่เนื่องจากจอมเวทมีความยืดหยุ่นในการต่อสู้มากกว่า สัตว์อสูรระดับต่ำจึงเอาชนะพวกเขาได้ยาก และจอมเวทเก่งๆ บางคนก็สามารถฆ่าพวกมันได้

"ครับ กลับกันเถอะ" แม็กซ์พยักหน้า แม้เขาจะชอบการผจญภัย แต่ก็ไม่ได้โง่จนดูไม่ออกว่าสถานการณ์ตอนนี้อันตรายเกินไปสำหรับพวกเขา

"ไปกันเถอะ" พูดจบ เอมิลี่และคนอื่นๆ ก็เดินมุ่งหน้าไปยังชายป่าที่ม้าผูกรออยู่

หลังจากเดินมานานกว่าสองชั่วโมงโดยไม่หยุดพักและฆ่าสัตว์อสูรระหว่างทางออกมาได้บ้าง พวกเขาก็มาถึงจุดที่อัศวินสองคนเฝ้าม้าอยู่

แม็กซ์เหนื่อยหอบตัวโยนหลังจากเดินมาไกลขนาดนี้ ลิลลี่คอยพยุงเขาอยู่ แขนซ้ายของเขาพาดอยู่บนไหล่เธอ อัศวินทุกคนมองเขาด้วยสายตาดูแคลน แต่ไม่มีใครกล้าพูดอะไรเพราะเขาเป็นนายน้อย และเอมิลี่ก็โอ๋เขามาก ถึงขนาดฆ่าอัศวินคนหนึ่งที่บังอาจตวาดใส่แม็กซ์เพราะเดินช้า หลังจากนั้นก็ไม่มีใครกล้าหืออีก

"พักสักหน่อยค่อยไป" เอมิลี่สั่ง

ทุกคนนั่งลงเพื่อพักหายใจ เอมิลี่เดินมาหาเขาและยื่นยาเม็ดกลมสีเหลืองให้

"กินนี่สิ มันจะช่วยฟื้นฟูความอึดให้เธอ"

"เอมิลี่ ขอให้ลิลลี่ด้วยเม็ดนึงได้ไหม? เธอก็เหนื่อยเหมือนกันที่ต้องพยุงผมมาตลอดทาง" แม็กซ์ขอร้องเพราะเห็นลิลลี่ก็หอบเหมือนกัน

เอมิลี่มองลิลลี่ที่นั่งอยู่ข้างเขาครู่หนึ่งเหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่าง แล้วก็ยื่นยาให้เธอหนึ่งเม็ด

——

หลังจากพักกันครึ่งชั่วโมง ทุกคนก็ขึ้นม้าและมุ่งหน้ากลับคฤหาสน์การ์ฟิลด์

แม็กซ์นั่งซ้อนท้ายลิลลี่เหมือนขามา ด้วยความเหนื่อยอ่อน เขาจึงซบหน้าลงบนไหล่เธอและโอบเอวบางของเธอไว้

ขณะที่ม้าวิ่งไป ร่างกายของแม็กซ์และลิลลี่เสียดสีกันไปมาตามจังหวะการวิ่ง ไม่นาน 'น้องชาย' ของเขาก็แข็งตัวและเริ่มดุนดันที่หลังของเธอ แม็กซ์รวบเอวเธอและดึงให้เธอขยับมานั่งบนตักของเขา เขาตัมผัสได้ถึงน้องชายที่อยู่ระหว่าง 'เนินเนื้อ' เด้งดึ๋งทั้งสองข้าง

ลิลลี่สะดุ้งและเผลอขยับตัวออกห่างโดยไม่รู้ตัว แต่แม็กซ์ไม่ยอมปล่อย

เขากระซิบที่ข้างหูเธอ "อยู่นิ่งๆ แบบนี้จนกว่าจะถึงบ้านนะ"

"อื้อ..." ลิลลี่พยักหน้าและหยุดขัดขืน

ตลอดทางกลับบ้าน เขาสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากตัวเธอซึ่งยิ่งกระตุ้นอารมณ์เขา ฝ่ายลิลลี่เองก็หายใจแรงขึ้นเช่นกัน

เมื่อมาถึงคฤหาสน์ แม็กซ์ปล่อยเธอลงและกระซิบ "ไปอาบน้ำแล้วมาหาฉันที่ห้องนะ"

"คะ-ค่ะ นายน้อย" ลิลลี่พยักหน้าด้วยแก้มที่แดงระเรื่อ

"ดี! แล้วหาอะไรมาให้ฉันกินด้วยนะ" พูดจบแม็กซ์ก็เดินกลับห้องไป

༺༻