บทที่ 8

บทที่ 8 - สู่พงไพร

༺༻

ลิลลี่ชะงักไปครู่หนึ่ง แก้มของเธอแดงระเรื่อ เธอยืนนิ่งไม่ขยับเขยื้อน

แม็กซ์กระซิบที่ข้างหูเธอ "รู้สึกยังไงบ้างตอนฉันจูบเธอ?"

ได้ยินดังนั้น เธอยิ่งเขินหนักกว่าเดิมและพูดไม่ออก

"โอเค ถ้าเธอไม่ชอบ งั้นฉันจะไม่ทำอีก ไปกินข้าวเช้ากันเถอะ" แม็กซ์พูดและเริ่มเดินไปที่ประตู

ทันใดนั้น ลิลลี่ก็รวบรวมความกล้าคว้ามือเขาไว้ "นายน้อยคะ ด-ดิฉันบอกท่านไปเมื่อวานแล้วว่าจากนี้ไปดิฉันเป็นของท่าน ท่านจะทำอะไรกับดิฉันก็ได้ ดิฉันไม่รู้สึกแย่หรอกค่ะ ดิฉันแค่อยากให้นายน้อยมีความสุข"

แม็กซ์ประหลาดใจกับการกระทำกะทันหันของเธอ แต่เขาก็ตั้งสติได้และพูดว่า "ลิลลี่ เหมือนที่เธออยากให้ฉันมีความสุข ฉันก็อยากให้เธอมีความสุขเหมือนกัน ดังนั้นฉันจะไม่ทำอะไรที่เธอไม่ชอบหรอกนะ"

"แต่... แต่ด-ดิฉันชอบตอนที่นายน้อยจะ-จูบดิฉันนะคะ" เธอพูดอย่างขวยเขิน

"อ้าว! ชอบหรอกเหรอ? งั้นบอกซิว่ารู้สึกยังไงตอนฉันจูบเมื่อกี้?" แม็กซ์ถามพลางจ้องตาเธอ

"มะ-มันรู้สึกเหมือนมีกระแสไฟฟ้าวิ่งพล่านไปทั่วตัวเลยค่ะ" ลิลลี่ตอบพลางก้มมองเท้าตัวเอง ใบหน้า ลำคอ และใบหูแดงเถือกไปหมด เธอดูน่ารักน่าชังมาก

แม็กซ์ถอนหายใจอย่างโล่งอก ดูเหมือนเธอจะมีใจให้นายน้อยของเธออยู่บ้าง ไม่ใช่พูดเพราะไม่อยากให้เจ้านายโกรธ แม็กซ์จำได้แม่นตอนที่เธอขอให้เขาสัญญาว่าจะไม่ทิ้งเธอ ดูเหมือนเธออยากจะอยู่กับเขาแต่กลัวเขาจะทิ้ง เพราะยังไงเธอก็เป็นแค่สาวใช้

"โอเค เข้าใจแล้ว ไปกันเถอะ หลังมื้อเช้าฉันต้องไปถามเอมิลี่ว่าเธอว่างแสดงเวทมนตร์ให้ดูตอนไหน" แม็กซ์เปลี่ยนเรื่องเพราะเห็นเธอยิ่งเขินหนักเข้าไปอีก

——

เมื่อแม็กซ์ไปถึงห้องอาหาร ก็เจอแค่เอมิลี่ เพราะปกติครอบครัวจะกินข้าวพร้อมหน้ากันแค่มื้อเย็น ส่วนมื้อเช้าและมื้อเที่ยงต่างคนต่างกินตามตารางชีวิตของตัวเอง

"อรุณสวัสดิ์เอมิลี่ คนอื่นทานกันหมดแล้วเหรอ?" แม็กซ์ทักทายเอมิลี่ด้วยรอยยิ้ม

"บางคนก็ทานแล้ว บางคนยัง แต่ว่า... ทำไมเธอถึงมาทานสายจังล่ะ?" เอมิลี่ถามด้วยน้ำเสียง 'ฉันไม่ได้สนใจหรอกนะ' ตามสไตล์ของเธอ

"เป็นเพราะผลไม้ที่พี่ให้มานั่นแหละ มันทำให้ผมหลับเป็นตายเลย แต่ก็ดีมากเลยนะ ผมรู้สึกดีขึ้นกว่าเดิมเยอะ" แม็กซ์ตอบพลางนั่งลงประจำที่

เอมิลี่พยักหน้ารับรู้

"ลิลลี่ มานั่งกินด้วยกันสิ!" แม็กซ์ชวนเธอให้นั่งข้างๆ และทานมื้อเช้าด้วยกัน

"หืม?" เอมิลี่ขมวดคิ้วแต่ไม่ได้พูดอะไร

ในทางกลับกัน ลิลลี่ตกใจแทบสิ้นสติ เธอรีบโบกมือปฏิเสธพัลวัน "ไม่ค่ะนายน้อย เชิญท่านทานให้อร่อยเถอะค่ะ ดิฉันมีธุระต้องไปทำ ขอตัวก่อนนะคะ"

แม็กซ์ไม่ได้โง่ เขาสรุปได้ทันทีว่าคนรับใช้ไม่ได้รับอนุญาตให้ร่วมโต๊ะกับเจ้านาย จากการที่เอมิลี่ขมวดคิ้วแวบหนึ่งและท่าทางตื่นตระหนกของลิลลี่ เขาจึงไม่บังคับเธอเหมือนคราวก่อน เพื่อไม่ให้คนในครอบครัวหาเรื่องลำบากใจให้เธอ

เขาทานอาหารจนอิ่มพลางพูดคุยกับเอมิลี่เป็นระยะ หลังจากทั้งคู่ทานเสร็จ ก็ตกลงกันว่าจะไปเจอกันที่ลานหน้าคฤหาสน์

——

แม็กซ์และลิลลี่กำลังรออยู่ที่ลานบ้าน คุยเล่นและหัวเราะกันเป็นพักๆ ดูเหมือนพวกเขาจะเป็นเพื่อนกันมากกว่าเจ้านายกับบ่าว ลิลลี่เริ่มรู้สึกสบายใจกับเขามากขึ้นเรื่อยๆ แม็กซ์ดีใจที่เป็นแบบนี้เพราะนี่คือสิ่งที่เขาต้องการ

"ถ้าคุยกันเสร็จแล้ว เราจะไปกันได้หรือยัง?" จู่ๆ ก็มีเสียงดังมาจากข้างหลัง แม็กซ์และลิลลี่หันกลับไปเห็นเอมิลี่มองมาด้วยสายตาแปลกๆ

แม็กซ์ยิ้มและถาม "เราจะไปไหนกันเหรอครับ?"

"ในป่า!" เอมิลี่ตอบห้วนๆ

"ต้องไปจริงๆ เหรอ?" แม็กซ์ถามเมื่อระลึกได้ว่าแม็กซ์ 'คนก่อน' และเขาในชาติที่แล้ว ต่างก็ตายในป่า หรือเพราะเข้าป่ากันทั้งนั้น

ดูเหมือนเอมิลี่จะเข้าใจว่าเขาคิดอะไรอยู่ เธอพูดขณะเดินนำออกจากลานบ้าน "ไม่ต้องห่วง! เธอไปกับพี่ เธอจะปลอดภัย และถ้าเธอไม่เผชิญหน้ากับความกลัว แล้วเธอจะเอาชนะมันได้ยังไง"

แม็กซ์ผ่อนคลายลงเมื่อได้ยินแบบนั้น จริงของเธอ เขาต้องเผชิญหน้ากับความกลัวเพื่อก้าวข้ามมันไป และความปลอดภัยของเขาก็ได้รับการการันตีด้วยจอมเวทสองดาว ดังนั้นเขาไม่ต้องกังวลอะไร

จอมเวทฝึกหัดมักจะแข็งแกร่งกว่ามนุษย์ที่เก่งที่สุดถึงสิบเท่า ส่วนจอมเวทหนึ่งดาวแข็งแกร่งกว่าจอมเวทฝึกหัดสี่เท่า และจอมเวทสองดาวก็แข็งแกร่งกว่าจอมเวทหนึ่งดาวกว่าสองเท่า

พูดง่ายๆ คือ พวกเขาถูกแบ่งระดับตามความแข็งแกร่งซึ่งคำนวณจากปริมาณมานาที่มี มานาของคนจะถูกคำนวณเป็นหน่วย

มนุษย์สุขภาพดีทั่วไปมักจะมีมานา 10 หน่วย, จอมเวทฝึกหัดมี 100 หน่วย, จอมเวทหนึ่งดาวมี 500 หน่วย, จอมเวทสองดาวมี 1,000 หน่วย, จอมเวทสามดาวมี 10,000 หน่วย และต่อๆ ไป

จอมเวทฝึกหัดสามารถต่อสู้กับคนธรรมดาหลายสิบหรือหลายร้อยคนพร้อมกันได้โดยไร้รอยขีดข่วน ดังนั้นจินตนาการได้ง่ายๆ เลยว่าจอมเวทสองดาวจะน่ากลัวขนาดไหน

แม็กซ์และลิลลี่เดินตามเธอไป พวกเขาพบม้าจำนวนหนึ่งและกลุ่มองครักษ์ในชุดเครื่องแบบอัศวิน

"ขึ้นม้า!" เอมิลี่ตะโกนสั่ง และกระโดดขึ้นหลังม้าอย่างเบาสบาย

'โอ้โห! เธอน่าจะคว้าเหรียญทองโอลิมปิกได้สบายๆ ด้วยการกระโดดเมื่อกี้' แม็กซ์อุทานในใจ

"เฮ้! เอมิลี่ ผมว่าผมขี่ม้าเองไม่ไหวหรอกนะ" แม็กซ์บอกหลังจากคนอื่นเริ่มขึ้นม้ากันแล้ว เขาไม่แน่ใจว่าเธอจะว่ายังไง เพราะไม่รู้ว่าแม็กซ์ 'ผู้ล่วงลับ' ขี่ม้าเป็นไหม แต่สำหรับเขาแล้ว เขาไม่เคยขี่ม้ามาก่อนในชีวิต ดังนั้นเขาไม่อยากเสี่ยงด้วยร่างกายที่อ่อนแอแบบนี้

"ไม่เป็นไร เธอนั่งไปกับคนอื่นก็ได้ รีบๆ หัดทำให้เป็นเร็วๆ ล่ะ เข้าใจไหม!" เอมิลี่พูดอย่างไม่ใส่ใจ

พวกอัศวินไม่ได้พูดอะไร แต่มีสีหน้าเย้ยหยันปรากฏบนใบหน้า ราวกับจะบอกว่า 'อะไรกัน? ลูกชายท่านไวเคานต์ไร้น้ำยาขนาดนี้เลยเหรอ ขี่ม้าแค่นี้ก็ไม่เป็น'

แม็กซ์ถอนหายใจและยิ้มขื่นๆ มันดูน่าสมเพชจริงๆ สำหรับขุนนางในโลกนี้ที่ทำเรื่องพื้นฐานแค่นี้ไม่เป็น แต่จะให้ทำไงได้? เขาเสี่ยงขี่คนเดียวเพื่อกลบเกลื่อนไม่ได้หรอก เกิดตกลงมาบาดเจ็บขึ้นมา ร่างกายเขายิ่งอ่อนแอกว่าคนปกติอยู่ด้วย

"ลิลลี่ เธอขี่ม้าเป็นใช่ไหม? ฉันจะไปกับเธอ" แม็กซ์หันไปถาม

"ค่ะ นายน้อย!" ลิลลี่ตอบทันที สังเกตได้ว่าเธอดีใจเล็กน้อยที่นายน้อยเลือกเธอไม่ใช่คนอื่น

แม็กซ์ขึ้นนั่งซ้อนท้ายลิลลี่และเกาะเอวเธอไว้

จากนั้น พวกเขาทุกคนก็ควบม้าออกเดินทาง

༺༻