บทที่ 47 ระดับ B ไม่สู้หมา ระดับ A เกลื่อนกลาด

บทที่ 47 ระดับ B ไม่สู้หมา ระดับ A เกลื่อนกลาด

นอกเมืองหยุนถง ขบวนรถที่บรรทุกผู้ปลุกอาชีพหน้าใหม่จากเมืองหยุนถง ค่อยๆ เคลื่อนออกไปท่ามกลางสายตาอาลัยและคาดหวังของบรรดาพ่อแม่

ในรถบัสขนาดใหญ่ของมหาวิทยาลัยเตรียมทหารตะวันตกเฉียงใต้ นอกจากคนขับและเจ้าหน้าที่รับสมัครอย่างเหอกวงเเล้ว ก็มีเพียงเจิ้งมู่ หลีเฉิงคุน และหลั่นปิ่งเยว่สามคนเท่านั้น

ใช่แล้ว ปีนี้ มหาวิทยาลัยเตรียมทหารตะวันตกเฉียงใต้ในเมืองหยุนถง สามารถรับสมัครนักศึกษาได้เพียงพวกเขาสามคนเท่านั้น!

เหอกวงนั่งอยู่แถวหน้า มองรถของมหาวิทยาลัยอื่นๆ ที่เต็มไปด้วยเหล่านักศึกษาใหม่ ก็ได้เเต่ถอนหายใจ สีหน้าอึดอัดปนความไม่ยอมแพ้ ก่อนจะกลายเป็นเสียงทอดถอนใจลึกๆ

"อาจารย์เหอถอนหายใจแบบนั้น ทำให้ผมรู้สึกเหมือนถูกเหยียดเลยนะ" หลีเฉิงคุนพึมพำอย่างไม่สบอารมณ์

เหอกวงหันมา มองเด็กทั้งสามคนแล้วส่ายหน้าอย่างจนใจ "พูดกันตรงๆ ถ้าไม่ใช่เพราะพวกเธอมีเหตุผลพิเศษแต่แรก ฉันคงจะแนะนำให้ไปเลือกมหาวิทยาลัยอื่นเเล้ว... มันน่าลำบากใจจริงๆ"

เจิ้งมู่ขมวดคิ้วเล็กน้อย "อาจารย์เหอ ตอนนี้สถานการณ์ของมหาวิทยาลัยเราแย่ขนาดนั้นเลยเหรอครับ? เรื่องลดระดับยืนยันแล้วหรือยัง?"

เหอกวงถอนหายใจ พยักหน้าแล้วก็ส่ายหน้า "ยังไม่ประกาศ แต่ก็ถือว่ามีการลงมติร้อยเปอร์เซ็นต์แล้ว"

เขาพูดเสียงหนักแน่น "ทุกอย่างขึ้นกับการแข่งขันของผู้ปลุกอาชีพหน้าใหม่ในอาณาจักรมังกรปีนี้ ถ้าเด็กรุ่นใหม่อย่างพวกเธอ ไม่มีใครสามารถติดสิบอันดับแรกได้ การลดระดับก็เลี่ยงไม่ได้... น่าเสียดาย"

เหอกวงหันกลับมามองเด็กทั้งสาม สีหน้าขมขื่นยิ่งนัก "มีข่าวลือไปทั่วแล้วว่าปีนี้นักศึกษาของเรา ทั้งปริมาณและคุณภาพลดลงมหาศาล แบบนี้เธอคิดว่าจะไปแข่งกับมหาวิทยาลัยเซิ่งชิงได้ยังไง?"

คำพูดนั้นทำให้แม้แต่หลีเฉิงคุนกับหลั่นปิ่งเยว่ยังขมวดคิ้วหนักใจ จากที่เมืองหยุนถงรับได้เพียงสามคน ก็ชัดแล้วว่าสถานการณ์ของมหาวิทยาลัยเตรียมทหารตะวันตกเฉียงใต้กำลังตกอยู่ในสถานการณ์ไม่สู้ดี

"แล้วทางมหาวิทยาลัยไม่คิดจะลดเกณฑ์ลงบ้างเลยเหรอคะ?" หลั่นปิ่งเยว่ถามขึ้น

เหอกวงกับเจ้าหน้าที่อีกคนส่ายหน้าพร้อมกัน น้ำเสียงเต็มไปด้วยความหยิ่งผยอง "แม้มหาวิทยาลัยเราจะอยู่ในช่วงตกต่ำ แต่พื้นฐานก็เหมือนกับสถาบันชั้นนำ จะลดเกณฑ์ลงไปให้เสื่อมเสียเกียรติทำไม?"

บรรยากาศในรถเงียบลงทันตา หลีเฉิงคุนกับหลั่นปิ่งเยว่แม้ไม่พูด แต่ก็อดคิดไม่ได้ว่า เหตุผลฟังขึ้น แต่แบบนี้ก็ยิ่งเสี่ยงจะหลุดจากกลุ่มมหาวิทยาลัยชั้นนำเข้าไปอีกไม่ใช่เหรอ?

เจิ้งมู่มองออกไปนอกหน้าต่าง สายตาเต็มไปด้วยความครุ่นคิด ยังมีเวลาอีกหนึ่งปี ก่อนการแข่งขันใหญ่ครั้งหน้า หนึ่งปีนี้ ก็คงเพียงพอให้เราทำอะไรได้อีกมาก...

สถานที่ทดสอบคือ "ทะเลทรายกลืนกระดูก" ทางตะวันตกเฉียงเหนือของอาณาจักรมังกร พวกเขาต้องเดินทางไปยังเมืองใหญ่ใกล้ๆ ก่อน แล้วใช้แท่นเคลื่อนย้ายไปยังเมืองใกล้ทะเลทราย

เมืองหยวนผิง เมืองใหญ่ที่มีแท่นเคลื่อนย้ายที่ใกล้เมืองหยุนถงที่สุด เมื่อขบวนของเจิ้งมู่มาถึง ก็ต้องตกตะลึงกับภาพตรงหน้า

มีเสียงพูดคุยดังระงม

"พวกเรามาจากเมืองเทียนเหยา พวกนายก็มาสอบเข้ามหาวิทยาลัยเทียนเป่ยเหมือนกันเหรอ?"

"ใช่สิ เมืองเทียนเหยาปีนี้โหดมาก มีผู้ปลุกอาชีพระดับ B เยอะจนล้น!"

"เฮ้อ ฉันเองก็ระดับ B นะ ก่อนหน้านี้ยังภูมิใจอยู่เลย แต่พอมาถึงที่นี่กลับเหมือนกบในบ่อ ดูสิๆ ตรงนั้น!"

"โอ้โห! ผู้ปลุกอาชีพระดับ S!"

"ซี๊ด... ระดับ S งั้นเหรอ? ขนาดที่นี่มีไม่กี่คนก็ยังเจอระดับ S แล้ว ถ้าทั้งมณฑลเฮยจินล่ะ? หรือทั้งประเทศล่ะ..."

เจิ้งมู่กับเพื่อนๆ เหลือบตามองไปทันที

ก่อนจะเห็นชายหนุ่มผมขาว แบกดาบโบราณ สวมชุดชิงซานแบบโบราณ ยืนอยู่อย่างสงบ แม้คนรอบตัวจะซุบซิบไม่หยุด แต่เขากลับไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย

ดูจากแถวแล้ว เขาคือหนึ่งในผู้เข้าสอบของมหาวิทยาลัยเซิ่งชิง

"ระดับ S เหรอ..หึ." เจิ้งมู่ยกกระเป๋าสไลม์บนหลังขึ้น ดวงตาแวบผ่านด้วยไอสังหาร ก่อนจะก้าวตามเหอกวงไปอีกทาง

เขาไม่ทันสังเกต ชายหนุ่มผมขาวที่เงียบมาตลอดกลับเงยหน้าขึ้น ขมวดคิ้วมองเงาหลังของเขา

"...หรือว่าฉันรู้สึกไปเองหรือเปล่า?"

ชายหนุ่มพึมพำเบาๆ เขาเพิ่งสัมผัสกระแสคมกริบที่ทำให้ตัวเอง ผู้ปลุกอาชีพระดับ S ยังรู้สึกได้ถึงภัยคุกคามชัดเจน แต่เมื่อมองไป กระแสนั้นกลับหายวับไปแล้ว

เพื่อนๆ ข้างตัวสังเกตเห็น ก็รีบหัวเราะเยาะ

"ฮ่าฮ่า กู้หมิง ไม่ต้องสนใจหรอก พวกนั้นมาจากมหาวิทยาลัยเตรียมทหารตะวันตกเฉียงใต้ มหาวิทยาลัยกระจอกๆเเบบนี้ คิดไม่ถึงเลยว่าจะมีคนกล้าเลือกมหาวิทยาลัยนั้นจริงๆ"

ทว่าชายหนุ่มที่ชื่อกู้หมิงเพียงแต่หลุบตาลง ไม่พูดอะไร

เขาเองก็ได้ยินข่าวเรื่องมหาวิทยาลัยเตรียมทหารตะวันตกเฉียงใต้อยู่แล้ว ในความคิดของเขา คนที่ทำให้เขารู้สึกถึงอันตรายได้ขนาดนี้ ไม่น่าจะเลือกมหาวิทยาลัยที่กำลังเสื่อมถอยแบบนั้น ใครกันจะเอาอนาคตของตัวเองมาเล่นตลก?

อีกด้านหนึ่ง….

เจิ้งมู่เดินตามเหอกวงเข้าไปยังศูนย์กลางของลานแท่นเคลื่อนย้าย ตรงนั้นมีผู้คนมากมาย และท่ามกลางพวกเขา ก็มีผู้รับผิดชอบการรับสมัครของมหาวิทยาลัยเซิ่งชิงจากเมืองหยุนถง คนที่เคยปฏิเสธเจิ้งมู่อยู่ด้วย

เขายิ้มเยาะ "เฮ้ เหอกวง คราวนี้รวมเมืองหยวนผิงกับเมืองรอบๆ ด้วยนะ พวกคุณคงไม่ได้รับสมัครมาแค่ไม่กี่คนนี้หรอกใช่ไหม? เกณฑ์มันสูงเกินไปหรือเปล่า?"

สีหน้าของเหอกวงดำคล้ำขึ้นมาทันที

รวมหลายเมืองแล้ว มหาวิทยาลัยอื่นๆ มีคนสมัครเข้าสอบเป็นร้อยสองร้อย แต่มหาวิทยาลัยเตรียมทหารฯ ของเขา รวมพวกของเจิ้งมู่เข้าไปด้วย ก็ยังไม่ถึงสิบคน!

เสียงหัวเราะดังมาจากเจ้าหน้าที่ของมหาวิทยาลัยอื่นๆ บางคนถึงกับทำหน้ากังวลแสร้งว่าเห็นใจ

"โอ้โห มหาวิทยาลัยเตรียมทหารตะวันตกเฉียงใต้ขึ้นชื่อว่าเป็นสถาบันชั้นนำ แต่คนเข้าสอบกลับมีน้อยแค่นี้ จะไม่ถูกคัดออกหมดเลยหรือไง? แบบนี้ลำบากแย่..."