บทที่ 9

บทที่ 9 - น่าทึ่ง

༺༻

ประมาณสองชั่วโมงต่อมา ขบวนของพวกเขาก็มาถึงป่าทางตอนใต้ของเมืองเคลย์มอร์ มันถูกเรียกว่า 'ป่าสัตว์อสูรเวท' ชื่อนี้ถูกตั้งโดยชาวเมืองเคลย์มอร์ เพราะในป่านี้มีสัตว์อสูรเวทมากมายที่ทรงพลังเทียบเท่าจอมเวทหนึ่งดาว และบางตัวก็สามารถต่อกรกับจอมเวทสองดาวได้

นี่คือป่าเดียวกับที่เจ้าของร่างเดิมและองครักษ์ที่เป็นจอมเวทฝึกหัดถูกสัตว์อสูรสังหาร แต่ครั้งนี้ต่างออกไป เพราะเขามากับเอมิลี่ จอมเวทสองดาว และกลุ่มอัศวิน อัศวินทุกคนมักจะเป็นจอมเวทหนึ่งดาว แต่ไม่ใช่จอมเวทหนึ่งดาวทุกคนจะได้เป็นอัศวิน พวกเขาต้องผ่านการทดสอบมาตรฐานจาก 'สมาคมจอมเวท' เพื่อให้มีคุณสมบัติเป็นอัศวิน ในทำนองเดียวกัน หากใครต้องการเลื่อนระดับหลังจากเป็นจอมเวทฝึกหัด ก็ต้องไปประเมินที่สมาคมจอมเวท ซึ่งจะตัดสินตามมาตรฐานที่กำหนดว่ามีคุณสมบัติเลื่อนระดับหรือไม่ โดยปกติแล้วพวกเขาจะประเมินจาก 'หน่วยมานา'

——

"เอมิลี่ พี่จะแสดงเวทมนตร์ให้ผมดูที่นี่ยังไงครับ? เราจำเป็นต้องมาถึงป่าเพื่อการนี้เลยเหรอ?" แม็กซ์ถามเอมิลี่เมื่อมาถึงป่า แม้เขาจะพอเดาแผนของเธอออกอยู่แล้ว

"ใช่ จำเป็นสิ ที่นี่เธอจะได้เห็นพี่และอัศวินพวกนี้ต่อสู้จริงเวลาเจอสัตว์อสูร อีกอย่าง ดูเหมือนจำนวนสัตว์อสูรจะเพิ่มขึ้นมากในช่วงไม่กี่ปีมานี้ ทำให้คาราวานพ่อค้าที่เดินทางผ่านชายป่าเพื่อไปเมืองอื่นถูกโจมตีบ่อยครั้ง ทางคฤหาสน์เราเลยได้รับคำร้องให้มาจัดการเรื่องนี้ เราก็ถือโอกาสช่วยลดจำนวนพวกมันลงหน่อย" เอมิลี่อธิบาย

"อ๋อ! อย่างนี้นี่เอง" หลังจากฟังเธอ แม็กซ์ก็เข้าใจ ถ้าอยากเรียนรู้อะไร ก็ต้องดูจากการปฏิบัติจริง และจากตรงนี้แม็กซ์จะได้เห็นด้วยว่าถึงสัตว์อสูรจะแข็งแกร่ง แต่พวกมันก็ถูกจัดการได้ง่ายๆ เขาจะได้ไม่เกิดอาการกลัวสัตว์อสูรฝังใจ

แม็กซ์ส่ายหัวในใจกับความคิดนี้ เธอคิดว่าเขาจะกลัวแค่เพราะโดนโจมตีครั้งเดียว... เอ่อ จริงๆ ก็สองครั้งนี่นะ? ไม่หรอก เขาไม่ได้กลัว เขาแค่อยากเพิ่มความแข็งแกร่งก่อนจะออกผจญภัยต่างหาก

——

เขาเบนความสนใจไปที่การสัมผัสเอวบางและเนียนนุ่มของลิลลี่ เขาซบหน้าลงบนไหล่ขวาของเธอและสูดดมกลิ่นกายหอมกรุ่น เขาเริ่มรู้สึกมีอารมณ์ และ 'น้องชาย' ที่ไม่ได้เล็กตามชื่อก็เริ่มผงาดขึ้นจนทิ่มไปที่แผ่นหลังของลิลลี่

จู่ๆ ลิลลี่ก็สะดุ้งเฮือกแต่ไม่ได้ทำอะไรและยังคงขี่ม้าต่อไป และ... เอาเถอะ แม็กซ์พยายามข่มใจและไม่ทำอะไรมากไปกว่านั้น เพราะมีเอมิลี่และคนอื่นๆ อยู่ด้วย

สักพักพวกเขาก็เจอเสือดำที่มีลวดลายสีแดงทั่วตัว มันสูงถึง 3 เมตรและดูบึกบึนมาก มันดูดุร้ายสุดขีด แต่ไม่มีใครในกลุ่มรวมถึงลิลลี่ที่แสดงอาการหวาดกลัว ซึ่งทำให้แม็กซ์ประหลาดใจเพราะเขารู้ว่าลิลลี่เป็นแค่สาวใช้ เธอรักษาความเยือกเย็นในสถานการณ์แบบนี้ได้ยังไงกัน?

"ว้าว นั่นมันเสือดำลายแดง ความแข็งแกร่งเทียบเท่าจอมเวทหนึ่งดาวเลยนะนั่น" อัศวินคนหนึ่งอุทาน

"ใช่ เป็นคู่ต่อสู้ที่เหมาะเหม็งเลย มันสู้กับจอมเวทหนึ่งดาวได้ 2-3 คนพร้อมกันถ้าเอาจริง"

"เป็นโอกาสดีที่จะแสดงความแข็งแกร่งให้คุณหนูเห็น"

"......"

อัศวินทุกคนดูตื่นเต้นและอยากจะเข้าไปสู้เพื่อโชว์พาวต่อหน้าเอมิลี่ ถ้าจอมเวทสองสาวยอมรับพวกเขาเป็นลูกน้อง การจะพัฒนาความแข็งแกร่งของพวกเขาก็จะเป็นเรื่องง่าย

"เงียบ!" เอมิลี่ยกมือขึ้นและตวาด

สิ้นเสียงของเธอ ทุกคนก็หยุดคุยและหันมาสนใจเธอ

เอมิลี่หันไปหาแม็กซ์และพูดว่า "เดี๋ยวอัศวินพวกนี้จะสู้กับเสือตัวนั้น ดูให้ดีล่ะ"

"พวกเจ้าสามคน เข้าไปจัดการมันซะ" เอมิลี่ชี้ไปที่เสือและออกคำสั่ง ทันทีที่สิ้นเสียง อัศวินสามคนก็ชักดาบออกมาและเริ่มร่ายคาถา

"เอมิลี่ ทำไมพวกเขาต้องชักอาวุธด้วยครับ? พวกเขาใช้เวทมนตร์ฆ่ามันตรงๆ ไม่ได้เหรอ?" แม็กซ์ถามด้วยความงุนงง

เอมิลี่มองแม็กซ์ราวกับมองคนปัญญาอ่อน แล้วอธิบาย "ยกเว้นแต่เธอจะเป็นจอมเวทเจ็ดดาว หรือพูดง่ายๆ คือระดับจอมเวทราชันย์ขึ้นไป เธอไม่สามารถใช้เวทมนตร์ได้โดยตรงโดยไม่มี 'สื่อกลาง' ดาบพวกนั้นถูกลงอาคมไว้ มันเป็นสื่อกลางให้พวกเขาใช้พลังเวทเพื่อร่ายคาถาและทำสิ่งต่างๆ ถ้าไม่มีของพวกนี้ พวกเขาก็ทำได้แค่ใช้เวทมนตร์ทำงานบ้านเล็กๆ น้อยๆ เท่านั้นแหละ"

"เอ่อ... แล้วทำไมต้องใช้สื่อกลางแบบนั้นในการต่อสู้ด้วยล่ะครับ?" แม็กซ์ถามต่อด้วยความอยากรู้

"นั่นเป็นเพราะเรายังควบคุมมานาได้ไม่ดีพอ และมานามีธรรมชาติที่บ้าคลั่ง โดยปกติมันจะตีกลับเวลาเราพยายามใช้เวทมนตร์ชั้นสูง หรือในการต่อสู้ที่ต้องการการควบคุมที่แม่นยำ ถ้าพลาดนิดเดียวอาจหมายถึงชีวิต แต่หลังจากเธอกลายเป็นจอมเวทราชันย์หรือสูงกว่านั้น การควบคุมมานาของเธอจะแข็งแกร่งขึ้น ถึงตอนนั้นจะใชัมันยังไงก็ง่ายดาย" เอมิลี่ร่ายยาว

"หมายความว่าจำเป็นต้องมีสื่อกลางถึงจะใช้เวทมนตร์ได้ใช่ไหมครับ? แต่ถ้าผมไม่ได้เป็นจอมเวทราชันย์ และไม่อยากใช้ดาบหรืออาวุธพวกนี้ จะไม่มีวิธีอื่นเลยเหรอครับ?" แม็กซ์ซักไซ้

"ในกรณีนั้นเธอสามารถใช้ 'เครื่องรางเวท' ได้ มีเครื่องรางพิเศษสำหรับจุดประสงค์นั้น แค่สวมมันไว้ เธอก็สามารถใช้เวทมนตร์ต่อสู้หรือทำอะไรก็ได้ที่ต้องการ แต่นั่นต้องหลังจากที่เธอควบคุมบ่อมานาภายในตัวได้บ้างแล้วนะ นอกจากนี้เครื่องรางพวกนั้นยังมีราคาแพงหูฉี่เลยล่ะ" เอมิลี่ยิ้มหลังจากพูดจบ

ตู้ม! ตู้ม! ตู้ม!

จากนั้นพวกเขาก็หันไปสนใจการต่อสู้ เสือดำลายแดงเคลื่อนที่เร็วมากและคอยใช้กรงเล็บตะปบสลับกับยิงลำแสงสีดำออกจากปาก

ฝ่ายอัศวินก็ร่ายคาถา ดาบของบางคนเรืองแสง ในขณะที่บางคนยิงศรเวท หรือคลื่นดาบออกมา เห็นการโจมตีพุ่งแหวกอากาศได้ด้วยตาเปล่า มันเป็นภาพที่เหมือนในหนังไม่มีผิด

'น่าทึ่งชะมัด! สุดยอดไปเลย นี่มันโลกเวทมนตร์จริงๆ สินะ อยากรู้จังว่าพวกเขาบินได้ไหม?' แม็กซ์คิดด้วยความทึ่ง

༺༻