บทที่ 51 เปิดมุมมองใหม่!

บทที่ 51 เปิดมุมมองใหม่!

สิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือความเงียบที่มาอย่างกะทันหัน

เมื่อครู่นี้ เจิ้งมู่ยังมีสีหน้าภาคภูมิใจ เตรียมจะพาทั้งสองเข้าไปในรถฐานทัพ เพื่ออวดผลงานชิ้นเอกของตนเองอยู่เลย แต่เพียงพริบตาเดียว เมื่อเห็นเงาร่างสองร่างที่ยืนอยู่ตรงทางเข้า เขาก็เงียบลงทันที

เขาลืมไปเสียสนิทว่าก่อนออกเดินทาง เขาได้นำ “ผลงานชิ้นเอกอื่นๆ” ของตัวเองเก็บไว้ในรถฐานทัพนี้ด้วย

จนเมื่อสบตากับหลั่นปิ่งเยว่ ที่เต็มไปด้วยแววดูแคลนอย่างชัดเจน เจิ้งมู่ก็รู้สึกได้ทันทีว่าภาพลักษณ์ของเขาในสายตาของเธอ คงพังครืนไปหมดแล้ว

แต่เขาจะทำอย่างไรได้?

การใฝ่หาความงาม เป็นจุดอ่อนที่มนุษย์ทุกคนอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ เช่นเดียวกับความปรารถนาที่จะลบเลือนความเสียดายในอดีต สิ่งเหล่านี้คือแรงยั่วยวนที่ต่อให้เป็นผู้ใหญ่ก็ไม่อาจปฏิเสธได้

และบังเอิญว่า…ตอนนี้เขาดันมีความสามารถที่จะทำให้นางเอก 3D ที่เคยอยู่เพียงในความทรงจำ มาปรากฏตัวต่อหน้าได้จริงๆ ทั้งยังสามารถพูดคุยกับพวกเธอได้ บ่งบอกว่าในอดีตเขาชื่นชอบพวกเธอเพียงใด...

เจิ้งมู่สบสายตาเย็นชาของหลั่นปิ่งเยว่ เขาเงียบไปชั่วขณะ ก่อนจะยักไหล่พลางเอ่ยเบาๆ

“ฉันก็แค่ทำผิดพลาดแบบที่ผู้ชายทุกคนอาจเคยทำเท่านั้นเอง”

ดวงตาของหลั่นปิ่งเยว่เย็นชากว่าเดิม เธอกวาดตามองสองร่างงามที่ยืนงุนงงอยู่ตรงทางเข้า ก่อนจะเดินผ่านเจิ้งมู่ไป พร้อมเสียงแค่นที่เย็นยะเยือก

“น่าขยะแขยง!”

เมื่อเห็นอีกฝ่ายก้าวตรงเข้าไปในรถฐานทัพเเล้ว เจิ้งมู่ก็รู้สึกได้ถึงแรงดึงที่ชายเสื้อของตน

“หัวหน้า ฮี่ฮี่…ดูเหมือนฉันจะเข้าใจนายผิดมาตลอดนะ ฉันเคยคิดว่านายเป็นคนมีศีลธรรม ไม่สนใจเรื่องพวกนี้เลย ไม่คาดคิดว่า…ฮี่ๆๆ โลลิผมทองแถมยังมีเด็กเปียอีกด้วย”

“หัวหน้าช่างรู้จักเลือกหาความสนุกจริงๆ”

เจิ้งมู่เหลือบมองไปยังตัวละครที่หลีเฉิงคุนพูดถึง สาวน้อยโลลิผมทอง ที่กำลังยืนงุนงงอยู่ที่ทางเข้า สายตาสับสน หันมามองหลั่นปิ่งเยว่ที่เดินผ่านไปด้วยความโมโห

“คุณท่าน…มารีโรสทำอะไรผิดหรือคะ?”

ทว่าน้ำเสียงหวานนุ่มนั้นกลับทำให้หลีเฉิงคุนตระหนักขึ้นมาได้ในทันที ว่าหุ่นยนต์เทพีฮาร์ดดิสก์รุ่นพิเศษที่เขาเพิ่งได้จากเจิ้งมู่เมื่อไม่กี่วันก่อนนั้น มันก็เป็นเพียงของกระจอกๆ เท่านั้นเอง!

“หัวหน้า ไม่สิ พ่ออุปถัมภ์! ฉันมีคำขอที่ไม่เหมาะสม…ท่านพ่อพอจะ…”

“ปัง!” เจิ้งมู่เตะไล่หลีเฉิงคุนที่คิดแต่เรื่องต่ำทรามออกไปอีกครั้ง ก่อนจะก้าวขึ้นรถ

เขารู้ดีว่าไอ้หมอนี่คิดอะไรอยู่ แค่ใช้ปลายเล็บเท้าก็เดาออกแล้ว

หุ่นยนต์เทพีฮาร์ดดิสก์ที่เขาเคยยกให้หลีเฉิงคุนไปนั้น  ก็ถือว่ามากเกินพอแล้ว ส่วนพวกที่อยู่ข้างเขาตอนนี้ไม่ว่าจะเป็นทีฟ่า มารีโรส ชิรานุยฟุมิ หรือน้องสาว 2B ทั้งหมดนั้นคือ คอลเลกชั่นส่วนตัวของเขา

นอกจากเขาเเล้ว…ก็ไม่มีใครแตะต้องได้แม้แต่นิดเดียว!

เมื่อเจิ้งมู่เดินเข้ามาในรถ ก็เห็นหลั่นปิ่งเยว่ายืนขวางอยู่ตรงทางเดิน คิ้วขมวดแน่น

เธอมองรอบๆ ความกว้างของทางเดิน แล้วหันไปคิดถึงขนาดตัวรถภายนอก

เพียงชำเลืองทองดู เจิ้งมู่ก็เข้าใจได้ทันทีว่าอีกฝ่ายคิดอะไรอยู่

“พอเถอะ ตัวรถฐานทัพนอกจากขนาดจะใหญ่แล้ว ภายในยังมีพื้นที่เสริมพิเศษอีก ความจริงแล้วพื้นที่ภายในกว้างกว่าที่เห็นจากภายนอกสองถึงสามเท่าเลยนะ”

ได้ยินดังนั้น หลั่นปิ่งเยว่ก็เหลือบตามองเขาอย่างลึกซึ้งอีกครั้ง

เเต่เมื่อเห็นทีฟ่าและมารีโรสเดินตามเข้ามา เธอก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะหยันเบาๆ

“อาชีพช่างกลในมือนาย กลับแสดงผลเกินกว่าอาชีพระดับ A ไปไกลเลยนะ ถ้าใครบางคนเอาแรงไปใช้พัฒนา ‘พลังต่อสู้’ มากกว่านี้ ก็คงดีไม่น้อย”

ทว่าเจิ้งมู่เพียงยักไหล่เบาๆ ไม่คิดจะโต้ตอบ

เเละภายใต้การนำพาของทีฟ่าและมารีโรส พวกเขาก็เดินมาถึงศูนย์ควบคุมของรถฐานทัพ หรือก็คือห้องขับขี่

ซึ่งในนั้น มีหญิงสาวในชุดโบราณสีแดงสดยืนรออยู่เงียบๆ เเละร่างนั้นก็คือ เรดควีน

เมื่อเห็นดังนั้น หลั่นปิ่งเยว่ก็อดระเบิดอารมณ์ออกมาไม่ได้อีกครั้ง

“เจิ้งมู่! นายนี่ไม่เคยคิดจะจริงจังเลยสักเรื่องหรือไง!มาทำการทดสอบ เเต่ก็ยังไม่ละทิ้งความคิดสกปรกพวกนั้นอีก!”

เจิ้งมู่กะพริบตา ครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะชี้ไปที่เรดควีนซึ่งยืนกอดอกอยู่ตรงหน้า

“เธอเข้าใจผิดแล้ว คนตรงหน้านี้ไม่เหมือนทีฟ่าและมารีโรส นี่คือเรดควีน เธอคือปัญญาประดิษฐ์ขั้นสูงของรถฐานทัพคันนี้ เธอถือเป็นสิ่งมีชีวิตอัจฉริยะ เพียงแต่ฉันสร้างร่างจำลองมนุษย์ให้เธอเท่านั้น”

หลั่นปิ่งเยว่ถึงกับอึ้งไป หันไปสบสายตากับรอยยิ้มบางของเรดควีน

เเต่ก่อนที่เธอจะได้พูดอะไร เสียงของเรดควีนก็ดังขึ้นมาทันที

“คุณผู้หญิง กรุณาวางใจได้ ถึงเจ้านายจะสร้างทีฟ่าและมารีโรสขึ้นมา แต่เรื่องที่คุณกังวลนั้น ไม่เคยเกิดขึ้นจริง โปรดอย่ากังวลไปเลยค่ะ”

หลั่นปิ่งเยว่แทบไม่เชื่อหูตัวเอง ปัญญาประดิษฐ์ตรงหน้านี้ช่างฉลาดเกินคาด ดูไม่ออกเลยแม้แต่น้อยว่ามันไม่ใช่มนุษย์

แต่เเล้วไม่นาน ใบหน้าของเธอก็แดงระเรื่อขึ้น เมื่อไตร่ตรองถึงความหมายในคำพูดนั้น

“ฉะ…ฉันไม่ได้กังวลอะไรทั้งนั้น! ฉันก็แค่ทำตามคำสั่งของแม่ให้มาคอยดูเจิ้งมู่เท่านั้น!”

คำแก้ตัวที่อ่อนแรงเช่นนั้นทำให้เรดควีนเพียงยิ้มรับ พยักหน้าเบาๆ ทว่าในสายตาของเธอกลับทอดมองไปยังเจิ้งมู่ที่ยืนอยู่ข้างกาย

“นายท่าน ขั้นตอนต่อไป เราจะไปที่ไหนกันคะ?”

ทันใดนั้น บนจอใหญ่ด้านข้างก็ปรากฏแผนที่ทะเลทรายกลืนกระดูกขึ้นมา มีทั้งตำแหน่งของพวกเขา และตำแหน่งเมืองหวงซาแสดงอย่างชัดเจน

เจิ้งมู่หัวเราะเบาๆ “ไปเมืองหวงซา แทนที่จะบุกเข้าฝูงแกะแล้วลำบากลำบนไล่ล่า ฉันชอบการนั่งรอให้เหยื่อเดินเข้ามาหามากกว่า”

เรดควีนพยักหน้า และในวินาทีต่อมา รถฐานทัพก็เริ่มเคลื่อนไหวอย่างช้าๆ โดยที่ไม่มีใครเห็นเธอแตะต้องสิ่งใดเลย

ขณะนั้น ทีฟ่าก็ถือถาดน้ำชาเข้ามา วางไว้เบื้องหน้า

“เจ้านาย คุณผู้หญิง ที่นี่มีชา กาแฟ และโซดาเย็น คุณอยากดื่มอะไรดีคะ?”

หลีเฉิงคุนมองทีฟ่าที่สวมชุดสาวใช้ ดวงตาเต็มไปด้วยความปรารถนา ก่อนจะเหลือบมองเจิ้งมู่ แต่เขาก็เพียงทำเป็นเมินเฉย

หลีเฉิงคุนถอนหายใจเฮือกหนึ่ง แล้วหยิบโซดาเย็นแก้วหนึ่งขึ้นมาอย่างเงียบๆ

ในห้องควบคุม เมื่อเห็นรถฐานทัพค่อยๆ เคลื่อนที่ไปบนแผนที่ หลั่นปิ่งเยว่ก็ขมวดคิ้วขึ้นมาราวกับคิดอะไรบางอย่างได้ ก่อนจะถามว่า “นายคิดจะปล้นคะแนนจากคนที่มุ่งหน้าไปจุดอพยพ ก่อนที่พวกเขาจะถึงใช่ไหม?”

เจิ้งมู่พยักหน้า…แล้วก็ส่ายหน้า

“คะแนน แน่นอนว่าต้องได้จากพวกเขา แต่เราไม่อาจมองแค่คะแนนเพียงอย่างเดียวได้”

เขามองไปที่ทั้งสองคน ก่อนจะเปิดเผยแผนการในที่สุด

“ทะเลทรายกลืนกระดูก…ไม่ใหญ่จนหาที่สิ้นสุด แต่ก็ไม่เล็กเกินไป ด้วยความสามารถของเราตอนนี้ การตามหาคนที่สอบเข้ามหาวิทยาลัยเตรียมทหารตะวันตกเฉียงใต้ทั้งหมด ไม่ใช่เรื่องยากเย็น”

“แค่พวกเราสามคนเข้าเรียน มันง่ายก็จริง…แต่ว่า หากปีนี้มหาวิทยาลัยทหารตะวันตกเฉียงใต้เหลือนักศึกษาใหม่เพียงไม่กี่คน การลดระดับก็หลีกเลี่ยงไม่ได้”

หลีเฉิงคุนที่ยืนอยู่ข้างๆ ถึงกับสะอึก เขาถือโซดาแน่น หายใจแรง

“หัวหน้า…นายคงไม่ได้หมายความว่า นายจะพานักศึกษาใหม่ของมหาวิทยาลัยเตรียมทหารตะวันตกเฉียงใต้ทั้งสองพันคนเข้ารอบไปด้วยกันจริงๆ หรอกนะ!”

“นั่นมันคะแนนตั้งสองพันคนเลยนะ!”