บทที่ 65 หนี? ปล่อยให้กระสุนบินไปสักพัก!

บทที่ 65 หนี? ปล่อยให้กระสุนบินไปสักพัก!

ความหวาดกลัวกำลังแพร่กระจาย...

ฉึบ!

การต่อสู้ในโอเอซิสที่ปะทุขึ้นอย่างกะทันหัน กำลังทวีความรุนแรงไปในทิศทางที่เลวร้ายที่สุด ราวกับเป็นฝันร้ายที่ผู้เข้าสอบไม่อาจคาดคิดได้เลย

หลังจากความโกลาหลเบื้องต้นผ่านไป แม้ผู้เข้าสอบจำนวนมากจะถูกคัดออกเพราะด้วงระเบิด ที่เจิ้งมู่ซ่อนไว้อย่างแนบเนียน แต่คนที่เหลือล้วนเป็นยอดฝีมือ แม้จะบาดเจ็บหรือทุลักทุเล เเต่ก็ยังพยายามฮึดสู้โต้กลับ

ลูกธนูดอกหนึ่งพุ่งแหวกอากาศมาพร้อมแรงกระแทกรุนแรง มุ่งทะลวงเข้าสู่หลังของเจิ้งมู่

แต่ราวกับเขามีตาที่ด้านหลังอย่างไรอย่างนั้น ทันทีที่ลูกธนูพุ่งเข้ามา ร่างของเขาก็เบี่ยงออกเล็กน้อย หลีกเลี่ยงได้อย่างง่ายดาย

ลูกธนูปักลงบนพื้นแล้วระเบิดเป็นหลุมตื้น ๆ ทว่า อู๋ชุนกังกลับใจหายวาบ เพราะตอนนี้ ปืนคู่ในมือของเจิ้งมู่ได้เล็งตรงไปที่ศีรษะของเขาแล้ว!

ปัง! ปัง! ปัง!

กระสุนถาโถมจนเขาต้องถอยร่น สกิลป้องกันที่กางออกอย่างเร่งรีบกำลังลดความทนทานลงเรื่อย ๆ ราวกับจะพังในไม่กี่วินาที

อู๋ชุนกังรีบใช้สกิลนักธนูเอลฟ์ เร่งความเร็วร่างกายขึ้นสองเท่าเพื่อหลบหนี แต่เจิ้งมู่ราวกับมีระบบล็อกเป้า กระบอกปืนทั้งคู่ติดตามมาอย่างแม่นยำ

กริ๊ง! แกร๊ง!

ทุกนัดเจาะใส่คันธนูในมือของอู๋ชุนกังตรง ๆ!

แม้อู๋ชุนกังจะเป็นนักยิงระดับ S แต่กลับถูกเจิ้งมู่กดดันราวกับเหยื่อที่ไร้ทางสู้

“นี่แก…เป็น ช่างกล จริง ๆ เหรอ!”

จนกระทั่งผู้ปลุกอาชีพสายป้องกันระดับ A กระโจนเข้ามาขวาง เขาถึงได้หายใจโล่งอก

ทว่าคำพูดนั้น แค่ทำให้เจิ้งมู่เพียงยิ้มบาง ๆ …

ทันใดนั้น เสียงคำรามกึกก้องดังขึ้นจากด้านหลัง

“ไอ้หนุ่ม! ตายซะ!!!”

ชายสวมเกราะหนักกระโจนเข้ามา ดาบใหญ่ทรงประหลาดฟันลงจากด้านบนเป้าตรงศีรษะเจิ้งมู่!

ดวงตาของอู๋ชุนกังเปล่งประกายด้วยความยินดีทันที เขาจำได้ว่านี่เป็นนักสังหารระดับ A ผู้มีพลังโจมตีระยะประชิดรุนแรงที่สุดในบรรดานักรบ! ครั้งนี้เจิ้งมู่ไม่มีทางรอดเหมือนที่ผ่านมาแน่นอน

แต่แล้ว…สิ่งที่เขาเห็น ก็ทำให้ตัวเขาแทบหยุดหายใจ

เจิ้งมู่หันกลับอย่างว่องไว ยกมือข้างหนึ่งขึ้นต้านรับดาบโดยตรง!

ตึง!

แกร๊ก!

แรงปะทะมหาศาลทำให้พื้นสะเทือน แต่ที่น่าเหลือเชื่อ คือเจิ้งมู่หยุดการโจมตีที่สามารถฟันเหล็กได้ขาด โดยการใช้เพียงมือเปล่า!

“เป็น…ไปได้ยังไง?!” ชายเกราะหนักเบิกตากว้าง เมื่อเห็นแขนของเจิ้งมู่ไร้แม้แต่รอยถลอก

ก่อนที่เขาจะได้หายใจ ปากกระบอกปืนสีดำก็กดเข้าที่ลำคอของเขา

ปัง!

เลือดทะลัก อุปกรณ์ป้องกันถูกบังคับให้ทำงานทันที แต่ก็ช้าเกินไป—

นักสังหารระดับ A ถูกคัดออก…ในเวลาเพียง 3 วินาที!

ทุกคนรอบ ๆ ตกตะลึง มองเจิ้งมู่สะบัดแขนที่เพิ่งรับแรงดาบ บนผิวนั้นยังคงเรียบเนียนไร้รอยบาดเจ็บแม้แต่น้อย

“ทำ…ได้ยังไงกัน?” อู๋ชุนกังพูดออกมาตะกุกตะกัก ราวกับไม่อยากจะเชื่อในสายตาตัวเอง

ช่างกล ไม่ควรจะเป็นอาชีพบอบบางคล้ายพวกนักเวท นักธนู หรือผู้สร้างสิ่งประดิษฐ์งั้นหรือ? แล้วคนตรงหน้านี้คืออะไร?

เจิ้งมู่หัวเราะเบา ๆ “ลองเดาดูสิ”

ทันใดนั้น เขาก็ใช้สกิลย่างเงา ก่อนที่ร่างจะลอยขึ้นราวกับไร้น้ำหนัก เสมือนนักระบำวอลซ์กลางอากาศ ก่อนหันปืนคู่ลงสู่พื้น

ปัง! ปัง! ปัง!

ราวดอกบัวทองเบ่งบานกลางท้องฟ้า กระสุนโปรยปรายใส่เหล่าผู้เข้าสอบที่ยังฝืนต่อสู้ โล่ป้องกันถูกบังคับเปิดใช้งานไปทีละคน

เสียงตะโกนของเจิ้งมู่ก้องไปทั่วสนามรบ “ใครที่อุปกรณ์ป้องกันทำงานแล้ว ถ้าไม่อยากตาย รีบออกไปจากที่นี่ซะ!”

ในอีกมุมหนึ่ง หลีเฉิงคุนหลบอยู่หลังT-800 พลางหัวเราะคิกคักอย่างตื่นเต้น เขากวาดล้างนักเวทและนักบวชที่อ่อนแอไปทีละคนอย่างแม่นยำ

ทันใดนั้น T-800 ที่ยืนบังอยู่ก็หันปืนขึ้นเล็งไปด้านข้าง

ปัง!

ร่างนักฆ่าที่แอบเข้ามาเงียบ ๆ กรีดร้องด้วยความเจ็บปวด ถูกยิงจนกระแทกใส่โล่ป้องกันกลางอากาศ

“ฮ่า ๆๆๆๆ สุดยอด!!!” หลีเฉิงคุนหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง ดวงตาลุกวาวเมื่อปืนกลในมือเปลี่ยนรูปอีกครั้ง แสงสว่างวาบปะทุ

เกทลิงหมุนรัว ปรากฏขึ้นอีกครั้ง!

“หัวหน้า! ปิ่งเยว่! ระวังตัว!!!”

เสียงฉีกขาดอันแหลมคมดังก้อง กลบเสียงการต่อสู้ทั้งหมดในวินาทีนั้น…

“อ๊ากกก! รับไม่ไหวแล้ว!”

“หมอ! หมอรักษาอยู่ไหน! อ๊าก!”

แม้แต่นักรบโล่ที่กางสกิลเต็มกำลัง ยังทนแรงถาโถมได้ไม่ถึงสองวินาที!

เหล่าผู้เข้าสอบที่ถูกบังคับให้ออกจากพื้นที่ต่อสู้หลังอุปกรณ์ป้องกันเปิดใช้งาน ต่างพากันอ้าปากค้าง ตกตะลึงกับภาพตรงหน้า

“พวกนี้…โผล่มาจากไหนกันแน่วะ!”

“ดูสิ! พี่อู๋ถูกกดดันจนสู้แทบไม่ไหว! คนเมื่อกี้ไม่ได้บอกว่าเป็นช่างกลเหรอ? ช่างกลที่ไร้ประโยชน์น่ะนะ!”

“แล้วผู้หญิงคนนั้น! แค่พุ่งเข้ามาดาบเดียวก็ฟันทำลายโล่คู่ต่อสู้ได้ทันที!”

“ไม่ใช่แค่พวกเขาหรอก! ดูหุ่นยนต์พวกนั้นสิ! พลังโจมตีระดับนั้น ใครจะรับการโจมตีตรง ๆ ได้บ้าง!”

“ที่น่ากลัวคือ…พวกมันยังตรวจจับการซ่อนตัวได้อีก! ฉันเพิ่งเข้าไปใกล้แค่ครึ่งก้าว ปืนก็จ่อหน้าผากแล้ว ถ้าไม่มีโล่ป้องกัน…หัวฉันคงเละไปแล้วแน่!”

การต่อสู้นี้กำลังถูกปิดฉากด้วยความเร็วที่เหลือเชื่อเกินกว่าที่ทุกคนจะตามทัน

อู๋ชุนกังถูกT-800 กว่าหนึ่งโหลล้อม ปืนทุกกระบอกเล็งเป้าไว้แน่นหนา คนรอบ ๆ ที่ยังต้านทานอยู่แทบจะหมดสิ้นแล้ว

ปัง!

“โอ๊ย!”

เสียงร้องสั้น ๆ ทำให้เจิ้งมู่หันไปมอง ก็เห็นหลั่นปิ่งเยว่เพิ่งเตะอู๋เสว่ยเฉียนล้มลงกับพื้น

แม้โล่ป้องกันยังไม่เปิดใช้ แต่ดาบยาวก็จ่อคออีกฝ่ายแน่นหนาแล้ว

“ใจเย็น ๆ! พวกเรายอมแพ้แล้ว!”

อู๋ชุนกังไม่กล้าลังเลอีกต่อไป รีบชูคันธนูขึ้นทั้งสองมือ พร้อมกับประกาศยอมแพ้

เจิ้งมู่หันไปมองหลั่นปิ่งเยว่ สีหน้าประหลาดใจเล็กน้อย “อย่างน้อยก็ผู้หญิงเหมือนกัน ทำไมไม่อ่อนโยนกันบ้าง?”

หลั่นปิ่งเยว่เหลือบตามองกลับมา แววตายังไม่ละไปจากเขาแม้แต่วินาทีเดียว

เจิ้งมู่เคยเห็นคนมากมาย ผู้หญิงสวยไม่น้อยที่กลายเป็นเหยื่อกระสุนในมือ แต่มีเพียงเธอ ที่ยังจ้องเขาไม่กะพริบ แม้ในตอนที่ฟันคู่ต่อสู้จนโล่เปิดก็ตาม

ราวกับอยากบอกว่า เธอจับตามองเขาอยู่เสมอ

เจิ้งมู่ยักไหล่เบา ๆ ก่อนจะหันไปทางอู๋ชุนกัง “เห็นไหม? ฉันบอกแล้ว แค่ส่งของมาก็จบแทบจะทันที แต่ดันอยากเสียเวลาเอง”

ใบหน้าของอู๋ชุนกังบิดเบี้ยวด้วยความไม่ยอมรับ เขาคือผู้ปลุกอาชีพระดับ S! ไม่เคยคิดเลยว่าวันนี้จะถูกทุบตีจนถึงขั้นนี้!

เขาถามขึ้นด้วยความขมขื่น “ถ้านายยอมปล่อยพี่น้องของฉันตอนนี้ ฉันจะสัญญากับนายหนึ่งเงื่อนไข นายจะตกลงไหม?”

เจิ้งมู่เพียงหัวเราะเบา ๆ ก่อนชี้ไปบนท้องฟ้า “ฮึ! ดูเหมือนจะมีใครบางคนเร่งรีบกว่านายแล้วล่ะ”

สิ้นคำพูด เรือเฟยหยุนสิบกว่าลำก็โผล่พ้นกลุ่มเมฆ ร่อนลงอย่างรวดเร็ว!

“หยุด! ทุกคนหยุดเดี๋ยวนี้!!!”

เสียงตะโกนก้องมาจากอาจารย์หวังแห่งมหาวิทยาลัยเทียนเป่ย เขารีบกระโดดลงจากเรือทั้งที่ยังไม่ทันจอดนิ่ง เหงื่อแตกเต็มหน้า วิ่งพรวดมาขวางหน้าเจิ้งมู่

“พอได้แล้ว! เขาถูกคัดออกแล้ว! จะฆ่าเขาไปอีกทำไม?!”

เขากลัวสุดใจ ว่าเจิ้งมู่จะสั่งให้ T-800 สังหารอู๋ชุนกังทันที

แต่เจิ้งมู่หลับหัวเราะเยาะ “อาจารย์ มองตรงไหนว่าเขาถูกคัดออกแล้ว? อุปกรณ์ป้องกันเปิดหรือยัง?”

“ตราบใดที่ยังไม่เปิด ต่อให้ผมฆ่าเขา มันก็ไม่ผิดกฎ!”

คำพูดนี้ทำเอาอาจารย์หวังหน้าเขียว เขาอยากจะซัดหมัดใส่หน้าไอ้เด็กนี่ให้จมดิน แต่เพียงแค่หันไปสบตากับเจ้าหน้าที่บนเรือเฟยหยุนที่ส่งสัญญาณเตือนรุนแรงมา เขาก็ได้แต่กัดฟันกลืนโทสะ

“ไม่นะ! อย่าฆ่าพี่ชายฉัน! พวกเรายอมแพ้แล้ว!” เสียงร้องจากอู๋เสว่ยเฉียนดังขึ้น

เจิ้งมู่ก้มลงมอง ก็เห็นอู๋ชุนกังพยักหน้าอย่างจำใจ จึงโบกมือปล่อยพวกเขาไป

“ดี งั้นทุกคนส่งบัตรคะแนนมา รวมทั้งกระเป๋าเก็บของด้วย ตามกฎ ทุกอย่างจะตกเป็นของฉัน!”

อาจารย์หวังกัดฟันกรอด หน้าแทบแตกเป็นเสี่ยง ๆ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้

ขณะที่ผู้เข้าสอบก้มหน้าหงอย ๆ เข้าแถวส่งของ หลีเฉิงคุนก็สะพายอาวุธสีม่วงที่เจิ้งมู่มอบให้ หัวเราะสะใจเดินไปทั่วพลาง

“จำชื่อฉันไว้ให้ดี หลีเฉิงคุน! มหาวิทยาลัยเตรียมทหารตะวันตกเฉียงใต้! ถ้าไม่พอใจ มาตามหาได้เลย!”

“ถ้าเข้ามาในมหาวิทยาลัยเราได้น่ะนะ ฮ่าๆๆ!”

ผู้เข้าสอบที่ถูกย่ำยีศักดิ์ศรีได้แต่กัดฟันกรอด “ไอ้หมอนี่…น่ารังเกียจจริงๆ!”

หลังจากรวบรวมบัตรคะแนนนับพันใบมาได้เเล้ว เจิ้งมู่ก็ได้แต้มสะสมกว่า สามล้าน!

ชื่อของเขาและทีม จะต้องสั่นสะเทือนทั้งทะเลทรายกลืนกระดูก และอีกไม่นาน ก็จะถูกลือไปทั่วประเทศอย่างแน่นอน

หลีเฉิงคุนเดินเข้ามาใกล้ รายงานด้วยสีหน้าย่ำแย่ “หัวหน้า…ต้องมีพวกนักฆ่าลอบหนีไปแน่ ๆ จำนวนคนไม่ตรงกันเลย”

แต่เจิ้งมู่กลับหัวเราะออกมาเบา ๆ…