บทที่ 54 แต่ละยุคมีคนมีความสามารถปรากฏตัว บาร์บีคิวเล็กๆ กับเบียร์ทรายเหลือง

บทที่ 54 แต่ละยุคมีคนมีความสามารถปรากฏตัว บาร์บีคิวเล็กๆ กับเบียร์ทรายเหลือง

“เจิ้งมู่…เป็นคนของพวกเรา!”

เหอกวงรีบลุกขึ้นยืนด้วยความตื่นเต้น ใบหน้าแดงก่ำราวกับเลือดสูบฉีดสุดขีด เเละคำพูดนั้นก็ทำให้พลเอกฉินอดไม่ได้ที่จะนึกถึงชายหนุ่มรูปงามที่เคยเดินตามหลังเหอกวง และยังเคยได้รับคำชมอย่างล้นหลามจากเขา

“เจิ้งมู่…ช่างกลคนนั้นน่ะเหรอ?”

เขาถามย้ำด้วยเสียงทุ้ม แฝงความจริงจัง

เหอกวงพยักหน้าแรงจนหัวแทบหลุดจากบ่า

เเละในทันใดนั้น  พลเอกฉินก็หันไปทางเจ้าหน้าที่สื่อสารข้างๆ น้ำเสียงร้อนรน

“รายงานไปยังเมืองหวงซาทันที บอกพวกเขาว่าช่างกลเจิ้งมู่ เป็นผู้เข้าสอบของมหาวิทยาลัยเตรียมทหารตะวันตกเฉียงใต้! แล้วสอบถามต่อเดี๋ยวนี้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเขากันแน่!”

พูดพลางก็ออกคำสั่งต่อไปทันที

“ตรวจหาตำแหน่งของเจิ้งมู่ให้ฉันเดี๋ยวนี้! ฉันต้องยืนยันให้ได้ว่าเขาอยู่ที่ไหน!”

ในห้องควบคุมของเรือเหาะเฟยหยุน จอแสดงผลหลายจอเปลี่ยนภาพฉับพลัน ข้อมูลต่างๆ เริ่มทำงานอย่างบ้าคลั่ง

ขณะเดียวกัน คำถามจากเมืองหวงซาก็ถูกส่งไปยังตัวแทนมหาวิทยาลัยอื่นๆ

ที่ฝั่งมหาวิทยาลัยเซิ่งชิง รองอธิการบดีหลิวเว่ยฉี เมื่อได้ยินชื่อที่ถูกถามถึง ก็หันไปทางเลขาที่อยู่ด้านหลัง

“นักศึกษาใหม่ของเราปีนี้…มีช่างกลที่ชื่อเจิ้งมู่ไหม?”

เลขารีบตรวจสอบแท็บเล็ต ก่อนส่ายหน้ารายงานเสียงหนักแน่น

หลิวเว่ยฉีเพียงพยักหน้า ไม่พูดอะไรเพิ่มเติม แต่ก็ยังสั่งการให้ตามหาตำแหน่งของเจิ้งมู่ทันที

แม้ยังไม่เข้าใจว่าทำไมเมืองหวงซาจึงต้องการข้อมูลของผู้เข้าสอบเพียงคนเดียว แต่สิ่งประดิษฐ์ประหลาดขนาดมหึมาที่เพิ่งปรากฏในภาพถ่ายทอดสดนั้น ต้องมีความเกี่ยวข้องกับคนที่ชื่อเจิ้งมู่อย่างแน่นอน

“เมืองหวงซาคงตรวจพบอะไรสักอย่าง…แต่ต่อให้พูดกันตรงๆ ตอนนี้จะมีช่างกลสักกี่คนที่สร้างสิ่งประดิษฐ์จักรกลได้จริง? ต่อให้สร้างได้ ก็คงไม่ใช่คนหน้าใหม่พวกนี้แน่นอน”

ความคิดนั้นวนเวียนอยู่ในใจของหลิวเว่ยฉี เขาพยายามนึกหาช่างกลผู้มีชื่อเสียงในประเทศ แต่สุดท้ายก็นึกไม่ออกเลยสักคนเดียว ที่จะสามารถพลิกฟื้นอาชีพ “ไร้ประโยชน์” ให้กลายเป็นตำนานได้

ทว่า เขาและคนรอบข้างกลับไม่ทันสังเกตว่า ชายวัยกลางคนหัวล้านที่ยืนอยู่ด้านหลัง เมื่อได้ยินชื่อของเจิ้งมู่และคำว่า “ช่างกล” ดวงตาของเขากลับแสดงแววสับสนและหวาดหวั่นขึ้นมาในทันใด…

อีกด้านหนึ่ง

ตัวแทนจากมหาวิทยาลัยเทียนเป่ยก็ตอบกลับด้วยน้ำเสียงมั่นใจ

“ในผู้เข้าสอบของเราไม่มีช่างกลชื่อเจิ้งมู่! เมืองหวงซานี่ก็เกินไปจริงๆ ไม่เเยกเเยะอะไรเลย คิดกันบ้างสิว่าเด็กใหม่ที่เลเวลไม่ถึง 20 จะสร้างสิ่งประดิษฐ์ประหลาดน่าสะพรึงขนาดนั้นขึ้นมาได้ยังไง?”

แต่ผู้รับผิดชอบการสมัครที่อยู่ในเมืองหยุนถงกลับหน้าซีดเผือด สายตากระวนกระวายไม่ปกติ

เช่นเดียวกัน บนเรือเหาะเฟยหยุนของมหาวิทยาลัยอื่นๆ ก็เกิดเหตุการณ์คล้ายกันนี้ ตัวแทนรับสมัครในเมืองหยุนถงต่างก็ได้เเต่ภาวนาในใจราวกับจะปลอบประโลมตนเอง

“ไม่มีทาง…สิ่งประดิษฐ์ขนาดมหึมาขนาดนั้น ไม่มีทางที่เด็กใหม่ที่เพิ่งปลุกอาชีพได้ไม่กี่เดือนจะสร้างขึ้นมาได้! ต้องเป็นของปลอมแน่ๆ เมืองหวงซาต้องเข้าใจผิดไปแล้วแน่ๆ…”

แต่ความพยายามหลอกตัวเองนั้น ก็อยู่ได้ไม่นาน

เมื่อการติดตามตำแหน่งสิ้นสุดลง ตำแหน่งของเจิ้งมู่ที่ปรากฏบนหน้าจอ ก็ตรงกับตำเเหน่งของสิ่งประดิษฐ์ขนาดใหญ่ที่ปรากฏในเมืองหวงซาไม่มีผิด!

เเละทันใดนั้น ความมั่นใจทั้งหมดของพวกเขาก็พังทลายไม่เหลือซาก

“อาจารย์จาง! คุณ…คุณไม่สบายตรงไหนหรือ?”

ในห้องควบคุมบนเรือเฟยหยุนของมหาวิทยาลัยเซิ่งชิง ชายวัยกลางคนหัวล้านเมื่อเห็นตำแหน่งของเจิ้งมู่ปรากฏขึ้น ขาทั้งคู่ก็อ่อนแรงลงทันที ทรุดลงไปด้านหลังโดยไม่ทันตั้งตัว

ความเคลื่อนไหวกะทันหันนั้น ทำให้สายตาของหลิวเว่ยฉีหันมาจับจ้อง เขาไม่เข้าใจเหตุผล แต่แน่ชัดว่าสิ่งนี้ต้องเกี่ยวข้องกับช่างกลที่ชื่อเจิ้งมู่คนนั้นแน่นอน

“เกิดอะไรขึ้น จางเฉิงตง! ฉันต้องการคำอธิบาย!”

แววตาคมกริบของหลิวเว่ยฉีที่แฝงความอันตรายทำให้คู่สนทนาหน้าซีดเผือด ตัวสั่นจนแทบเอ่ยคำพูดออกมาไม่ออก

ทว่าทันใดนั้น เลขาข้างๆ ก็อุทานออกมาเสียงดัง

“อธิการบดี! ดูเร็ว! มีคนออกมาจากสิ่งประดิษฐ์มหึมาที่เมืองหวงซาแล้ว!”

คำพูดนั้นทำให้ทุกคนหันสายตาไปยังจอภาพทันที โดยไม่สนใจชายที่ยังนอนกองอยู่กับพื้น

ในภาพ เงาร่างหลายคนกำลังเดินออกมาอย่างช้าๆ จากดาดฟ้าของฐานขนาดใหญ่ แต่ละคนหิ้วอะไรบางอย่างอยู่ในมือ

หลิวเว่ยฉีหรี่ตาลง ก้าวไปข้างหน้า มองดูชัดๆ แล้วพึมพำออกมา

“นั่น…คือเตาบาร์บีคิว?”

คำพูดนั้นเรียกเสียงฮือฮาในทันที

แม้แต่พลเอกฉินบนเรือเฟยหยุนของมหาวิทยาลัยเตรียมทหารตะวันตกเฉียงใต้ ก็เผลอถามออกมาเช่นเดียวกัน

เหอกวงที่ยืนอยู่ข้างๆ จึงได้เเต่กลืนน้ำลายก่อนพยักหน้าด้วยสีหน้าประหลาดใจ

“เอ่อ…ดูเหมือนจะใช่นะครับ”

คิ้วของพลเอกฉินขมวดแน่นในทันใด ความสงสัยเกี่ยวกับเจิ้งมู่ถาโถมเต็มหัว

สิ่งประดิษฐ์มหึมานั้น เป็นสิ่งประดิษฐ์จักรกลที่เจิ้งมู่สร้างขึ้นมาเองจริงเหรอ?

ถ้าใช่ และถ้ามันถูกออกแบบเพื่อการต่อสู้โดยเฉพาะ…มันจะต้องทรงพลังอย่างหาที่เปรียบไม่ได้! ถ้าอย่างนั้น ทำไมเขาถึงไม่รีบไปสังหารมอนสเตอร์เพื่อเก็บคะแนนให้ได้เร็วๆ แต่กลับมานั่งกินบาร์บีคิวอยู่ตรงนั้น?

ยิ่งไปกว่านั้น คะแนนของเขากับผู้เข้าสอบอีกสองคนก็ยังคงอยู่ 0 คะเเนนเหมือนเดิม ในขณะที่ผู้สอบคนอื่นๆ บางคนทะลุ 500 ไปแล้ว และยังคงเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ!

“ไม่เพียงแต่เลือกอยู่ชายขอบของทะเลทราย…แต่ยังไม่ขยับเขยื้อนสังหารมอนสเตอร์แม้แต่น้อย…เจ้าหนุ่มคนนี้กำลังคิดทำอะไรอยู่กันแน่?”

ที่เมืองหวงซา

นายพลฉี่และเหล่าผู้ใต้บังคับบัญชาก็พบเจิ้งมู่ทันทีที่เขาเดินขึ้นมาบนดาดฟ้า

เมื่อได้ยินการยืนยันจากคนของตนว่าเป็นเขา ความตึงเครียดในใจของนายพลฉี่ก็คลายลงบ้าง

“อย่างนั้น…สิ่งประดิษฐ์ขนาดมหึมานี้ ก็เป็นสิ่งประดิษฐ์จักรกลที่เจิ้งมู่สร้างขึ้นจริงๆ หรือ?”

ต่อหน้า “ความจริง” แม้แต่นักบวชชิงหยุนผู้มากประสบการณ์ก็ยังแทบไม่อยากจะเชื่อ ริมฝีปากของเขาสั่นไหวเล็กน้อยก่อนจะถอนหายใจยาวออกมา

“จริงดังว่า…แต่ละยุคย่อมมีผู้มีความสามารถเกิดขึ้น ช่างกล…ไม่รู้ว่าเขาจะไปได้ไกลเเค่ไหน แต่คำว่า ‘ไร้ประโยชน์’ นับจากนี้คงต้องถูกลบหายไปแล้ว”

นายพลฉี่ที่แน่ใจแล้วว่าไม่ใช่มอนสเตอร์ประหลาดบุกเมือง แม้ในใจจะรู้สึกโล่งขึ้น แต่ก็ยังงงไม่หาย

“แต่ถ้าสิ่งนี้เป็นผลงานของเขา…ทำไมไม่ใช้มันไปล่ามอนสเตอร์ เก็บคะแนน? แต่กลับมานั่ง…ทำบาร์บีคิว?”

บนดาดฟ้า หลั่นปิ่งเยว่ยืนมองกำแพงเมืองหวงซาที่อยู่ไม่ไกลนัก แม้เป็นยามค่ำคืนแต่ก็ยังมองเห็นเงาคนบนกำแพงเมืองได้อย่างชัดเจน

อีกฝ่ายกำลังจับจ้องพวกเขาอยู่แน่นอน

“เจิ้งมู่…เราทำแบบนี้ ไม่เท่ากับเมินเฉยต่อการทดสอบเหรอ?”

เธอมองไม้เสียบบาร์บีคิวในมือที่น้ำมันหยดลงเปลวไฟดังฉ่า ส่งกลิ่นหอมฉุยชวนให้ท้องร้อง บนโต๊ะด้านข้างก็เต็มไปด้วยอาหารและเครื่องดื่มนานาชนิด

หลั่นปิ่งเยว่ได้แต่ยืนงุนงง สับสนอย่างที่สุด