บทที่ 11

บทที่ 11 - จุมพิต

༺༻

แม็กซ์กลับมาที่ห้องหลังจากพูดคุยกับเอมิลี่

'อาบน้ำให้สบายตัวก่อนดีกว่า ระหว่างรอลิลลี่มา'

ร่างกายของเขาเหนื่อยล้าแสนสาหัสและชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อกาฬจากการวิ่งวุ่นไปทั่ว ทั้งยังต้องเผชิญหน้ากับเหล่าสัตว์อสูรน่าสะพรึงกลัวในระยะประชิด ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจชำระล้างร่างกายเพื่อให้ตัวเองสะอาดและผ่อนคลาย

หลังจากนั้น เขาก็ได้แช่กายในธาราน้ำอุ่นอยู่นาน ร่างกายของเขาผ่อนคลายลงด้วยอุณหภูมิของน้ำ

'หลังจากตรากตรำมาทั้งวัน การอาบน้ำร้อนนี่แหละคือที่สุด รู้สึกผ่อนคลายและสดชื่นขึ้นเยอะเลย'

เขาครุ่นคิด แม้ว่าเขาจะไม่ได้ลงแรงหนักหนาสาหัสอะไร แต่เขาก็ยังรู้สึกหมดแรงอยู่ดี

เขาสวมชุดคลุมและเอนกายลงบนเตียง รอคอยการมาถึงของลิลลี่

ผ่านไปครู่หนึ่ง ลิลลี่ก็เข้ามาพร้อมกับถาดอาหาร เธอสวมชุดเมดตามปกติ แต่ด้วยใบหน้าที่งดงามชวนหลงใหล ริมฝีปากสีชมพูระเรื่อ หน้าอกอวบอิ่ม และทรวดทรงองค์เอวที่เว้าโค้งได้รูป ทำให้เธอดูสวยงามและเซ็กซี่เย้ายวนใจยิ่งนัก

แม็กซ์จ้องมองเธอตาค้างอยู่ครู่หนึ่ง เขาหลุดจากภวังค์เมื่อได้ยินเสียงหวานใสของเธอ

"นายน้อยคะ ฉันนำอาหารมาให้แล้วค่ะ"

"โอ้! ดีเลย มาวางไว้บนเตียงสิ วันนี้ฉันจะกินที่นี่ ไปปิดประตูซะ" เขาออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงราบเรียบขณะพยายามควบคุมความใคร่ที่กำลังพวยพุ่ง

ลิลลี่ยกอาหารมาวางที่เตียงหลังจากปิดประตูลงกลอนเรียบร้อยแล้ว

"มานั่งสิ! มากินด้วยกัน!"

แม็กซ์คว้ามือเธอและดึงให้มานั่งข้างกาย เธอสะดุ้งเล็กน้อยกับการกระทำกะทันหันของเขา แต่ก็ไม่ได้ขัดขืนและนั่งลงแต่โดยดี

ลิลลี่ไม่ลังเลและเริ่มทานอาหารกับเขา เธอรู้ว่าเขาต้องคะยั้นคะยอแน่ๆ อีกอย่างเธอก็ชอบนายน้อยของเธอและไม่อยากทำให้เขาขุ่นเคืองด้วยเรื่องเล็กน้อยพวกนี้ ยิ่งไปกว่านั้น เธอก็อยากใช้เวลาร่วมกับเขาเช่นกัน เพราะเขาคือคนเดียวที่ห่วงใยเธอ และยอมรับเธอเป็นผู้หญิงของเขาทางอ้อมแล้ว

"ลิลลี่ บอกอะไรฉันหน่อยสิ! วันนี้เธอไม่กลัวพวกสัตว์อสูรเหรอ? ฉันสงสัยว่าทำไมเธอถึงไม่แสดงอาการหวาดกลัวออกมาเลย?" แม็กซ์ถามขึ้นขณะทานอาหาร

ระหว่างการเดินทางไปป่าและการล่า เขาคอยสังเกตสีหน้าท่าทางของทุกคนและการตอบสนองในสถานการณ์ต่างๆ

ตอนที่เหยี่ยวแดงโจมตีพวกเขา ทุกคนต่างตื่นตระหนกและหวาดกลัวเพราะต้องเผชิญหน้ากับสัตว์อสูรอันตราย แต่เอมิลี่กับลิลลี่กลับไม่เป็นเช่นนั้น ในกรณีของเอมิลี่ อาจกล่าวได้ว่าเธอเป็นจอมเวทระดับสองดาวจึงมั่นใจในความแข็งแกร่งของตัวเอง แต่ลิลลี่ล่ะ? เธอเป็นแค่สาวใช้ไม่ใช่เหรอ? ผู้ซึ่งไม่น่าจะมีประสบการณ์ในการต่อสู้กับสัตว์อสูรและน่าจะอ่อนแอพอๆ กับเขา

"นะ-นายน้อย คือฉัน..."

เมื่อถูกถามแบบไม่ทันตั้งตัว ลิลลี่ก็ไม่รู้จะตอบอย่างไร เธอมีสีหน้าแปลกประหลาด ผสมปนเปไปด้วยความเศร้า ความรู้สึกผิด และความตื่นเต้นเล็กน้อย

"ไม่เป็นไรถ้าเธอไม่สบายใจที่จะบอกฉัน ฉันเข้าใจ" แม็กซ์กล่าวขณะจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยของเธอ

ลิลลี่หลบสายตาและก้มหน้าลง จากนั้นเธอก็พูดด้วยสีหน้าที่ซับซ้อน

"นายน้อยคะ ฉันคิดว่าฉันเองก็เป็นจอมเวทเหมือนกับคุณหนูเอมิลี่ค่ะ"

"โอ้! นั่นมันเรื่องดีนี่นา ทำไมต้องปิดบังด้วยล่ะ? มันเป็นเรื่องที่น่าภูมิใจไม่ใช่เหรอ!" แม็กซ์กล่าว แต่ในใจเขากลับก่นด่าตัวเอง 'ทำไมฉันถึงเป็นคนเดียวที่ไม่ได้เป็นจอมเวทวะเนี่ย?'

"เป็นเพราะไม่มีใครในตระกูลรู้เรื่องนี้ค่ะ และถ้าพวกเขารู้ พวกเขาก็จะสงสัยในตัวตนของฉันว่าทำไมสามัญชนอย่างฉันถึงใช้เวทมนตร์ได้ และฉันเคยได้ยินมาว่าพวกขุนนางไม่ชอบให้คนรับใช้แข็งแกร่งกว่าค่ะ" ลิลลี่อธิบายเสียงอ่อย

"เอ๊ะ? นั่นคือเหตุผลที่เธอลังเลสินะ ฉันบอกแล้วไงว่าเธอเป็นคนของฉัน ไม่ใช่คนของใครอื่น ฉันจะไม่ยอมให้ใครมาว่าหรือทำอะไรเธอเด็ดขาด ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น..."

แม็กซ์พยายามปลอบโยน แต่เธอก็พูดแทรกขึ้นมา

"นายน้อยคะ นั่น... นั่นไม่ใช่เหตุผลทั้งหมดที่ฉันลังเลค่ะ" ลิลลี่กล่าว

"หืม? แล้วมันคืออะไรล่ะ?" แม็กซ์ถามด้วยความใคร่รู้

"ฉัน... ฉันแอบอ่านหนังสือของนายน้อยตอนที่คุณหลับหรือยุ่งอยู่กับเรื่องอื่น จากหนังสือพวกนั้น ฉันได้เรียนรู้วิธีใช้เวทมนตร์และคาถาพื้นฐานบางอย่าง ฉันคิดว่าคุณจะโกรธฉันที่ไปแตะต้องหนังสือของคุณ ทั้งที่คุณเคยสั่งห้ามไว้"

"อย่างนี้นี่เอง! สรุปว่าเธอแอบใช้หนังสือของฉันเรียนเวทมนตร์ตอนที่ฉันห้ามไม่ให้จับสินะ" แม็กซ์พูดด้วยน้ำเสียงประหลาดขณะจมอยู่ในห้วงความคิด

ลิลลี่ตกใจกับน้ำเสียงที่เปลี่ยนไปของเขา เธอนึกว่าเขากำลังโกรธ แต่แม็กซ์กลับกำลังคิดไปคนละเรื่อง

'จากที่เอมิลี่บอกฉัน ในหมู่สามัญชนแทบจะหาคนที่ใช้เวทมนตร์ได้ยากมาก และต่อให้ใช้ได้ ก็มีโอกาสน้อยริบหรี่ที่จะกลายเป็นจอมเวทที่แข็งแกร่ง'

'แต่จากที่ลิลลี่พูด เธอใช้เวทมนตร์ได้ และเธอคิดว่าตัวเองแข็งแกร่งพอที่จะเทียบชั้นกับเอมิลี่ แต่นั่นไม่สำคัญ ประเด็นคือเธอเรียนเวทมนตร์จากหนังสือของฉันเท่านั้นเนี่ยนะ? เอาจริงดิ? คนเราต้องมีพรสวรรค์ขนาดไหนถึงจะทำแบบนั้นได้?'

แม็กซ์รวบรวมความคิดและส่งยิ้มให้ "เธอไม่ต้องกังวลเรื่องหยุมหยิมพวกนี้หรอก ส่วนเรื่องตระกูลขุนนางไม่ชอบให้คนรับใช้แข็งแกร่ง? ไม่ต้องไปสน อย่างที่ฉันบอกไป ต่อไปนี้เธอเป็นผู้หญิงของฉันและเป็นของฉันคนเดียว ไม่มีใครสั่งหรือไล่เธอออกจากตระกูลได้ทั้งนั้น"

เมื่อได้ยินว่าเป็นผู้หญิงของเขา ลิลลี่ก็โล่งอกและรู้สึกอบอุ่นวาบในหัวใจ ตอนนี้เขายอมรับเธอในฐานะผู้หญิงของเขาแล้ว แม้เธอจะรู้ว่าเขาคงหมายถึงแค่ฐานะอนุภรรยา แต่เธอก็พอใจตราบเท่าที่ได้อยู่เคียงข้างเขา

"ขอบคุณค่ะนายน้อย! ฉันจะรับใช้คุณอย่างสุดความสามารถเลยค่ะ" ลิลลี่ขอบคุณเขาด้วยความตื้นตัน

หลังจากทานอาหารเสร็จ พวกเขาก็นั่งคุยกันบนเตียง

แม็กซ์ที่พยายามข่มกลั้นความใคร่มาตลอด ตอนนี้ไม่อาจทานทนได้อีกต่อไปหลังจากสูดดมกลิ่นกายสาวและได้เห็นหญิงสาวที่งดงามยิ่งกว่าคนที่เขาเคยแอบชอบในชีวิตก่อน

ทันใดนั้นเขาก็กุมมือเธอ มือที่เนียนนุ่มดุจหยกเนื้อดี จากนั้นเขาก็ยกมืออีกข้างขึ้นสัมผัสใบหน้าและเริ่มลูบไล้แก้มอันนุ่มนวลของเธอ

เขาใช้นิ้วชี้แตะที่ริมฝีปากล่างของเธอ สัมผัสถึงความเนียนนุ่ม ลมหายใจของเขาเริ่มถี่กระชั้นด้วยความตื่นเต้น เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้สัมผัสผู้หญิงแบบนี้

เมื่อไม่อาจควบคุมตัวเองได้อีกต่อไป เขาประกบริมฝีปากลงบนเรียวปากอันอ่อนนุ่มและอวบอิ่มของเธอ เริ่มต้นจุมพิตอย่างแผ่วเบา เขาจูบเม้มริมฝีปากทีละกลีบ บางครั้งก็ใช้ลิ้นเลียไล้

[ แต้มราคะ +5 ]

[ แต้มราคะ +5 ]

[ แต้มราคะ...

ในขณะเดียวกัน แต้มราคะก็เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ

"ลิลลี่ เธอชอบไหมเวลาฉันทำแบบนี้?"เขากระซิบขณะเป่าลมหายใจอุ่นร้อนรดใบหูของเธอ

ลิลลี่เองก็หายใจหอบถี่ เธอตอบเสียงแผ่ว "ชะ-ชอบค่ะ นายน้อย"

เมื่อได้ยินเสียงกระเส่าของเธอ แม็กซ์ยิ่งมีอารมณ์พลุ่งพล่าน เขาจับร่างเธอให้มานั่งบนตักโดยหันหน้าเข้าหาเขา มือขวาประคองศีรษะเธอไว้อย่างทะนุถนอม ขณะที่มือซ้ายโอบรัดเอวบางของเธอ แล้วเริ่มบรรเลงจูบแบบฝรั่งเศสอย่างดูดดื่ม

༺༻