บทที่ 23: หนังสือของหลินเฉินวางจำหน่ายแล้ว!
บทที่ 23: หนังสือของหลินเฉินวางจำหน่ายแล้ว!
"หลินอวี่อัปเดตนิทานอีกสิบเรื่อง!"
"ฉันเพิ่งเล่าให้ลูกฟังไปเรื่องนึง ลูกชอบมากเลยค่ะ แต่ติดตรงที่ต้องอ่านจากมือถือ อ่านจบลูกก็ตาสว่าง อยากจะเล่นมือถือต่อซะงั้น"
"ความเห็นบน หลินอวี่ประกาศแล้วนะคะว่าหนังสือเล่มกำลังพิมพ์ บ้านฉันก็เจอปัญหาเดียวกันเลยค่ะ"
...
ช่องคอมเมนต์คึกคักไปด้วยข้อความของนักอ่าน
นิทานสามสิบเรื่องแรกดึงดูดแฟนคลับให้หลินเฉินได้อย่างล้นหลาม
หลายคนไม่รู้จักเว็บถงซินมาก่อน แต่ตามมาจากการบอกต่อ
กลุ่มแม่ๆ บางกลุ่มมีสมาชิกเยอะมาก พลังการบอกต่อน่าทึ่งสุดๆ
นิทานต่างประเทศบางเรื่องก็ดี แต่ด้วยความต่างทางวัฒนธรรม บางเนื้อหาอาจจะดูแปลกๆ สำหรับเด็กจีน
ส่วนนักเขียนนิทานในจีนหลายคน ฝีมือก็ยังไม่ถึงขั้น
แต่ผลงานของหลินอวี่นั้นสอดคล้องกับวัฒนธรรมจีน สนุกสนาน และแฝงความรู้ไว้ในนิทานได้อย่างแนบเนียน
"แม่ๆ คะ หลินอวี่ลงนิทานใหม่อีกสิบเรื่อง แถมกำลังจะออกหนังสือด้วยค่ะ"
"ข่าวด่วน! หลินอวี่ออกหนังสือเล่มแล้วจ้า"
หลังจากอ่านนิทานใหม่สิบเรื่องและเห็นประกาศ แฟนคลับของหลินเฉินก็ช่วยกันกระจายข่าวอย่างกระตือรือร้น
เมื่อทราบข่าว ผู้คนจำนวนมากต่างรีบล็อกอินเข้าเว็บถงซินทันที
"บอสครับ หลินอวี่อัปโหลดนิทานเพิ่มอีกสิบเรื่อง ทุกเรื่องระดับมาสเตอร์พีซ ฟีดแบ็กจากคนอ่านดีเยี่ยมครับ"
เฉินเหวินฮั่นโทรรายงานเหลียงจื้อหรง
เหลียงจื้อหรงถามด้วยความประหลาดใจ "เขาอัปโหลดอีกสิบเรื่องเลยเหรอ?"
"ใช่ครับ!"
เหลียงจื้อหรงดีใจเนื้อเต้น ขอแค่หลินเฉินรักษามาตรฐานนี้ไว้ได้ ความนิยมของเขาต้องพุ่งกระฉูดแน่นอน
และเว็บถงซินก็จะฟันกำไรมหาศาล
"ตั้งงบโปรโมตห้าแสน! รีบโปรโมตด่วน!"
"จ้างคนโปรโมตเพิ่มอีก!"
เหลียงจื้อหรงสั่งการเสียงเข้ม
เฉินเหวินฮั่นตกใจ "บอสครับ ทุ่มงบขนาดนั้นเลยเหรอครับ?"
เหลียงจื้อหรงตอบ "ใช่ เงินก้อนนี้ไม่เสียเปล่าหรอก เวลาคนอื่นโปรโมต ทราฟฟิกที่เข้ามามักจะอยู่ไม่นาน แต่หลินอวี่สามารถรั้งคนให้อยู่กับเว็บเราได้!"
"ขอแค่ทราฟฟิกเว็บเพิ่มขึ้น เราไม่มีทางขาดทุน!"
เฉินเหวินฮั่นรับคำ "บอสครับ ผมจะรีบจัดการให้ ผมเสนอว่าเราควรกระจายงบห้าแสนนี้ใช้ในช่วงสามสี่วันนี้นะครับ"
"คุณจัดการได้เลย"
"อ้อ รีบส่งหนังสือล็อตแรกไปให้หลินเฉินด้วย ส่งไปเผื่อเยอะๆ หน่อย เขาอาจจะอยากแจกญาติพี่น้องเพื่อนฝูง"
เหลียงจื้อหรงวางสายไป
เฉินเหวินฮั่นรีบประสานงานกับฝ่ายปฏิบัติการของเว็บ เพื่อจ้างนักการตลาดมาช่วยโปรโมตและดึงทราฟฟิกเข้าเว็บ
"พิมพ์เสร็จแล้วสามพันเล่มเหรอครับ?"
"เถ้าแก่หลิว ช่วยแพ็กใส่กล่องให้ผมพันหนึ่งร้อยเล่มนะครับ เดี๋ยวผมจะให้คนขับรถไปรับเดี๋ยวนี้เลย"
เฉินเหวินฮั่นโทรหาเจ้าของโรงพิมพ์
โรงพิมพ์นี้เป็นคู่ค้าเจ้าประจำของพวกเขา หนึ่งชั่วโมงต่อมา คนที่เฉินเหวินฮั่นส่งไปก็ไปถึง
หนังสือใหม่เอี่ยมพันหนึ่งร้อยเล่มถูกแพ็กรอไว้เรียบร้อย
"ระวังหน่อยนะ อย่าให้บุบสลายล่ะ"
เถ้าแก่หลิวคุมคนงานขนกล่องหนังสือขึ้นรถด้วยตัวเอง
"บก.เฉินครับ ขนหนังสือขึ้นรถเรียบร้อยแล้วครับ"
หลี่หลิน คนขับรถโทรรายงานเฉินเหวินฮั่น
ปลายสาย เฉินเหวินฮั่นกำชับ "เสี่ยวหลี่ ลำบากหน่อยนะ ต้องเอาหนังสือไปส่งให้หลินอวี่"
"ระยะทางแปดเก้าร้อยกิโล ขับรถระวังๆ ด้วยล่ะ"
"หนังสือทั้งหมดมีพันหนึ่งร้อยเล่ม คุณต้องเอากลับมาพันเล่ม หลินอวี่ไม่อยากเปิดเผยตัวตน ห้ามแพร่งพรายข้อมูลส่วนตัวของเขาเด็ดขาดนะ"
หลี่หลินถามเสียงอ่อย "บก.เฉินครับ ผมขอหนังสือพร้อมลายเซ็นหลินอวี่สักเล่มได้ไหมครับ? เมียกับลูกสาวผมเป็นแฟนคลับตัวยงของเขาเลย"
เฉินเหวินฮั่นตอบ "หนึ่งพันเล่มที่ต้องเอากลับ ห้ามขาดแม้แต่เล่มเดียวนะ ส่วนอีกร้อยเล่มที่เกินมา คุณลองขอให้หลินอวี่เซ็นให้สักเล่มสิ เขาคงไม่ใจร้ายหรอกมั้ง?"
"ฝากขอเผื่อผมเล่มนึงด้วยนะ!"
หลี่หลินรีบรับคำ "ได้ครับ ได้ครับ"
วางสายแล้ว เฉินเหวินฮั่นก็ส่งพิกัดให้หลี่หลิน
เช้าวันรุ่งขึ้น หลี่หลินก็ขับรถมาถึงจุดนัดพบ เป็นตึกแถวหน้าหมู่บ้านที่หลินเฉินอาศัยอยู่
ตึกแถวนี้ทำเลไม่ค่อยดี ค่าเช่าเลยไม่แพงนัก
หลินเฉินเพิ่งมาเช่าไว้เมื่อวานนี้เอง
"บก.เฉินครับ ผมถึงแล้วครับ"
หลี่หลินโทรแจ้งเฉินเหวินฮั่น
"เสี่ยวหลี่ หน้าประตูมีกระถางต้นไม้ ใใต้กระถางมีกุญแจอยู่ เอากุญแจไขเข้าไป ขนของไปวางไว้ข้างใน แล้วล็อกประตู เอากุญแจไว้ที่เดิม"
"เสร็จแล้วคุณก็ไปหาโรงแรมพักผ่อนให้เต็มที่นะ"
เฉินเหวินฮั่นถ่ายทอดคำสั่งที่หลินเฉินบอกไว้เมื่อคืน
...
"ปะป๊า เราจะไปไหนกันคะ?"
หลังมื้อเช้า หลินเฉินอุ้มเสี่ยวเชี่ยนมาที่ตึกแถวที่เช่าไว้
เขาไขกุญแจเปิดประตูเข้าไป เห็นกล่องลังสิบเอ็ดใบวางกองอยู่
"งานงอกแล้วสิเรา"
หลินเฉินบ่นอุบ
เขานึกดีใจที่นามปากกาตัวเองมีแค่สองพยางค์ ขืนตั้งสี่พยางค์ งานเซ็นคงเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า!
"ปะป๊า เรามาทำอะไรที่นี่คะ?"
"ปะป๊า กล่องพวกนี้คืออะไรเหรอ?"
เสี่ยวเชี่ยนถามตาแป๋ว
หลินเฉินยิ้ม "หม่าม้าต้องทำงาน ปะป๊าก็ต้องทำงานเหมือนกันครับ นี่คืองานของปะป๊า"
"เสี่ยวเชี่ยนนั่งวาดรูปตรงนั้นรอปะป๊าได้ไหมครับ?"
เสี่ยวเชี่ยนพยักหน้าอย่างว่าง่าย
ในตึกแถวมีโต๊ะเก้าอี้เตรียมไว้พร้อม ระหว่างที่เสี่ยวเชี่ยนวาดรูป หลินเฉินก็หยิบหนังสือออกมาเล่มหนึ่งแล้วเปิดอ่านอย่างละเอียด
เมื่อตรวจทานแล้วไม่พบปัญหาอะไร
"ฟึ่บๆๆ!"
หลินเฉินเริ่มลงมือเซ็น
ทักษะคัดลายมือระดับปรมาจารย์ทำให้ลายเซ็นของเขาพลิ้วไหวสวยงามราวกับมังกรบินหงส์ร่ายรำ
"ฟู่ว!"
ผ่านไปเกือบสามชั่วโมง หลินเฉินก็เซ็นเสร็จจนได้
"บก.เฉินครับ หนังสือพันหนึ่งร้อยเล่ม ผมขอเก็บไว้เองยี่สิบเล่ม อีกพันแปดสิบเล่มให้คนมารับกลับไปได้เลยครับ ส่วนที่เกินมาแปดสิบเล่ม พวกคุณจัดการกันเองได้เลย"
หลินเฉินโทรบอกเฉินเหวินฮั่น
"ได้ครับ ได้ครับ"
"หลินเฉิน ลำบากแย่เลยนะครับ"
ปลายสาย เฉินเหวินฮั่นหัวเราะร่า
หลังจากวางสาย หลินเฉินเดินไปหาลูกสาว "เสี่ยวเชี่ยน ปะป๊าทำงานเสร็จแล้วครับ เดี๋ยวปะป๊าพาไปสวนสนุกนะ"
"เย้ๆ!"
เสี่ยวเชี่ยนร้องดีใจ
ช่วงบ่าย หลี่หลินที่ตื่นนอนแล้วก็กลับมาที่ตึกแถว
"แด่หลี่หลิน: หลินอวี่"
หลินเฉินเขียนข้อความและเซ็นชื่อทิ้งไว้ให้เขาเล่มหนึ่งเป็นพิเศษ
"ลายมือสวยมาก!"
หลี่หลินตาเป็นประกาย
เขาเคยเห็นลายเซ็นนักเขียนมาเยอะ บางคนลายมือหยั่งกับไก่เขี่ย แต่ลายมือของหลินเฉินนั้นสวยงามเหนือชั้น
หลี่หลินยิ้มแก้มปริ ได้หนังสือเล่มนี้กลับไป การเดินทางไกลครั้งนี้ก็คุ้มค่าแล้ว เมียกับลูกสาวต้องปลื้มแน่ๆ
เวลาล่วงเลยเข้าสู่วันถัดมา
หลี่หลินส่งหนังสือกลับถึงมือบริษัทเรียบร้อย เฉินเหวินฮั่นแจ้งหลินเฉินว่าเว็บถงซินจะเปิดขายตอนเที่ยงตรง
"จะมีคนซื้อกี่คนนะ?"
หลินเฉินพึมพำ
พิมพ์ครั้งแรกตั้งสามแสนเล่ม ถ้าคนซื้อน้อย ขายได้แค่สามพันห้าพันเล่ม คงน่าอายพิลึก
แต่หลินเฉินเชื่อว่าผลลัพธ์คงไม่เลวร้ายขนาดนั้น
นิทานที่เขาลงเป็นของดีจากระบบ ระดับท็อปคลาสทุกเรื่อง ไม่มีเหตุผลที่จะแป๊ก
ดูจากกระแสในเว็บ คนรอซื้อเพียบ
ใกล้เที่ยง
ผู้คนมากมายเฝ้ารอลิงก์สั่งซื้อ
เว็บถงซินประกาศว่า 50 คนแรกที่สั่งซื้อ จะได้รับหนังสือพร้อมลายเซ็นแน่นอน ซึ่งไม่รวมอยู่ในโควตาหนึ่งพันเล่มที่จะสุ่มแจก
"มาแล้ว!"
ทันทีที่ลิงก์ปรากฏ ยอดสั่งซื้อก็พุ่งกระฉูด
ทราฟฟิกของเว็บถงซินไม่ใช่น้อยๆ บวกกับการโปรโมตอย่างหนัก ทำให้มีคนอ่านนิทานของหลินอวี่ไปแล้วกว่าล้านคน
หลายคนกลายเป็นแฟนพันธุ์แท้ไปเรียบร้อย
"บก.เฉินครับ แตกแล้ว! แตกแล้วครับ!"
"ยอดสั่งซื้อทะลุหมื่นเล่มในนาทีเดียว!"
ทีมงานคนหนึ่งตะโกนอย่างตื่นเต้น
เฉินเหวินฮั่นยิ้ม "เรื่องปกติครับ งานคุณภาพระดับหลินอวี่ ถ้าไม่ปังนี่สิแปลก"
บรรณาธิการอีกคนแซว "ถ้าหนังสือเขาขายไม่ออก ผมว่าพวกเราคงต้องพิจารณาเปลี่ยนอาชีพกันยกแก๊งแล้วล่ะ"