บทที่ 48 เมืองหวงซา ถูกลดระดับก่อนเข้าเรียนด้วยซ้ำ?

บทที่ 48 เมืองหวงซา ถูกลดระดับก่อนเข้าเรียนด้วยซ้ำ?

"โอ้โห…มหาวิทยาลัยเตรียมทหารตะวันตกเฉียงใต้ทั้งที่เคยเป็นมหาวิทยาลัยชั้นนำมาก่อน แต่ปีนี้กลับได้เด็กใหม่มาไม่ถึงสิบคน เกณฑ์เข้มงวดไปหรือเปล่า? หรือว่าจะถูกคัดออกยกชุดเลยล่ะทีนี้ ฮ่าฮ่า…"

เสียงเย้ยหยันแทงหู ทำเอาเหอกวงควันออกหูทันที เขากำลังจะสวนกลับอยู่แล้ว แต่ทันใดนั้นก็มีเสียงฮึดฮัดตวาดขึ้น

"ฮึ! ใช่ว่ามีคนน้อยแล้วพวกคุณจะมาหัวเราะเยาะได้ มหาวิทยาลัยเตรียมทหารตะวันตกเฉียงใต้ของพวกเราแม้จะกำลังลำบาก แต่ก็ไม่เคยลืมเกียรติภูมิ! หรือพวกคุณลืมไปแล้ว ว่าตัวเองมาจากพื้นเพที่เคยตกอับเพียงใด?"

สิ้นเสียง ทุกสายตาก็หันไปยังชายชุดดำผู้พูด เหอกวงกับเจ้าหน้าที่ทั้งหลายยืดตัวตรงในทันที "พลเอกฉิน!"

เจิ้งมู่กับเพื่อนๆ ต่างมองชายผู้นี้ด้วยความสงสัยและตกตะลึง เพราะคนที่เหอกวงยังยกมือเคารพเช่นนี้ ต้องไม่ใช่บุคคลธรรมดาแน่นอน เพียงคำตักเตือนจากปากพลเอกฉิน เจ้าหน้าที่จากมหาวิทยาลัยอื่นที่กำลังหัวเราะเยาะก็รีบปิดปากเงียบ ก้มหน้าถอยไปทันควัน

"ท่านนายพล… ทำไมถึงมาที่นี่ด้วยตัวเองล่ะครับ?" เหอกวงถามด้วยท่าทางเกรงใจ

แต่สายตาของพลเอกฉินกลับหรี่ลงทันที เมื่อเห็นว่าผู้สมัครที่ยืนอยู่ข้างหลังเหอกวงมีเพียงน้อยนิด "ไม่คิดเลยว่าสถานการณ์ของพวกคุณจะย่ำแย่ถึงเพียงนี้"

คำพูดนี้ทำให้ทุกคนอึ้งไปตามๆ กัน พลเอกฉินถอนหายใจ ก่อนกล่าวต่อ "ฉันบินตรงมาจากมณฑลกู่ฉิน ที่นั่นทั้งมณฑลปีนี้มีผู้สมัครเข้าสู่มหาวิทยาลัยเตรียมทหารตะวันตกเฉียงใต้แค่เจ็ดสิบเอ็ดคนเท่านั้น…"

น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความอัดอั้นทำเอาเจิ้งมู่และคนอื่นใจหายวาบ แม้พลเอกฉินจะเป็นคนใจแข็ง แต่ในตอนนี้กลับพูดด้วยความหมดหวังอย่างปิดไม่มิด

"ดูท่า… มณฑลเฮยจินของพวกคุณก็คงไม่ต่างกันนัก"

เหอกวงกับพรรคพวกหน้าถอดสี พวกเขารู้ดีอยู่แล้วว่าปีนี้การรับสมัครคงยากลำบาก แต่ก็ไม่คิดว่าจะหนักหนาสาหัสขนาดนี้ ทั้งมณฑลยังไม่ถึงร้อยคน! หากรวมทั้งอาณาจักรมังกรแล้ว ถ้ามีผู้สมัครถึงสองพันคนก็นับว่าฟ้าประทานแล้ว

ทว่า…ตรงข้ามกับมหาวิทยาลัยเซิ่งชิง ที่เเค่ในมณฑลเฮยจินเพียงมณฑลเดียว ก็มีตัวเลขเท่านี้แล้ว!

เบื้องหลังเจิ้งมู่ หลายคนที่ได้ยินข่าวนี้ต่างพากันสีหน้าสลด แววตาเต็มไปด้วยความเสียใจ แต่จะทำอย่างไรได้… ข้อมูลการลงทะเบียนถูกผูกติดไปแล้ว เปลี่ยนสถาบันไม่ได้อีกเเล้ว หากสอบไม่ผ่านก็เท่ากับถูกเตะออกจากเส้นทางนักศึกษามหาวิทยาลัย ต้องกลายเป็นผู้ปลุกอาชีพระดับล่าง หางานในสมาคม หรือไม่ก็ไปดิ้นรนเป็นนักผจญภัยอิสระในป่าอย่างสิ้นหวัง

บรรยากาศเริ่มเคร่งเครียดขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งเสียงประกาศดังขึ้น แท่นเคลื่อนย้ายพร้อมใช้งานแล้ว! เเละเพราะมีพลเอกฉินร่วมอยู่ด้วย กลุ่มของเจิ้งมู่จึงได้สิทธิ์เข้าไปก่อน

แสงสว่างเจิดจ้าปกคลุมทุกสิ่ง ภายในสภาพเเวดล้อมที่กำลังหมุนวน เจิ้งมู่กลับรู้สึกว่ามีร่างนุ่มนิ่มมาอยู่ในอ้อมแขน กลิ่นหอมสดชื่นลอยมาแตะจมูก เมื่อภาพตรงหน้ากลับมาชัดอีกครั้ง เขาก็พบว่ากำลังโอบร่างของหลั่นปิ่งเยว่ไว้แน่น!

"อ๊ะ!" เธอรีบผลักเขาออก ใบหน้าแดงซ่าน หันข้างอย่างขวยเขิน

"โห หัวหน้า! ดูสิ กว้างใหญ่มาก!" หลี่เฉิงคุณร้องอุทานออกมา

เมื่อเจิ้งมู่เงยหน้าขึ้นไปมองรอบๆ ท้องฟ้าสีส้มหม่น อากาศร้อนแห้งแล้ง แค่หายใจหนึ่งครั้งก็รู้สึกได้ถึงกลิ่นทรายปะปนอยู่เต็มปอด

เหอกวงก้าวเข้ามา สั่งการเสียงหนักแน่น "เอาบัตรประจำตัวของพวกเธอไปแสดง พวกเขาจะหาที่พักชั่วคราวให้ ไปจัดการเองก็เเล้วกันนะ พอดีฉันมีธุระต้องไปก่อน"

เมืองหวงซาสมดั่งชื่อ เมืองป้อมกลางทะเลทรายกลืนกระดูก สภาพแวดล้อมเลวร้าย มีทหารประจำการหนาแน่นทั้งปี เเละที่พักของพวกเขาก็เรียบง่ายเหมือนค่ายทหาร ไม่มีความสะดวกสบายใดๆเเม้เเต่น้อย

"หัวหน้า ดูเหมือนสถานการณ์จะเลวร้ายกว่าที่คิดอีกนะ" หลี่เฉิงคุณถอนหายใจ "เห็นสีหน้าของพลเอกฉินแล้ว ฉันว่า… ไม่แน่ว่ามหาวิทยาลัยเตรียมทหารตะวันตกเฉียงใต้อาจถูกลดระดับก่อนถึงการแข่งขันใหญ่เสียด้วยซ้ำ"

เจิ้งมู่พยักหน้าเคร่งขรึม ข้างๆ หลั่นปิ่งเยว่ก็เอ่ยขึ้นเบาๆ "ฉันรู้สึกว่ามหาวิทยาลัยอื่นๆ อาจจะร่วมมือกันกดดันเรา ทั้งที่เรื่องการถูกลดระดับยังไม่ยืนยันออกมาเลย ทำไมข่าวถึงได้กระจายไปทั่วประเทศรวดเร็วขนาดนั้นกันเล่า?"

เธอทอดถอนใจ "อาจารย์เหอคงไม่ได้บอกความจริงทั้งหมด…"

เจิ้งมู่ไม่ได้เถียง เพียงแค่มองลมทรายนอกหน้าต่าง ดวงตาเปล่งแสงคมกล้า  หากปีนี้รับนักศึกษาได้น้อยเกินไป เกรงว่ามหาวิทยาลัยเตรียมทหารตะวันตกเฉียงใต้จะถูกลดระดับจริงๆ ก่อนพวกเขาจะได้เริ่มเรียนเสียอีก!

เขาหัวเราะหึในลำคอ "มหาวิทยาลัยเตรียมทหารตะวันตกเฉียงใต้ ทั้งที่ฉันยังไม่ทันก้าวเข้าไป ก็ต้องมาคิดหาทางกอบกู้อนาคตเสียแล้ว พวกเขาจะขอบคุณฉันยังไงดีล่ะเนี่ย?"

พอถึงรุ่งเช้า พวกเขาถูกปลุกด้วยเสียงโครมคราม ทั้งเสียงเคาะประตูและเสียงโทรโข่งเรียกให้รวมตัว ทหารหลายคนพาพวกเขาไปยังลานโล่งนอกเมืองหวงซา

ทว่าภาพที่เห็น กลับทำเอาทุกคนตะลึง คนเป็นหมื่นต่อแถวอย่างเป็นระเบียบ แถวของแต่ละมหาวิทยาลัยทอดยาวสุดลูกหูลูกตา… ยกเว้นของมหาวิทยาลัยเตรียมทหารตะวันตกเฉียงใต้ที่มีเพียงหยิบมือเดียว

"พลเอกฉิน!" ชายชราคนหนึ่งตะโกนขึ้น "ลุงลองคิดดูเถอะ รับคนได้แค่สองพันกว่าคน ทั้งประเทศรวมกันยังไม่พอจะต่อกรกับสถาบันอื่น เเล้วเเบบนี้ไม่คิดจะลดเกณฑ์ลงบ้างหรือยัง?"

พลเอกฉินหัวเราะเย็น "อธิการบดีหลิว จงห่วงสภาพของตัวเองไปเถอะ! จริงอยู่ว่ามหาวิทยาลัยเซิ่งชิงของพวกคุณเก่งจริง มีผู้สมัครถึงเจ็ดหมื่นคน แต่ถ้าควบคุมการสอบไม่ดี ต่อให้เป็นมหาวิทยาลัยที่ยิ่งใหญ่แค่ไหน ก็อาจได้เสียใจทั้งมหาวิทยาลัย!"

คำพูดนั้นบาดลึก รอยยิ้มของอธิการบดีหลิวเว่ยฉีแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชา "ขอบคุณท่านพลเอกที่เป็นห่วง แต่สถาบันของเราเตรียมเรือเหินเมฆาไว้โดยเฉพาะ ตราบใดที่ฝ่ายทหารไม่ลำเอียง ปัญหาที่ท่านกังวล… ก็ไม่มีทางเกิดขึ้นแน่นอน"

สายตาของทั้งสองสบกันกลางอากาศ การประลองที่ไร้เสียง ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว…