บทที่ 25: ปะป๊า หนูเจ็บ!

"ผมเป็นคนที่สิบห้าที่กดสั่งซื้อครับ ได้รับหนังสือแล้ว มีลายเซ็นของหลินอวี่มาด้วย ลายเซ็นสวยมากครับ"

"ฉันโชคดีมากค่ะที่สุ่มได้หนังสือพร้อมลายเซ็น ปู่ฉันเป็นสมาชิกสมาคมพู่กันจีน ท่านบอกว่าลายมือท่านยังเทียบหลินอวี่ไม่ติดเลย"

"นิทานของหลินอวี่ดีมาก ลายมือก็สวย เสียดายจังที่ฉันสุ่มไม่ได้ เลยทำได้แค่ชื่นชมผ่านหน้าจอ"

หลายคนที่ได้รับหนังสือต่างโพสต์รูปอวดลงโซเชียล

คนที่มีหนังสือพร้อมลายเซ็นยิ่งโพสต์อวดกันใหญ่ ยอดไลก์พุ่งกระฉูด

กระแสความนิยมระลอกนี้ดึงดูดผู้คนให้มาสนใจหนังสือเพิ่มขึ้นอีกมาก

หลังจากได้อ่านตัวอย่างและพบว่าดีจริง ยอดสั่งซื้อก็ตามมา

"ยอดขายพุ่ง ชื่อเสียงปัง สุดยอดไปเลย"

"เมื่อปีก่อนมีคนนึงที่ตอนแรกยอดขายดี แต่ชื่อเสียงแย่ ไม่นานยอดขายก็ร่วงกราว"

ทุกคนในเว็บถงซินต่างยิ้มแก้มปริ

หลินเฉินดึงทราฟฟิกเข้าเว็บได้มหาศาล บอสฟันกำไรเละ โบนัสของพวกเขาจะน้อยหน้าได้ยังไง?

"เหล่าเฉิน ดูทรงแล้ว ห้าแสนเล่มนี้น่าจะหมดภายในครึ่งเดือนนะ"

เหลียงจื้อหรง ผู้จัดการทั่วไปของเว็บถงซินพูดกับเฉินเหวินฮั่น

เขาอารมณ์ดีสุดๆ

แม้ส่วนแบ่งค่าลิขสิทธิ์ที่ให้หลินเฉินจะสูงไปหน่อย แต่เทียบกับประโยชน์ที่หลินเฉินสร้างให้เว็บแล้ว ถือว่าคุ้มยิ่งกว่าคุ้ม

เฉินเหวินฮั่นยิ้ม "ตอนแรกผมกะว่าห้าแสนเล่มต้องใช้เวลาอย่างน้อยยี่สิบวันถึงจะหมด แต่ดูท่าคงไม่ถึงแล้วล่ะครับ"

"ลายเซ็นของหลินเฉินช่วยเรียกแขกได้เยอะเลย"

เหลียงจื้อหรงพูดอย่างมีความสุข "ประหยัดงบโฆษณาไปได้เพียบ ต่อให้ทุ่มงบล้านนึงก็ยังไม่แน่ว่าจะสร้างกระแสได้ขนาดนี้"

"ก๊อก ก๊อก!"

เสียงเคาะประตูดังขึ้น

"เชิญ"

เหลียงจื้อหรงอนุญาต

ไม่นาน ประตูก็เปิดออก พร้อมกับพนักงานที่วิ่งหน้าตื่นเข้ามา "บอสครับ ผู้เฒ่ากู้ นายกสมาคมพู่กันจีนโพสต์ชื่นชมลายมือของหลินอวี่ในเวยป๋อครับ!"

"ท่านยังบอกอีกว่านิทานของหลินอวี่ดีมาก ท่านจะเอาไปอ่านให้หลานสาวฟังด้วย"

ดวงตาของเหลียงจื้อหรงเป็นประกาย

แม้สมาคมพู่กันจีนจะไม่ได้อยู่ในกระแสหลัก แต่คนอย่างผู้เฒ่ากู้มีอิทธิพลสูงมาก

สื่อหลักหลายเจ้าต่างติดตามความเคลื่อนไหวของผู้เฒ่ากู้

"บอสครับ ผู้เฒ่ากู้ออกโรงเชียร์เองแบบนี้ เยี่ยมไปเลย ตอนแรกผมกลัวว่าต้นไม้ใหญ่จะล้มเพราะลมแรง กลัวจะมีคนมาสาดโคลนใส่เรา แต่ตอนนี้โล่งอกแล้วครับ"

เฉินเหวินฮั่นกล่าวอย่างยินดี

เมื่อมีผู้เฒ่ากู้หนุนหลัง ใครที่คิดจะโจมตีพวกเขาคงต้องคิดหนักหน่อย

เหลียงจื้อหรงพูดอย่างตื่นเต้น "พอผู้เฒ่ากู้โพสต์ สื่อหลักหลายเจ้าคงช่วยโปรโมตให้เราฟรีๆ แน่"

"ล็อตที่สองอาจจะหมดภายในสิบวันก็ได้"

เฉินเหวินฮั่นพยักหน้า

มีความเป็นไปได้สูงมาก

พอกระแสมา คนก็จะช่วยกันบอกต่อปากต่อปาก ยอดขายก็จะพุ่งตามธรรมชาติ

แม้จำนวนเด็กเกิดใหม่ในจีนจะลดลง แต่ฐานเด็กที่มีอยู่เดิมก็ไม่ใช่น้อยๆ และวัยนี้ก็เหมาะกับการฟังนิทานพอดี

นิทานของหลินเฉินเหมาะกับเด็กอายุ 2-7 ขวบ ซึ่งมีประชากรกลุ่มนี้อยู่ราวๆ ห้าสิบล้านคน

พิมพ์ล็อตแรกกับล็อตสองรวมกันแค่แปดแสนเล่ม

พ่อแม่ส่วนใหญ่ยอมจ่ายเพื่อลูกอยู่แล้ว

อีกอย่าง หนังสือเล่มนึงก็ไม่ได้แพงอะไรมากมาย

"ก๊อก ก๊อก!"

ไม่นาน เสียงเคาะประตูห้องผู้จัดการเหลียงก็ดังขึ้นอีก

"มีข่าวดีอะไรอีกล่ะ?"

เหลียงจื้อหรงเงยหน้าถาม

"บอสครับ ดาราหญิงคนนึงเพิ่งโพสต์ว่าเธอซื้อหนังสือไปอ่านให้ลูกฟัง แล้วลูกชอบมาก เธอเลยแนะนำให้แฟนคลับไปหาซื้อครับ"

"เธอมีผู้ติดตามเป็นสิบล้านคนเลยนะครับ!"

บรรณาธิการที่เข้ามาแจ้งข่าวพูดอย่างตื่นเต้น

เหลียงจื้อหรงกับเฉินเหวินฮั่นสบตากัน "เหล่าเฉิน ดูท่าเราจะประเมินท่านอาจารย์หลินอวี่ต่ำไปแล้วล่ะ"

เฉินเหวินฮั่นพยักหน้า "ดาราเขาหวงชื่อเสียงนะ ปกติไม่โฆษณาให้ใครฟรีๆ ง่ายๆ หรอก"

"แสดงว่าชอบจริงๆ"

"มีคนแรก เดี๋ยวคนอื่นก็ตามมา"

เหลียงจื้อหรงกับเฉินเหวินฮั่นเดินออกมาข้างนอก

กราฟยอดขายบนหน้าจอใหญ่ที่ตอนแรกเริ่มแผ่วลง ตอนนี้กลับพุ่งทะยานขึ้นอีกครั้ง

อิทธิพลของดาราดังระดับสิบล้านฟอลโลเวอร์นี่ไม่ธรรมดาจริงๆ

"ดูทรงแล้ว ห้าแสนเล่มนี้อยู่ได้ไม่ถึงสิบวันหรอก"

เฉินเหวินฮั่นคาดการณ์

เหลียงจื้อหรงยิ้ม "เหล่าเฉิน นายมองโลกในแง่ร้ายไปหน่อยนะ เราไม่มีปัญญาจ้างดารามาโฆษณาหรอก แต่พลังของการบอกต่อโดยคนดังมันมหาศาลมาก ห้าแสนเล่มนี่เผลอๆ อยู่ไม่ถึงอาทิตย์ด้วยซ้ำ"

สามวันผ่านไปอย่างรวดเร็ว

มีดาราคนดังกว่าสิบคนช่วยโปรโมตฟรี หนังสือล็อตสองจำนวนห้าแสนเล่มขายเกลี้ยง!

"สั่งเพิ่มอีกหนึ่งล้านเล่มเหรอครับ?"

"ผู้จัดการเหลียง ไม่กลัวของเหลือเหรอครับ?"

หลินเฉินถามด้วยความแปลกใจ

เฉินเหวินฮั่นกับทีมงานไม่ได้บอกอะไรเขา และเขาก็ไม่ได้ถาม เลยนึกไม่ถึงว่าจะขายหมดเกลี้ยงภายในสามวัน

"หลินเฉิน... ไม่สิ หลินอวี่ คุณไม่รู้หรอกว่าตอนนี้นิทานของคุณดังขนาดไหน ต่อให้สั่งเพิ่มอีกหนึ่งล้านเล่ม ผมว่าเดือนเดียวก็หมด"

เหลียงจื้อหรงหัวเราะร่า

หลินเฉิน: "ผู้จัดการเหลียง ในเมื่อคุณมั่นใจ ผมก็ไม่มีปัญหาครับ แน่นอนว่าผมยินดีรับเงินที่คุณจะส่งมาให้"

เหลียงจื้อหรงกระแอมเบาๆ "หลินอวี่ มีปัญหาเล็กน้อยครับ หลายคนบ่นว่าล็อตสองไม่มีหนังสือพร้อมลายเซ็น ล็อตสามนี้คุณช่วยเซ็นให้อีกสักล็อตได้ไหมครับ?"

หลินเฉิน: "..."

"กี่เล่มครับ?"

เหลียงจื้อหรงต่อรอง "สักสองพันเล่มเป็นไงครับ?"

หลินเฉินลอบถอนหายใจ เซ็นสองพันเล่มนี่ไม่ปาเข้าไปครึ่งค่อนวันเลยเหรอ?

"ก็ได้ครับ"

"พวกคุณให้หลี่หลินเอาหนังสือมาส่งที่เดิมได้เลย"

หลินเฉินตอบตกลง

ไม่นาน หลินเฉินกับเหลียงจื้อหรงก็เซ็นสัญญาฉบับที่สาม

คราวที่แล้วห้าแสนเล่มได้เงิน 2.35 ล้าน ครั้งนี้หนึ่งล้านเล่ม เขาจะได้เงิน 4.8 ล้านหยวน

ส่วนแบ่งค่าลิขสิทธิ์ของเขาแปรผันตามยอดขาย

"ติ๊ง!"

เหลียงจื้อหรงสั่งการฝ่ายการเงินให้รีบโอนเงินทันที

ยอดเงินในบัญชีของหลินเฉินตอนนี้พุ่งไปแตะ 7.9 ล้านหยวนแล้ว

ถ้าไม่ได้อยู่ในเมืองใหญ่อย่างเซี่ยงไฮ้ เงิน 7.9 ล้านนี่ใช้ชีวิตสุขสบายไปได้ตลอดชาติเลยทีเดียว

"แงงง... แงงง"

เสียงร้องไห้ของเสี่ยวเชี่ยนดังขึ้น

หลินเฉินรีบวิ่งออกจากห้องทำงานไปที่ห้องนั่งเล่น

"เสี่ยวเชี่ยน เป็นอะไรลูก?"

หลินเฉินรีบอุ้มลูกสาวขึ้นมาถาม

ดวงตาของเสี่ยวเชี่ยนคลอไปด้วยน้ำตา "ปะป๊า มือหนูโดนข่วน ปะป๊าดูสิคะ หนูเจ็บ"

หลินเฉินรีบตรวจสอบดู

มือของเสี่ยวเชี่ยนมีรอยแดงนิดหน่อยจริงๆ แต่ผิวหนังไม่ได้ถลอก ถ้าเขามาช้ากว่านี้อีกนิด รอยแดงคงหายไปแล้ว

"เดี๋ยวปะป๊าเป่าให้นะ"

"เสี่ยวเชี่ยนเด็กดี ไม่ร้องนะครับ ไม่เป็นไรแล้ว"

หลินเฉินปลอบ

เสี่ยวเชี่ยนท้วง "ปะป๊า ไม่ทายาเหรอคะ? เมื่อก่อนเวลาหนูเจ็บ หม่าม้าทายาให้ตลอดเลย"

"โอเคครับ เดี๋ยวปะป๊าทายาให้นะ"

หลินเฉินทั้งขำทั้งสงสาร

ตอนนี้รอยแดงแทบจะมองไม่เห็นแล้ว

เขาไปหยิบกล่องปฐมพยาบาลมา

ด้วยความเป็นห่วงลูกสาว เขาจึงเตรียมกล่องปฐมพยาบาลพร้อมยาสามัญประจำบ้านไว้พร้อมสรรพ

"โฮสต์ทายาให้เสี่ยวเชี่ยน ได้รับทักษะ 'วิชาแพทย์แผนโบราณ'"

"สามสิบชั่วโมงสู่ระดับปรมาจารย์ หกสิบชั่วโมงสู่ระดับเทพเจ้า"

เสียงระบบดังขึ้นในหัวหลินเฉิน

หลินเฉินอึ้ง

แค่ทายาให้เสี่ยวเชี่ยน ก็ได้วิชาแพทย์แผนโบราณมาเลยเหรอเนี่ย

ทักษะนี้โหดเอาเรื่อง

ปกติใช้เวลาสิบชั่วโมงถึงระดับปรมาจารย์ ยี่สิบชั่วโมงถึงระดับเทพเจ้า แต่ออันนี้ใช้เวลามากกว่าถึงสามเท่า

ในบรรดาทักษะที่เขาได้มาจนถึงตอนนี้ อันนี้ยากเป็นอันดับสอง รองจากทักษะสร้างเครื่องบินเท่านั้น

...อันนั้นต้องใช้ห้าสิบชั่วโมงกับหนึ่งร้อยชั่วโมงตามลำดับ

"เสี่ยวเชี่ยน ไม่เจ็บแล้วใช่ไหมครับ?"

หลินเฉินถามยิ้มๆ

ดูท่าเขาจะมองเรื่องนี้ด้วยสายตาผู้ใหญ่ไม่ได้ซะแล้ว การทายาให้เสี่ยวเชี่ยนให้ผลตอบแทนมหาศาลขนาดนี้

วิชาแพทย์แผนโบราณ นี่มันของดีชัดๆ

"อิอิ ไม่เจ็บแล้วค่ะ"

"ปะป๊าเก่งที่สุดเลย!"

เสี่ยวเชี่ยนกอดคอพ่อแล้วหอมแก้มฟอดใหญ่

"ระบบ จะอัปเกรดทักษะนี้ยังไง?"

"ดูเหมือนในชีวิตประจำวันจะไม่ค่อยมีโอกาสได้ใช้เลยนะ"

หลินเฉินถามในใจ

ระบบตอบ "โฮสต์ครับ เด็กเล็กมักจะเจ็บป่วยบ่อยครับ"

"เอ่อ... งั้นอย่าเพิ่งอัปเกรดทักษะนี้ตอนนี้เลยดีกว่า!"

หลินเฉินไม่อยากให้เสี่ยวเชี่ยนป่วยหรอกนะ