บทที่ 36 ตระกูลหลี: วิลล่าโครงสร้างเหล็กล้วน?

บทที่ 36 ตระกูลหลี: วิลล่าโครงสร้างเหล็กล้วน?

เจิ้งมู่มองไปที่หลั่นปิ่งเยว่ที่ยืนแข็งทื่อทำตัวไม่ถูกอยู่ตรงที่เดิม ริมฝีปากเขายกขึ้นเล็กน้อยราวกับกลั้นหัวเราะไว้

ขำสิ เขาจะไม่รู้ได้ยังไงว่าแหวนบนนิ้วนางข้างซ้ายหมายถึงอะไร มีแต่เด็กสาวคนนี้แหละ ที่ไม่เคยใส่ใจเรื่องพวกนี้เลย พอโดนผู้เป็นแม่อย่างหลั่นชิงหย่าถามเข้าแบบไม่ทันตั้งตัว ก็ได้แต่ทำหน้างง ๆ ตกใจแทบทำอะไรไม่ถูก

ทว่าเจิ้งมู่กลับไม่ได้คิดจะอธิบายหรือช่วยแก้สถานการณ์ให้ เขาเพียงยิ้มบาง ๆ แล้วก็ขอตัวกลับทันที

เมื่อมายืนอยู่ชั้นล่าง แหงนมองท้องฟ้ายามราตรีที่เงียบสงบ เจิ้งมู่ก็แทบจะจินตนาการออกเลยว่า คืนนี้หลั่นปิ่งเยว่ต้องโดนสายตาของหลั่นชิงหย่าไล่บี้จนอยู่ไม่เป็นสุขแน่ ๆ แค่คิดก็รู้สึกตลกแล้ว

ระหว่างนั้น เขากลับเหมือนนึกอะไรสนุก ๆ ขึ้นมาได้ จึงหยิบมือถือขึ้นมา กดส่งภาพถ่ายรูปหนึ่งออกไป

ในบ้าน ขณะนี้หลั่นปิ่งเยว่กำลังพยายามอธิบายให้แม่ฟังถึงเรื่องที่เกิดขึ้น ทว่าคำถามของหลั่นชิงหย่าก็เล่นเอาเธอตั้งตัวไม่ทันเลย

“แหวนที่เป็นวัตถุสีม่วงระดับหายากขนาดนั้น เขายังยอมมอบให้ลูก  แล้วลูกยังจะบอกอีกว่าพวกลูกสองคนไม่มีอะไรกัน?”

“นอกจากลูกแล้ว เขาเคยให้ของมีค่าขนาดนี้กับผู้หญิงคนอื่นบ้างไหม?”

“ที่เขาดีกับลูกขนาดนี้ ลูกยังไม่เข้าใจอีกเหรอว่ามันหมายถึงอะไร?”

คำถามพวกนี้ถาโถมเข้ามาไม่หยุด ทำเอาจนหลั่นปิ่งเยว่แทบหายใจไม่ทัน

ทันใดนั้น เสียงสั่นจากมือถือก็ดังขึ้น เธอรีบหยิบขึ้นมาดู แล้วก็พบว่ามีภาพที่เจิ้งมู่ส่งมาให้

เพียงชำเลืองเห็น ใบหน้าของเธอก็เปลี่ยนสีทันที รีบพยายามกดปิดภาพนั้น แต่ก็สายไปแล้ว เพราะหลั่นชิงหย่ามองเห็นเต็มสองตา

“อ้าว ตายจริง! ยัยลูกคนนี้ ปากแข็งชะมัด ไหนบอกว่าไม่มีอะไรไง นี่ดูสิ นอนซุกในอ้อมกอดเขาซะขนาดนี้ หลับสบายขนาดนั้น ไม่ใช่ว่ารู้สึกปลอดภัยหรอกเหรอ?”

“……เจิ้งมู่! ฉันจะฆ่านายให้ตายเลย!” หลั่นปิ่งเยว่กัดฟันแน่น เธอไม่เคยคิดเลยว่าหมอนี่จะเล่นสกปรกถึงขั้นแอบถ่ายรูปเก็บไว้ แบบนี้เธอจะอธิบายยังไงก็คงไม่ทันแล้ว

แต่ไม่รู้ทำไม พอเรื่องมันเดินมาถึงจุดนี้ เธอกลับรู้สึกโล่งใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

….

รุ่งเช้าวันถัดมา เจิ้งมู่ลุกขึ้นล้างหน้าล้างตาตั้งแต่เช้า สิ่งแรกที่ทำคือมุ่งตรงไปยังบ้านตระกูลหลี

ย่านที่อยู่อาศัยหรูหราของเมืองหยุนถง เขาเคยมาที่นี่หลายครั้งแล้ว แต่ครั้งนี้พอเขาเพิ่งก้าวมาถึงหน้าประตูบ้าน กลับเห็นหลีเฉิงคุนพร้อมทั้งพ่อแม่เดินออกมาต้อนรับด้วยตัวเอง ต่างกับครั้งก่อน ๆ ที่ผ่านมาเป็นกอง

“โธ่เอ๊ย เสี่ยวมู่มาแล้วเหรอ! เรากำลังคิดกันอยู่ว่าจะไปหานายถึงบ้าน เเต่นายมาหาเราพอดี อ่าว นี่ถืออะไรมาด้วยเนี้ย จะเกรงใจไปทำไมกัน?” พ่อของหลีเฉิงคุนพูดขึ้นด้วยท่าทีเต็มไปด้วยความอบอุ่น

เขาเองก็รู้จักเจิ้งมู่มาตั้งแต่เด็ก ๆ ลูกชายเขากับเจิ้งมู่ก็เล่นด้วยกันมาแต่ไหนแต่ไร ด้านนิสัยใจคอเขาก็เคยสังเกตมาแล้ว เจิ้งมู่ไม่ใช่คนเลวร้ายอะไรนัก เพียงแต่เมื่อก่อนตอนรู้ว่าเจิ้งมู่ดันซวยไปได้อาชีพช่างกล เขาก็ยังแอบเสียดายแทนอยู่

แต่ใครจะไปคิดล่ะ ว่าวันนี้เจ้า “ช่างกลกากๆ” จะกลับกลายเป็นเหมือนปีศาจเพชฌฆาตกลางดินแดนรกร้างสร้างชื่อเสียงสะเทือนไปทั้งเมือง

เจิ้งมู่หันไปมองหลีเฉิงคุน เห็นอีกฝ่ายส่งสายตาเหมือนจะบอกว่า “ไม่ต้องห่วง” ก็ค่อยวางใจ เขารู้ทันทีว่าเพื่อนตัวดีไม่ได้เอาเรื่องเครื่องจักรสำคัญ ๆ ของเขาไปพูดพร่ำเพรื่อ คงเล่าเพียงเรื่องอุปกรณ์และเครื่องจักรธรรมดาเท่านั้น

เมื่อถูกเชิญให้เข้าไปนั่งในบ้าน วิลล่าของตระกูลหลีก็ยังหรูหราเช่นเคย หลังจากพูดคุยถามไถ่กันตามมารยาทอยู่พักหนึ่ง เจิ้งมู่ก็เปิดประเด็นจริงขึ้นมา

“คุณอาครับ ที่ผมมาในวันนี้ นอกจากจะมาหาเฉิงคุนแล้ว ยังมีเรื่องอยากจะรบกวนคุณอาสักหน่อยครับ”

พูดจบ เจิ้งมู่ก็หยิบแบบแปลนที่เขาจ่ายเงินให้คนออกแบบเร่งด่วนเมื่อคืนออกมากางบนโต๊ะ

พ่อหลีซึ่งทำธุรกิจรับเหมาก่อสร้างในเมือง หันมามองแค่ครั้งเดียวก็เข้าใจทันทีว่าเป็นแปลนบ้านพักอาศัย

“ผมอยากสร้างบ้านหลังหนึ่งครับ เป็นวิลล่าโครงสร้างเหล็กล้วนตามแบบนี้ เลยอยากรบกวนคุณอาช่วยดูให้หน่อยว่าพอจะจัดการได้ไหม”

“วิลล่าโครงสร้างเหล็กล้วน?” พ่อหลีขมวดคิ้วทันที

บ้านน่ะหรือ? แบบนั้นมันไม่ต่างอะไรกับป้อมปราการเลย!

แต่ด้วยความเจนจัด เขาไม่ได้ถามออกมาตรง ๆ หลังจากไล่สายตาดูโครงสร้างอยู่ครู่หนึ่ง ก็พบว่าตัวแบบจริง ๆ แล้วก็ไม่ได้ซับซ้อนอะไรมาก

เขานิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้า “เรื่องนี้อาจะเป็นคนจัดการให้เอง อาจะพักงานอื่นๆ ไว้ก่อน ราว ๆ เดือนเดียวก็น่าจะเสร็จ ส่วนค่าใช้จ่ายไม่ต้องพูดถึง ถือเสียว่าเป็นของขวัญจากผู้ใหญ่ ให้เป็นการฉลองที่นายปลุกอาชีพได้สำเร็จก็เเล้วกันนะ”

เจิ้งมู่ไม่ได้เกรงใจอะไร เขาขอบคุณอยู่สองสามคำก่อนจะรับคำอย่างตรงไปตรงมา

…

เมื่อออกมาจากบ้านตระกูลหลีมาเเล้ว หลีเฉิงคุนก็เดินไปกับเขา พลางเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าลึกลับ

“เจิ้งมู่ นายจริงจังกับการสร้างวิลล่าแบบนั้นเหรอ? อย่าบอกนะว่าคิดจะเปลี่ยนมันให้กลายเป็นเครื่องจักรกลขนาดยักษ์อะไรสักอย่าง?”

เขาเพียงเอ่ยข้อสันนิษฐานออกมา เขาก็ยังรู้สึกว่าตัวเองคิดเพ้อเจ้อเกินไปแล้ว เพราะดูจากแปลนเมื่อครู่ วิลล่าหลังนั้นใหญ่กว่าบ้านตัวเองที่สูงตั้งสี่ชั้นอีก ทั้งพื้นที่ก็เกือบพันตารางเมตร จะสร้างให้เป็นเครื่องจักรกลเนี่ยนะ? ฝันไปชัด ๆ!

แต่เจิ้งมู่เพียงยิ้มบาง ๆ ไม่ได้อธิบายอะไร เขาเองก็รู้ว่ามันต้องพึ่งโชคอยู่ไม่น้อย จึงไม่อยากพูดมาก

ทั้งสองเลยพากันไปจับจ่ายซื้อของต่อ อะไรที่เกี่ยวข้องกับวัสดุก่อสร้างก็ซื้อเกือบหมด ทั้งเครื่องกรองน้ำอุตสาหกรรม แผ่นกระจกพิเศษ วงจรไฟฟ้า อุปกรณ์ต่าง ๆ จ่ายเงินไปมหาศาล แถมยังต้องเสียเวลาหลายวันกว่าจะจัดการเสร็จ

โชคดีที่ตระกูลหลียังทรงอิทธิพลในเมืองหยุนถงอยู่มาก บวกกับตอนนี้หลีเฉิงคุนเพิ่งขึ้นมาเป็นผู้ปลุกอาชีพระดับ B ทำให้เหล่าผู้มีอำนาจในเมืองต่างก็ยินดีออกหน้าให้

ในที่สุด วันรุ่งขึ้น พื้นที่ก่อสร้างในเขตเมืองก็ถูกเร่งงาน เริ่มสร้างวิลล่าเหล็กล้วนตามเเบบแปลนของเจิ้งมู่

เพียงครึ่งเดือนต่อมา งานก็ใกล้เสร็จสมบูรณ์แล้ว

…

วันหนึ่ง ขณะเจิ้งมู่กำลังนั่งวางแผนเส้นทางการเติบโตในอนาคตอยู่ที่บ้าน เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น

ปลายสายคือสำนักงานการศึกษาของรัฐ แจ้งมาว่า ผู้ปลุกอาชีพหน้าใหม่อย่างเขาจะต้องไปลงทะเบียนสอบคัดเลือกเข้ามหาวิทยาลัยทันที

เมื่อเจิ้งมู่เดินทางไปถึงหน้าสำนักงานการศึกษา ที่นั่นก็มีผู้คนแน่นขนัด แต่สิ่งแรกที่เขาเห็นก็คือหลีเฉิงคุนและหลั่นปิ่งเยว่ที่ยืนอยู่

เจิ้งมู่เพิ่งก้าวเข้ามา ก็เห็นหลั่นปิ่งเยว่หันมามอง แล้วถอนหายใจ “ฮึ!” ใส่เขา ก่อนจะหมุนตัวเดินเข้าไปข้างใน

เห็นได้ชัดว่าความคับข้องใจของเธอยังไม่คลายลงเลยสักนิด

เเต่สิ่งที่เจิ้งมู่ไม่รู้ก็คือ ตลอดหลายวันที่ผ่านมา น้าชิงผู้มีหัวใจเป็นสีชมพู ได้คอยพร่ำสอนเตือนสติหลั่นปิ่งเยว่ในเรื่องความรักแบบผู้ใหญ่ ทำให้ตอนนี้ ทุกครั้งที่เธอเห็นหน้าเจิ้งมู่ หัวใจก็เต้นแรงปั่นป่วนจนหงุดหงิดไม่หยุด...