บทที่ 43  ระหว่างทีฟ่ากับความบริสุทธิ์ ฉันเลือกอย่างแรก

บทที่ 43  ระหว่างทีฟ่ากับความบริสุทธิ์ ฉันเลือกอย่างแรก

“นี่…นี่มันคือสิ่งที่นายเรียกว่า ‘เครื่องจักรกลเเบบใหม่’ งั้นเหรอ!”

บนพุ่มไม้ที่เจิ้งมู่เคยอยู่ก่อนหน้านี้ มีกิ่งก้านที่หนาทึบบังตาไว้ แต่เมื่อหลั่นปิ่งเยว่เห็น "ผลงานใหม่" ในคำพูดของเจิ้งมู่ เสียงคำถามที่ทั้งอาย โกรธ สงสัย และแฝงความขมขื่นก็ดังจากปากของเธอ

ด้านล่าง หลีเฉิงคุนก็แทบจะคันหัวใจจนข่วนไม่ถึง เขาอยากปีนขึ้นไปดูนักหนาว่า “ผลงานใหม่” ที่เจิ้งมู่พูดถึงมันหน้าตาเป็นแบบไหน จนถึงขั้นต้องขอยืมเสื้อผ้าของดาวโรงเรียนอย่างหลั่นปิ่งเยว่มาให้ใช้

เขาอยากรู้นัก ว่าตกลงมันเป็นเครื่องจักรกลแบบไหนกันแน่ ถึงทำเอาสาวสวยเสียงสั่น และพูดจาแปลก ๆ ได้ขนาดนั้น แต่พอเจิ้งมู่สั่งห้ามไม่ให้ปีนขึ้นไป เขาก็ทำได้แค่เดินวนอยู่ข้างล่างอย่างคนอยากรู้อยากเห็น

“นายท่าน…แล้วคุณผู้หญิงท่านนี้เป็นใครเหรอคะ?” เสียงหวานใสของทีฟาดังขึ้น ดวงตากลมโตที่กะพริบพราวพร่าง ทำเอาเธอดูเหมือนคนจริง ๆ ยิ่งกว่าคนจริงๆเสียอีก

ภาพนั้นทำให้หลั่นปิ่งเยว่หน้าแดงจัด ความอับอายและความตกใจผสมกันจนหัวใจเต้นรัว เธอมองทีฟาแล้วเอื้อมมือไปแตะที่แขนอีกฝ่าย สัมผัสนั้น…นุ่ม ลื่น อุ่นราวกับเนื้อหนังแท้ๆ!

เธอหันหน้ากลับมามองเจิ้งมู่อีกครั้ง ดวงตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยแทบจะเจาะทะลุ “นี่นาย…คิดจะเอาเธอไปทำอะไร? แล้ว…ทำไมถึงต้องให้เธอใส่เสื้อผ้าของฉันด้วย?”

เจิ้งมู่รีบโบกมือปฏิเสธแทบไม่ทัน “อย่าคิดมากสิ! ฉันมีเสื้อผ้าแค่ชุดเดียว จะให้อีกฝ่ายไปใส่เสื้อผ้าของเจ้าเฉิงคุณก็ไม่ใช่เรื่องนี่นา เเบบนั้นจะดูเหมือนอะไรล่ะ…ก็เลยต้องเป็นเสื้อผ้าของเธอเท่านั้นแหละ”

แต่แววตาของหลั่นปิ่งเยว่ก็ยังเต็มไปด้วยความระแวง “นายสร้างเครื่องจักรกลที่เหมือนคนจริงขนาดนี้ ทั้งยังมีสติปัญญา มีรูปร่างเหมือนมนุษย์ทุกอย่าง…นาย…ไม่ได้สร้างขึ้นมาเพื่อทำเรื่องแบบนั้นใช่ไหม?”

คำถามที่ตรงไปตรงมาเเบบนี้ ทำเอาเจิ้งมู่เกือบสำลักน้ำลายตัวเอง เขาสบถในใจว่าต่อให้ต้องสาบานด้วยชีวิต ก็ไม่มีวันยอมรับเด็ดขาด “ไม่มี! ไม่มีแน่นอน! เรื่องนั้นฉันไม่มีวันทำ! ที่เธอเห็นนี่ก็แค่…เอ่อ…เกิดไอเดียใหม่ขึ้นมาเฉย ๆ เท่านั้น มันเป็นแค่ความบังเอิญ!”

หลั่นปิ่งเยว่มองหน้าเขาอยู่พักหนึ่ง สุดท้ายก็ยอมเชื่อ แม้ในใจยังมีเงาสงสัยติดอยู่ก็ตาม เธอถอนหายใจ พลางคว้าเอาเสื้อเชิ้ตกับกางเกงยีนส์จากกระเป๋าออกมา “เอาไปให้เธอใส่ก็แล้วกัน”

ทีฟารับไปด้วยท่าทีอ่อนหวาน เริ่มสวมเสื้อผ้าอย่างชำนาญ กลิ่นหอมอ่อน ๆ ลอยอบอวลไปในอากาศ ผิวเนียนนุ่ม และท่าทางที่แทบไม่ต่างจากผู้หญิงจริง ๆ ทำเอาหลั่นปิ่งเยว่ถึงกับอึ้ง  เจิ้งมู่ทำได้ถึงขั้นนี้เชียวหรือ?

“นายท่าน…เสื้อมันคับไปหน่อยค่ะ” ทีฟาก้มหน้าพูดเสียงนุ่ม พลางพยายามกลัดกระดุมตรงหน้าอก

เจิ้งมู่จึงรีบหันหน้าหนีทันที แต่พอหันกลับมาก็สบเข้ากับสายตาคมเย็นเฉียบของหลั่นปิ่งเยว่เข้าเต็ม ๆ เขารีบยกมือเกาหัวแก้เก้อ “เอ่อ…ทน ๆ ไปก่อนนะ เดี๋ยวกลับเมืองแล้ว—”

“ป๊าง!” เสียงดังขึ้นขัดจังหวะ กระดุมเม็ดหนึ่งกระเด็นออกมาจากเสื้อของทีฟา พุ่งไปกระแทกหน้าผากหลั่นปิ่งเยว่เข้าเต็ม ๆ

บรรยากาศเย็นยะเยือกลงทันที เจิ้งมู่รู้สึกเหมือนฝ่าเท้าเริ่มแข็งเป็นน้ำแข็ง แต่ทีฟากลับรีบโค้งขอโทษเสียงใส “ขอโทษจริง ๆ ค่ะ ดิฉันไม่ได้ตั้งใจเลย ได้โปรดยกโทษให้ด้วยนะคะ”

คำขอโทษอันอ่อนหวานนั้นกลับทำให้เลือดในหัวของหลั่นปิ่งเยว่วิ่งพล่าน เธอตวัดมือตบไปเต็มแรง “เพี๊ยะ! ไร้ยางอาย!”

…

ระหว่างทางกลับเมือง รถทั้งคันเงียบกริบ เจิ้งมู่จับพวงมาลัยแน่น มองตรงไปข้างหน้า ส่วนข้างหลัง หลีเฉิงคุนก็เอาแต่มองทีฟาอย่างห้ามไม่อยู่

ตั้งแต่รู้ว่าผู้หญิงสวยระดับเทพธิดาตรงหน้าคือ “เครื่องจักรกล” ที่เจิ้งมู่สร้างขึ้นเอง เขาเองก็เปลี่ยนมุมมองจากที่มองเจิ้งมู่เป็นเเค่ “หัวหน้า” ไปเป็น “พระเจ้า” ในทันที

และยิ่งคิดต่อไปอีกว่า เครื่องจักรกลต่อสู้ T-800 ของเจิ้งมู่ ตอนแรกมีแค่ตัวเดียว แต่ตอนนี้กลายมาเป็นหลายสิบตัวแล้ว ดังนั้น…แบบแปรนหุ่นยนต์ผู้หญิงสวยแบบนี้ ก็คงไม่ใช่มีแค่ “หนึ่งเดียว” หรอกสินะ!

“เอ่อ…หัวหน้า…ไม่สิ พ่ออุปถัมภ์! ฉัน”

เเต่ยังไม่ทันพูดจบ ก็เห็นหลั่นปิ่งเยว่หันกลับมามองด้วยสายตาเย็นชา หลีเฉิงคุนเลยต้องกลืนคำลงคอไปในทันที

เมื่อกลับมาถึงบ้าน หลั่นปิ่งเยว่ก็หันมามองเจิ้งมู่กับทีฟาที่ลงจากรถด้วยกัน ก่อนจะส่งสายตาเตือนอย่างรุนแรง แล้วเดินหนีไปโดยไม่หันกลับมาอีก

ส่วนหลีเฉิงคุน พอเห็นเธอหายลับตาไป ใบหน้าก็เปลี่ยนเป็นยิ้มกว้างทันที “หัวหน้า! ฟังฉันก่อนนะ! พวกเราโตมาด้วยกันเหมือนพี่น้องแท้ ๆ ครอบครัวทั่วไปยังไม่สนิทกันเท่านี้เลยใช่ไหม! ฉนั้น นายต้องเข้าใจฉันนะ!”

เจิ้งมู่ถูกกอดไว้แน่นอย่างกับโดนลูกหมาเกาะเต็มตัว เขาทำได้แค่ถอนหายใจ หันไปมองทางที่หลั่นปิ่งเยว่เพิ่งจากไป ก่อนจะกัดฟันพูดช้า ๆ ชัด ๆ “ฉันสร้างให้นายได้…แต่ก็มีข้อแม้!”

“ถ้าเกิดมีใครรู้ว่านายใช้มันไปทำเรื่องต่ำ ๆ นายต้องเป็นคนโดดตึกเอง เพื่อยืนยันว่าฉันยังบริสุทธิ์อยู่!”

หลีเฉิงคุนพยักหน้าทันทีแบบไม่ลังเล “โดดก็โดดสิ! แค่ตึกห้าหกชั้น เดี๋ยวนี้ฉันตกมาจากชั้นสิบ ยังไม่เจ็บเลยด้วยซ้ำ!”

คืนนั้นเอง เจิ้งมู่ทุ่มจึงเงินกวาดซื้อวัสดุหายากจากศูนย์กลางซื้อขายมอนสเตอร์กว่า 30 ล้านในพริบตา และในอีกมุมหนึ่ง หลีเฉิงคุนก็หอบเอาเทปวิดีโอเก่าที่ซ่อนเก็บตั้งแต่เด็กออกมา…