บทที่ 24: สวีเมิ่งเหยาเปย์รางวัลให้หลินอวี่!

เวลาผ่านไปทีละวินาที

หนึ่งหมื่น สองหมื่น สามหมื่น...

เมื่อครบหนึ่งชั่วโมง ยอดขายก็ทะลุหนึ่งแสนเล่ม

แน่นอนว่าไม่ได้หมายความว่ามีคนซื้อไปหนึ่งแสนคน

บางคนซื้อทีละหลายเล่ม เผื่อหาย เผื่อลูกฉีกขาด หรือซื้อไปเป็นของขวัญ เพราะหนังสือคุณภาพดีแบบนี้เหมาะจะให้เป็นของขวัญมาก

ร้านหนังสือและห้องสมุดบางแห่งก็เข้ามาสั่งซื้อด้วย

พวกเขาอาจจะสั่งทีละหลายสิบเล่ม

หลินเฉินก้มลงจูบเสี่ยวเชี่ยนที่กำลังนอนกลางวันอย่างมีความสุข

"บก.เฉินครับ เงียบกริบเลย ยอดแย่มากเหรอครับ?"

หลินเฉินเดินเข้าห้องทำงาน เปิดคอมพิวเตอร์ส่งข้อความถาม

เขาลองล็อกอินเข้าไปดูระบบหลังบ้าน

ยอดโดเนทและรางวัลเพิ่มขึ้นเยอะมาก ยอดวิวและยอดกดเก็บเข้าชั้นหนังสือก็พุ่งกระฉูด ยอดขายไม่น่าจะขี้ริ้วขี้เหร่นะ

"ท่านอาจารย์ครับ ตื่นเต้นเหรอครับ?"

เฉินเหวินฮั่นตอบกลับอย่างรวดเร็ว

หลินเฉินยิ้มบางๆ

ยังไงซะนี่ก็เป็นหนังสือของเขาเอง จะบอกว่าไม่สนใจเลยก็คงไม่ใช่ แต่จะถึงขั้นตื่นเต้นกระวนกระวายนี่ไม่มีทาง

เขามีระบบเทพขนาดนี้ จะมาตื่นเต้นกับเรื่องแค่นี้ได้ยังไง?

ถ้านิทานทำเงินไม่ได้ เขาก็แค่เปลี่ยนไปทำอย่างอื่น เขามีดีมากกว่าแค่แต่งนิทานเสียอีก

"ก็ปกตินะครับ"

หลินเฉินตอบ

"กริ๊ง... กริ๊ง..."

เฉินเหวินฮั่นโทรเข้ามา หลินเฉินรับสาย ปลายสายพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นสุดขีด "หลินเฉิน แสนเล่มแล้วครับ! ชั่วโมงเดียวทะลุแสนเล่มไปแล้ว!"

หลินเฉินประหลาดใจเล็กน้อย

ชั่วโมงเดียวแสนเล่ม?

ยอดขายชั่วโมงแรกมักจะดีที่สุดก็จริง แต่ด้วยอัตรานี้ สามแสนเล่มน่าจะหมดภายในวันเดียว

"หลินเฉิน คุณภาพหนังสือมันฟ้องครับ ขอแค่รีวิวจากคนอ่านดี ยอดขายระยะยาวต้องปังแน่นอน"

"ยอดขายเดือนแรกมีลุ้นทะลุล้านเล่มสูงมากครับ"

เฉินเหวินฮั่นกล่าวอย่างมั่นใจ

หลินเฉินพูดติดตลก "ขอแค่ขายล็อตแรกหมด ผมก็สบายใจแล้วครับ คุณจะได้ไม่ขาดทุนยับ"

เฉินเหวินฮั่นหัวเราะ "พวกผมเพิ่งคุยกันว่า ถ้าหนังสือระดับนี้ของคุณขายไม่ออก พวกผมคงต้องพิจารณาเปลี่ยนอาชีพกันแล้วล่ะครับ"

"หลินเฉิน พรุ่งนี้มะรืนนี้ ผู้จัดการเหลียงน่าจะติดต่อคุณเรื่องพิมพ์เพิ่ม เตรียมรับทรัพย์ก้อนโตอีกรอบได้เลยครับ"

หลินเฉินถาม "ถ้าสามแสนเล่มหมดเร็วขนาดนี้ โรงพิมพ์จะพิมพ์ทันเหรอครับ?"

ปลายสาย เฉินเหวินฮั่นหัวเราะร่า "ไม่ต้องห่วงเรื่องนั้นเลยครับ โรงพิมพ์ที่เราดีลด้วยเป็นเจ้าใหญ่ ช่วงนี้งานน้อย เครื่องว่างเพียบ"

"ในประเทศเรา ขอแค่เงินถึงงานเดินไว จะพิมพ์ไม่ทันได้ยังไงครับ?"

หลังจากวางสาย เฉินเหวินฮั่นสั่งทีมงานฝ่ายปฏิบัติการให้รีบดำเนินการทันที ยอดขายแสนเล่มในหนึ่งชั่วโมงต้องรีบตีข่าวโปรโมตด่วน

...

ในห้องทำงานอันกว้างขวาง สวีเมิ่งเหยากำลังนั่งไถดูคลิปสั้น

เธอเพิ่งประชุมเสร็จและกำลังพักผ่อนอิริยาบถ

"แม่ๆ ที่มีลูกเล็กคะ ขอแนะนำหนังสือเทพเจ้าเลยค่ะ นี่คือหนังสือนิทานที่ฉันแนะนำที่สุดในปีนี้—"

สวีเมิ่งเหยาเลื่อนไปเจอคลิปแนะนำหนังสือ

เธอมีลูกเล็ก ระบบอัลกอริทึมจึงมักจะป้อนคอนเทนต์แนวนี้มาให้

"หนังสือนิทานเหรอ?"

สวีเมิ่งเหยากดเข้าไปดู

คราวหน้าไปหาเสี่ยวเชี่ยน ซื้อหนังสือนิทานติดมือไปฝากลูกสักเล่มก็ดีเหมือนกัน

แต่มาตรฐานของเธอสูง ปกติเธอไม่แลหนังสือดาดๆ ทั่วไป

เวลาผ่านไปเรื่อยๆ สวีเมิ่งเหยาเริ่มดำดิ่งไปกับเนื้อหา

"ก๊อก ก๊อก!"

เสียงเคาะประตูห้องทำงานดังขึ้น

สวีเมิ่งเหยาได้สติ เธอยังแปลกใจตัวเอง ผู้ใหญ่อย่างเธอทำไมถึงได้ติดหนังสือนิทานงอมแงมขนาดนี้

"หนังสือเล่มนี้ดีจริงๆ นิทานทุกเรื่องยอดเยี่ยมมาก"

สวีเมิ่งเหยาคิดในใจ

"ท่านประธานคะ ได้เวลาไปสนามบินแล้วค่ะ รถรออยู่ข้างล่างแล้ว"

ผู้ช่วยเข้ามาเตือนสวีเมิ่งเหยา

ช่วงนี้สวีเมิ่งเหยาต้องบินอย่างน้อยวันละเที่ยว บางวันสามเที่ยว งานยุ่งจนหัวหมุนทุกวัน

ธุรกิจในเครือมีเยอะ งานคั่งค้างก็แยะ

บางงานเธอในฐานะประธานบริษัทต้องไปคุมด้วยตัวเอง ต่อให้ส่งรองประธานไป บารมีก็ยังไม่ถึง

"ไปกันเถอะ"

สวีเมิ่งเหยาขึ้นรถที่จอดรออยู่ข้างล่าง

เธอยังอ่านหนังสือไม่จบ เลยหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอ่านต่อ

เผลอแป๊บเดียว เธอก็อ่านนิทานทั้งสี่สิบเรื่องที่หลินเฉินอัปโหลดจนจบ

"ระดับคลาสสิกทุกเรื่อง สุดยอดจริงๆ"

"หลินอวี่คนนี้ อนาคตต้องเป็นราชาแห่งนิทานแน่นอน"

สวีเมิ่งเหยาคิด

เธอกดสั่งซื้อหนังสือสองชุด ชุดหนึ่งเก็บไว้ที่บ้านตัวเอง อีกชุดจะเอาไปไว้ที่บ้านหลินเฉิน

จะได้ให้หลินเฉินอ่านให้เสี่ยวเชี่ยนฟัง

"ให้รางวัลเขาหน่อยดีกว่า"

สวีเมิ่งเหยาพึมพำ

ปกติเธอไม่ค่อยมีนิสัยเปย์ให้นักเขียน แต่เธอรู้สึกว่านิทานของหลินอวี่ดีงามเกินบรรยาย

"ระดับเจ้าสำนัก (Alliance Leader) หนึ่งพัน ระดับเจ้าสำนักเงิน (Silver Alliance) หนึ่งหมื่น ระดับเจ้าสำนักทอง (Golden Alliance) หนึ่งแสน"

สวีเมิ่งเหยาสังเกตเห็นว่าหลินอวี่ยังไม่มีใครเปย์ระดับเจ้าสำนักเงินให้เลย

มีแค่ระดับเจ้าสำนักประมาณสิบคน

"งั้นฉันเป็นเจ้าสำนักเงินคนแรกให้เขาแล้วกัน"

สวีเมิ่งเหยากดเปย์ไปหนึ่งหมื่นหยวน

จริงๆ เปย์ระดับเจ้าสำนักทองแสนนึงก็แค่เศษเงินสำหรับเธอ แต่เธอยังไม่รู้จักตัวตนของหลินอวี่ดีพอ ผลงานดีแต่นิสัยอาจจะแย่ก็ได้

ตอนนี้ให้แค่ระดับเจ้าสำนักเงินไปก่อนก็พอ

ต่อให้นิสัยไม่ดี แต่ผลงานระดับนี้ก็คุ้มค่ากับเงินหมื่นหยวนแล้ว

"โอ้—"

หลินเฉินที่นั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ตาโต

เขาเห็นแจ้งเตือนว่ามีคนเปย์ระดับเจ้าสำนักเงินให้

ระดับเจ้าสำนักเงินมูลค่าตั้งหนึ่งหมื่นหยวน คนคนนี้สายเปย์ตัวจริง

"ขอบคุณสำหรับการสนับสนุนครับ"

หลินเฉินพิมพ์ขอบคุณสั้นๆ

วันเวลาล่วงเลยเข้าสู่วันถัดมา เฉินเหวินฮั่นและทีมงานต่างจ้องมองตัวเลขยอดขายบนหน้าจอขนาดใหญ่

ตัวเลขวิ่งขึ้นๆ ลงๆ อย่างรวดเร็ว

ทันใดนั้น ตัวเลขก็กระโดดจาก 299,996 เป็น 300,001

"แปะๆๆ!"

เสียงปรบมือเกรียวกราวตังขึ้น

สิบโมงเช้า ผ่านไปยี่สิบสองชั่วโมง หนังสือล็อตแรกสามแสนเล่มขายเกลี้ยง

"บอสครับ สามแสนเล่มหมดเกลี้ยงแล้วครับ"

เฉินเหวินฮั่นรีบโทรรายงานเหลียงจื้อหรง

ปลายสาย เหลียงจื้อหรงดีใจจนแทบกระโดด

การเดิมพันครั้งนี้คุ้มค่ามหาศาล

"เหล่าเฉิน โทรหาหลินเฉินบอกให้พิมพ์เพิ่มอีกห้าแสน... ไม่สิ เดี๋ยวผมโทรคุยเอง"

เหลียงจื้อหรงสั่งการ

ไม่นาน เหลียงจื้อหรงก็โทรหาหลินเฉิน

หลินเฉินแปลกใจ "ผู้จัดการเหลียง จะพิมพ์เพิ่มเร็วขนาดนี้เลยเหรอครับ?"

ปลายสาย ผู้จัดการเหลียงหัวเราะเสียงดัง "ใช่ครับ เราไม่เล่นมุกของขาดตลาด เราเน้นขายเยอะเพื่อตอบสนองความต้องการ ขอแค่คนอ่านชอบ ผมจัดให้เต็มที่"

"หลินเฉิน เรื่องพิมพ์เพิ่ม เดี๋ยวเราเซ็นสัญญาออนไลน์กันเลยนะ"

"เซ็นเสร็จ ผมโอนเงินให้ทันที"

สัญญาเตรียมไว้พร้อมแล้ว แค่แก้ไขตัวเลขข้อมูลนิดหน่อย สิบนาทีต่อมา หลินเฉินก็เซ็นสัญญาพิมพ์เพิ่มกับเว็บถงซินเรียบร้อย

"ติ๊ง—"

ไม่ถึงสองชั่วโมง ข้อความแจ้งเตือนจากธนาคารก็เด้งขึ้นมา

เงินสองล้านสามแสนห้าหมื่นหยวนเข้าบัญชีแล้ว!

ก่อนหน้านี้เขาโอนเงินให้ที่บ้านไปเจ็ดแสน เหลือติดตัวอยู่เจ็ดแสนกว่า รวมกับยอดนี้ ตอนนี้เขามีเงินสามล้านหนึ่งแสนหยวน

...จริงๆ เขากะจะโอนให้พ่อล้านนึง แต่พ่อหัวเด็ดตีนขาดไม่ยอมรับ สุดท้ายกล่อมอยู่นานพ่อถึงยอมรับไปแค่เจ็ดแสน

พ่อบอกว่าจริงๆ ห้าหมื่นก็พอแล้ว

สร้างบ้านล้านนึง พ่อมีเงินเก็บสามสี่แสน ถึงยืมมาโปะบ้างเดี๋ยวก็หาใช้คืนเองได้

แม้หลินเฉินจะหาเงินได้เร็ว แต่พ่อแม่รู้ดีว่าการจะซื้อบ้านดีๆ ในเซี่ยงไฮ้ไม่ใช่เรื่องง่าย

"สามล้านหนึ่งแสน ยังห่างไกลจากราคาบ้านอีกเยอะเลยแฮะ"

หลินเฉินบ่นพึมพำ

ยอดพิมพ์เพิ่มห้าแสนเล่มคงไม่ได้ขายหมดปุบปับ ในระยะสั้นคงหวังเงินเพิ่มจากเล่มนี้ไม่ได้มากนัก

แต่เขายังออกเล่มสองได้นี่นา!

ในเมื่อชื่อเสียงและรีวิวดีขนาดนี้ เล่มสองก็ต้องขายดีไม่แพ้กันแน่นอน