บทที่ 52 มอนสเตอร์ที่ไม่รู้จักปรากฏขึ้นในทะเลทราย — นั่นมันรถหรือสิ่งใดกัน?

บทที่ 52 มอนสเตอร์ที่ไม่รู้จักปรากฏขึ้นในทะเลทราย — นั่นมันรถหรือสิ่งใดกัน?

"โอ้มมมมม..."

กลางทะเลทรายกลืนกระดูก ภายใต้แสงแดดที่แผดเผา รถถังตีนตะขาบขนาดมหึมาได้เคลื่อนตัวไปอย่างเชื่องช้า

ความเร็วของรถฐานทัพนั้นช้าจริง แต่เมื่อคิดถึงภูมิประเทศที่เต็มไปด้วยเนินทรายและหลุมบ่อเช่นนี้แล้ว การที่มันยังรักษาสมดุลและเคลื่อนไหวได้อย่างมั่นคงนั้น ก็พิสูจน์เเล้วว่าตีนตะขาบและระบบที่ติดตั้งไว้นั้นยอดเยี่ยมถึงขีดสุด

ท่ามกลางฝุ่นทรายที่ฟุ้งกระจาย บางครั้งก็มีสัตว์ประหลาดโผล่ขึ้นมาจากทะเลทราย ไม่ว่าจะเป็นแมงป่องพิษยักษ์ งูใหญ่ หรือมอนสเตอร์ตามแนวชายขอบที่มักพบเห็นได้ทั่วไป

แต่เมื่อดวงตาเหล่านั้นสบเข้ากับรถรบขนาดมหึมาที่สูงตระหง่านราวภูเขาไท่ซาน ก็เหมือนสัญชาตญาณเตือนพวกมันว่า "อย่ารนหาที่ตาย" มอนสเตอร์ทั้งหลายจึงพากันมุดหายกลับลงทรายไปหมดสิ้น

ในเวลาเดียวกัน ภายในรถฐานทัพ  เจิ้งมู่, หลั่นปิ่งเยว่ หลีเฉิงคุณ และพรรคพวก ต่างกำลังเดินชมรอบๆ ด้วยความตื่นตา โดยมีทีฟ่าเป็นผู้นำทาง

แม้ว่ายานพาหนะยักษ์นี้จะถูกสร้างขึ้นโดยเจิ้งมู่เอง แต่เจ้าตัวกลับยังไม่เคยมีโอกาสได้สำรวจมันอย่างจริงจังเลย

"ตรงนี้เป็นโซนพักผ่อน" ทีฟ่าชี้พลางอธิบาย "มีทั้งเครื่องเล่นเกมต่างๆ เกมกระดาน ตู้เครื่องดื่ม  รวมถึงพื้นที่อาบแดด"

"ด้านนี้เป็นโซนเพาะปลูก มีทั้งพื้นที่ปลูกผัก โรงเก็บเนื้อ และฟาร์มเล็กๆ สำหรับเลี้ยงสัตว์ปีก รวมถึงมอนสเตอร์ระดับต่ำที่สามารถให้เนื้อเป็นอาหารได้ เพียงแต่ตอนนี้ยังไม่ได้เปิดใช้งาน"

"ตรงนี้คือโซนครัว เจ้านายได้ติดตั้งหุ่นยนต์พ่อครัวเลียนแบบมนุษย์ ซึ่งดาวน์โหลดข้อมูลศิลปะการทำอาหารระดับสุดยอดมาไว้ แม้จะยังไม่สามารถเปรียบเทียบกับอาชีพประเภทพ่อครัวที่มีคุณสมบัติพิเศษได้ แต่รสชาติก็ใกล้เคียงกับฝีมือของพ่อครัวระดับชั้นยอด"

"และตรงนี้คือโซนพักผ่อน มีเฟอร์นิเจอร์ครบครัน เครื่องใช้ในชีวิตประจำวันพร้อมสรรพ หากต้องการ ยังมีหุ่นยนต์นวดฝีมือดีคอยให้บริการด้วยนะคะ"

เมื่อหลีเฉิงคุนได้ยินคำว่า หุ่นยนต์นวด สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปในทันใด ก่อนจะเหลือบตาขยิบให้เจิ้งมู่ ส่งสัญญาณลับที่มีแต่ผู้ชายด้วยกันเท่านั้นที่เข้าใจ

แต่เจิ้งมู่ไม่คิดจะสนใจคนไม่เอาไหนแบบนั้น เขาหันไปมองหลั่นปิ่งเยว่ที่กำลังสำรวจทิวทัศน์จำลองเสมือนจริงนอกหน้าต่างอย่างตั้งอกตั้งใจ

"ครั้งนี้เราจะอยู่ในทะเลทรายนี้หนึ่งเดือนเต็ม" เจิ้งมู่พูดเรียบๆ "พวกเธอเลือกห้องพักได้ตามใจ แล้วก็พักผ่อนกันตามสบายเถอะ ต้องการอะไรก็บอกกับผู้จัดการหุ่นยนต์ประจำห้องได้ หากที่นี่มี ก็จะจัดหาให้ทันที"

หลั่นปิ่งเยว่หันมากลอกตาใส่เขาอย่างอดไม่ไหว "นายนี่...จริงจังกับการทดสอบใหญ่ครั้งนี้ด้วยวิธีทำให้มันกลายเป็นทริปพักร้อนของตัวเองสินะ?"

ถึงจะบ่นออกไปแบบนั้น แต่สุดท้ายร่างกายกลับซื่อสัตย์ เลือกห้องพักที่อยู่ใกล้ห้องของเจิ้งมู่ที่สุด

แม้ในใจจะรู้สึกว่าพฤติกรรมแบบนี้มันไม่เหมาะสมกับสถานการณ์การทดสอบเลยสักนิด และอาจเป็นการลบหลู่กฎเกณฑ์ แต่เมื่อเห็นอ่างอาบน้ำควบคุมอุณหภูมิอัตโนมัติ รวมถึงหุ่นยนต์นวดที่ดูเป็นมืออาชีพ ก็ยากที่จะปฏิเสธได้จริงๆ

รถฐานทัพขนาดมหึมาแม้จะเคลื่อนตัวอย่างเชื่องช้า แต่ก็ยังเดินทางมาถึงจุดหมายได้ตามกำหนดเวลา

ค่ำนั้น  ในห้องอาหาร เจิ้งมู่และสหายกำลังเพลิดเพลินกับมื้อเย็นอันโอชะ

"ถึงจุดหมายแล้ว" เรดควีนปรากฏตัวขึ้นในห้องอาหาร "ระบบตรวจจับของเมืองหวงซา(เมืองทรายทอง) ก็ตรวจพบเราแล้วเช่นกัน"

ดวงตาของเธอวาวแสงด้วยความรู้สึกบางอย่างที่แวบผ่าน  ความอิจฉาเล็กๆ ที่ไม่อาจซ่อน ก่อนจะดับหายไป เธออาจจะมีร่างกายเหมือนมนุษย์แล้ว แม้จำลองการกินอาหารได้ แต่กลับไม่อาจลิ้มรสความสุขนั้นได้เลย

เจิ้งมู่สังเกตเห็นสีหน้าของเธอเล็กน้อย ก็เเอบเก็บเอาไว้ในใจโดยไม่เอ่ยอะไรออกมา

"เราคงต้องออกไปให้เห็นกันตรงๆ เสียแล้ว" เขาวางช้อน "ไม่อย่างนั้น สิ่งมีชีวิตมหึมาเช่นนี้ อาจถูกทหารยามของเมืองหวงซาเข้าใจผิดคิดว่าเป็นมอนสเตอร์ยักษ์ไปได้"

และแน่นอน ทุกอย่างก็เป็นไปตามนั้น

ณ เมืองหวงซา

ค่ำคืนในทะเลทรายกลืนกระดูกไม่ได้มืดนัก แสงจันทร์ทำให้พื้นทรายสว่างราวเงินผ่อง เสียงครืนๆ ของรถฐานทัพยักษ์สะท้อนก้องไปทั่วทะเลทราย

ไม่นาน ทหารที่ลาดตระเวนก็พบความผิดปกติ และเมื่อส่องกล้องมองไกล สิ่งที่เห็นคือเงาดำมหึมาราวกับตึกหลายชั้นคืบคลานเข้ามา

เเละหลังจากตกตะลึงไปชั่วขณะ ทหารก็รีบเปิดสัญญาณเตือนภัยทันที

"อู้วววว!"

เสียงหวีดแหลมพุ่งก้องไปทั่ว จนผู้คนในเมืองหวงซาตื่นตัวพร้อมรบในพริบตา

ผู้บัญชาการกองทัพรีบมาถึง และสิ่งที่ปรากฏต่อสายตา คือรถเหล็กขนาดมหึมาที่เกินกว่าจะเรียกได้ว่าเป็น "ยานพาหนะ" จอดนิ่งอยู่ไม่ไกลจากซุ้มประตู  ช่องทางอพยพของผู้เข้าสอบ

"นั่นมันอะไรกัน!"

"เร็ว! แจ้งไปยังแผนกตรวจสอบการทดสอบทันที บอกว่าพบสิ่งมีชีวิตไม่ทราบชนิด น่าสงสัยว่าเป็นมอนสเตอร์ทะเลทรายที่ไม่รู้จัก!"

ผู้บัญชาการสีหน้าเคร่งเครียด แต่กลับงุนงงยิ่งนัก เพราะเครื่องตรวจจับที่ใช้กับสิ่งมหึมาตรงหน้านี้ กลับไม่มีปฏิกิริยาใดๆ เลย

"มันมีทักษะป้องกันการตรวจจับงั้นหรือ? หรือว่า...นี่ไม่ใช่มอนสเตอร์ยักษ์?"

แต่ให้เขายอมรับว่านี่คือ "รถ" …ก็แทบจะเป็นไปไม่ได้เช่นกัน

ในเวลาเดียวกัน แผนกตรวจจับของเรือเฟยหยุน ซึ่งเป็นตัวแทนของมหาวิทยาลัยใหญ่ๆ ที่เพิ่งจะเปลี่ยนกะ ต่างก็ได้รับสัญญาณเตือนจากเมืองหวงซา

พวกเขารีบเปิดจอเรียกภาพจากเรือเฟยหยุนใกล้พื้นที่นั้นทันที

ค่ำคืนนั้นเงียบสงบ  ทะเลทรายเงินทอดตัวเป็นประกาย และที่เบื้องหน้า กลับปรากฏเงาดำสี่เหลี่ยมมหึมาจอดนิ่งอยู่ตรงจุดอพยพ

"เกิดอะไรขึ้น...มีนักเรียนขออพยพแล้วเหรอ?"

"อพยพตอนนี้เนี่ยนะ? ยังไม่ถึงครึ่งวันเลยด้วยซ้ำ! นี่ยังอยู่เขตชายขอบของทะเลทรายกลืนกระดูกด้วย"

"พวกคุณยังคิดอยู่เหรอ ว่าสิ่งมหึมาตรงหน้านี้ จะเป็นฝีมือของผู้เข้าสอบ! นี่มันเห็นชัดๆ ว่าเป็นมอนสเตอร์ที่ไม่รู้จัก!"

"แล้วคนเมืองหวงซากำลังทำอะไรอยู่ ผ่านมาตั้งนานแล้วยังไม่ส่งข้อมูลสิ่งมีชีวิตนี้มาเลยสักอย่าง! หรือไม่มีมาตรการรับมือ?"

บนเรือเฟยหยุนลำหนึ่ง

พลเอกฉินที่กำลังจะพักผ่อน เมื่อเห็นภาพความผิดปกติ ก็ขมวดคิ้วแน่น ข้างกาย เหอกวง นายทหารผู้ช่วยถึงกับตะลึงเมื่อเห็น "ยานพาหนะ" สูงตระหง่านราวตึกสี่ห้าชั้นบนจอ

"ท่านนายพล...จากขนาดมหึมานี้ ตามประสบการณ์ของพวกเรา อย่างน้อยก็ต้องเป็นมอนสเตอร์เลเวล 60 ขึ้นไป แต่จนถึงตอนนี้ เมืองหวงซายังไม่ส่งข้อมูลการตรวจสอบกลับมา ผมเกรงว่าจะเกิดเรื่องบางอย่างขึ้นนะครับ"

พลเอกฉินพยักหน้าเคร่งขรึม

หลายร้อยปีที่ทะเลทรายกลืนกระดูกดำรงอยู่มา ไม่เคยมีบันทึกใดเอ่ยถึงมอนสเตอร์รูปลักษณ์แปลกประหลาดคล้ายสิ่งก่อสร้างทางวิทยาศาสตร์เช่นนี้

หรือว่ามันจะมาจากพื้นที่อื่น?

"ไป! เราไม่อาจปล่อยให้ภัยคุกคามที่ไม่รู้จักเช่นนี้ปรากฏในเขตการทดสอบได้" เสียงเขาดุดัน "สั่งการให้เมืองหวงซาลงมือทันที  ไม่ว่าจะกำจัดมอนสเตอร์นี้ให้สิ้น หรืออย่างน้อยก็ล่อมันออกไป!"

"นอกจากนี้...ต้องหาทางตรวจสอบข้อมูลของมันให้ได้โดยเร็วที่สุด!"